Taal, gesproken en geschreven, is een instrument ontwikkeld door de soort homo sapiens zodat twee of meer homines sapientes met elkaar kunnen communiceren. Ik vraag mezelf af wanneer de hersenschim is ontstaan dat de taal ook een waarheid zou uitdrukken die verder gaat dan de verzameling van alle subjecten die deze als waarheid aanvaarden. 

 It was Georges Bataille, writing in a catalogue essay for the 1947 exhibition La Surréalisme at the Galerie Maeght in Paris, who noted that "the absence of myth is also a myth." It implied , he believed, a breakdown of communication, a breakdown of society's own self-understanding. It was perhaps "the only true myth."

      Robert Barry: The Music of the Future 

  Keith Jarrett is zonder twijfel een genie en heeft voor een enkele muzikant een ongelooflijke hoeveelheid goeie tot waarlijk hemelse platen uitgebracht. Ik ontdek nog elke maand een nieuw meesterwerk (naar goede tegendraadse gewoonte ben ik dan weer niet helemaal overtuigd door The Köln Concert, maar dat terzijde). 

  Maar soms zou ik toch willen dat hij zijn bek houdt en gewoon piano speelt. Ontzettend irritant, dat ritmische gemurmel. Bijna zou je voorafgaande opzoekingen gaan doen om uit te vinden op welke platen hij niet meezingt.

  Als er een plaat is die in 2026 radicaal anders klinkt dan tijdens de originele release is het wel The Disintegration Loops.  

 Na 9/11 was het een lamento voor New York. Vandaag is de soundtrack voor het einde van Amerika. Een requiem haast. 

  Het is op. Gedaan. Finito. Over. Leeg. Voorlopig ten einde. Ik heb ze alledrie gelezen. Nu moet ik wachten tot Claire-Louise Bennett een nieuw boek aan de wereld prijsgeeft.

 Tot dan lees ik me wel verder in in het innerlijke landschap van Gerald Murnane. En er ligt best nog wel genoeg op de plank.

 Maar hoeveel liever was het me geweest dat er nog een Claire-Louise Bennett klaar lag.  

 Ik wil nu geen Virginia Woolf. Geen Claire Lispector. Geen Ann Quin. Geen Fleur Jaeggy. Ik wil Claire-Louise Bennett. 

  Tenzij alle elektriciteit voor langere tijd zou uitvallen, is damnatio memoriae zelfs niet denkbaar meer. Goed of slecht, dat is voorwerp voor discussie.  

  Heb me 47 jaar na verschijnen dan toch maar een vinyl van Chance Meeting on a Dissecting Table of a Sewing Machine and an Umbrella aangeschaft. De NWW List staat nu netjes op de binnenkaft geprint. Op een of andere manier scheen dat toch belangrijk voor de plantenverzamelaar in mij. Hoewel die lijst me al jaren weinig tot niks meer interesseert. Zoals elke andere lijst. Ooit zal er wel een drang geweest zijn van elke artiest op die lijst minstens een plaat te beluisteren. Daar kwam dan waarschijnlijk een andere drang voor in de plaats. Opsommingen zijn een begin, een kiem, een cluster van mogelijkheden. Je mag die nooit helemaal lezen. Toch zeker niet te aandachtig. Het is de ultieme beschrijving, die alles en niks zegt. Totalitair de wereld willen vatten. Alles willen laten zien. Er zijn zaken en namen die ik helemaal niet wil zien en lezen. Dank u.

 Zag nu ook voor de eerste keer dat de domina met kattenstaartgesel is neergezet naast een rij van halfnaakte concentratiekampgevangenen (of toch wat daarop lijkt). Niet het soort collage dat je vandaag nog zal zien op de voorkant van een elpee. We zijn nu zo ver dat zulke dingen opnieuw als schokkend ervaren worden. Omdat ze altegenwoordig zijn. 

 De cirkel is rond: we hebben nu terug emancipatie en verlichting nodig. De taak is nooit volbracht.

  Kan je dat geloven?

  Dat er een tijd was dat we met z'n allen onze tijd verscheten op het internet?