Deze morgen tijdens het baden had ik Kaoru Abe's Winter opstaan en scrollend door zijn wikipedia artikel - hij stierf in 1979 aan een overdosis - herkende ik plots de naam van zijn echtgenote, Izumi Suziki, die naast activiteiten als actrice in pink movies en avant-garde theater en model voor de beruchte Nobuyoshi Araki ook nog eens science fiction schreef. En in 1986 zelfmoord pleegde. Japanser wordt het alvast niet.

    Had ik niet ooit een bundel van haar verhalen aangeschaft? Inderdaad vond ik na enig zoeken Terminal Boredom. Terwijl ik dit schrijf heb ik al zes van de zeven verhalen achter de kiezen. 

    Maar dat terzijde. Een uurtje geleden nog was ik naar de soundtrack van Do The Impossible aan het luisteren, een documentaire over Sun Ra.

    Op de laatste bladzijde van Forgotten, het voorlaatste verhaal van Terminal Boredom lees ik daar toch wel opeens "Sun Ra's Heliocentric came on."

    Overigens draagt de buitenaardse partner van de vrouw in dat verhaal de naam Sol.

    Geheel terzijde had ik me misschien ook wel verhangen als ik het titelverhaal Terminal Boredom bedacht had. 

   

    

    

    

     Hoewel dat binnen een paar eeuwen, zelfs misschien binnen een paar decennia al,  allemaal wat minder spectaculair zal lijken (omdat mensen nu eenmaal altijd graag wat meewarig over hun verleden praten, om vervolgens exact dezelfde - of zelfs nog ergere fouten - te maken), gaat die 21ste eeuw er toch wel met een snelvaart vandoor.

    Mark Leonard, de directeur van het European Council on Foreign Relations (wat ik veronderstel de zoveelste denktank te zijn), van wie ik gisteren een redelijk interessant interview las tijdens mijn wekelijkse gedoemde poging om nog enige interesse op te wekken voor wat de de gedrukte pers (de gazet, zoals we dat vroeger noemden) in Vlaanderen nog mag betekenen, heeft tot nu toe drie boeken geschreven. Je kent dat wel: boeken met een titel die proberen te doen vermoeden dat de auteur een priemende en allesomvattende blik heeft op de (geo)politiek en socio-economie die boven die van andere intelligente mensen uitstijgt. Hij is wat wij tegenwoordig een expert moeten noemen. 

    De eerste was Why Europe Will Run The 21st Century uit 2005. Een titel waarvan je vermoedt dat hij nu flink spijt heeft. De tweede uit 2008 was al wat realistischer en nederiger genaamd What Does China Think? De derde, uit 2021, heet The Age of Unpeace.

    Niet dat ik het ga lezen, maar ik kijk al uit naar de titel van zijn volgende boek.