Deze morgen tijdens het baden had ik Kaoru Abe's Winter opstaan en scrollend door zijn wikipedia artikel - hij stierf in 1979 aan een overdosis - herkende ik plots de naam van zijn echtgenote, Izumi Suziki, die naast activiteiten als actrice in pink movies en avant-garde theater en model voor de beruchte Nobuyoshi Araki ook nog eens science fiction schreef. En in 1986 zelfmoord pleegde. Japanser wordt het alvast niet.

    Had ik niet ooit een bundel van haar verhalen aangeschaft? Inderdaad vond ik na enig zoeken Terminal Boredom. Terwijl ik dit schrijf heb ik al zes van de zeven verhalen achter de kiezen. 

    Maar dat terzijde. Een uurtje geleden nog was ik naar de soundtrack van Do The Impossible aan het luisteren, een documentaire over Sun Ra.

    Op de laatste bladzijde van Forgotten, het voorlaatste verhaal van Terminal Boredom lees ik daar toch wel opeens "Sun Ra's Heliocentric came on."

    Overigens draagt de buitenaardse partner van de vrouw in dat verhaal de naam Sol.

    Geheel terzijde had ik me misschien ook wel verhangen als ik het titelverhaal Terminal Boredom bedacht had. 

   

    

    

    

     Hoewel dat binnen een paar eeuwen, zelfs misschien binnen een paar decennia al,  allemaal wat minder spectaculair zal lijken (omdat mensen nu eenmaal altijd graag wat meewarig over hun verleden praten, om vervolgens exact dezelfde - of zelfs nog ergere fouten - te maken), gaat die 21ste eeuw er toch wel met een snelvaart vandoor.

    Mark Leonard, de directeur van het European Council on Foreign Relations (wat ik veronderstel de zoveelste denktank te zijn), van wie ik gisteren een redelijk interessant interview las tijdens mijn wekelijkse gedoemde poging om nog enige interesse op te wekken voor wat de de gedrukte pers (de gazet, zoals we dat vroeger noemden) in Vlaanderen nog mag betekenen, heeft tot nu toe drie boeken geschreven. Je kent dat wel: boeken met een titel die proberen te doen vermoeden dat de auteur een priemende en allesomvattende blik heeft op de (geo)politiek en socio-economie die boven die van andere intelligente mensen uitstijgt. Hij is wat wij tegenwoordig een expert moeten noemen. 

    De eerste was Why Europe Will Run The 21st Century uit 2005. Een titel waarvan je vermoedt dat hij nu flink spijt heeft. De tweede uit 2008 was al wat realistischer en nederiger genaamd What Does China Think? De derde, uit 2021, heet The Age of Unpeace.

    Niet dat ik het ga lezen, maar ik kijk al uit naar de titel van zijn volgende boek.

   

  Na een korte eerste kennismaking met Claire Lispector kan ik onmogelijk zeggen of ze een van de origineelste genieën uit de wereldliteratuur dan wel een volslagen onzin uitkramende waanzinnige is. 

 Wordt vervolgd.

    Muziek valt op te delen in twee aanvangsdichotomieën: nodig / onnodig en interessant / niet interessant. In tijden waarin je wel erg je best moet doen om je te doen gelden in de wijde wereld kan je beter met een origineel concept voor de dag komen. Als je de naam van het terecht vermaarde maar de laatste jaren wel heel erg vergoddelijkte Autechre laat vallen in combinatie met akoestische gitaar dan zullen de oren van liefhebbers aller landen wel gespitst gaan staan. Gezien de vele enthousiaste reacties was hier blijkbaar een publiek voor. En dan? Er was ooit ook een publiek voor Nouvelle Vague.

     Shane Parish concentreert zich voor zijn analoge versies op tracks - laten we Autechre's muziek alstublieft geen composities noemen - van de eerste drie platen. Je neemt aan wegens de nog relatief ongecompliceerde beats en eerder toegankelijke melodiciteit.    

    Niemand gaat beweren dat deze plaat niet aangenaam klinkt en dat Parish geen gitaar kan spelen en je twijfelt niet aan zijn bewondering voor het duo. Maar hij doet Autechre wel heel erg gewoontjes klinken. De spannende momenten zijn niet zozeer zeldzaam. Er zijn er gewoon geen. 

    Wat is ook het punt van elektronische beats en ijle synths op een gitaar te zitten tokkelen? Net zoals techno op echte instrumenten spelen of door een symfonisch orkest laten vertolken loopt het finaal uit op muzikale Frankenstein die het slechtste van twee werelden oplevert. Parish mist zowel het popaspect dat je met veel goede wil uit de eerste meer ambient gerichte Autechre platen zou kunnen puren als de complexiteit van de niet-menselijke programmatuur die hij op een akoestische gitaar niet kan evenaren.  

    Hoewel geen fanaat ben ik best wel goed op de hoogte van het oeuvre van Autechre maar als je mij had gezegd dat dit de laatste van een of andere Americana fingerpicker was en ik niet van dit project had afgeweten zou ik nooit geraden hebben dat dit nummers van Autechre zijn. Eender welke herwerking, hoezeer ook vernietiging, radicale verbouwing of loutere herneming moet en zal de essentie van het origineel behouden. Dat mis je hier helemaal.  

     Het resultaat is veel te gemakkelijk wegluisterende plaat die - dat zal nu geen verrassing meer zijn - matig interessant en in feite volledig onnodig is. Als je dan weet dat Parish wel eens een duo aangaat met regelrechte snarenfolteraar Tashi Dorji en een groepje vormt met Bill Orcut, Ava Menoza en Wendy Eisenberg is dit helemaal een weke sof. Dan was Señor Coconut tenminste nog grijnzen geblazen. 

    Het is waarschijnlijk al te laat maar laten we hopen dat het anderen niet op gelijkaardige slaapverwekkende briljante ideeën brengt.

Lees net ergens politicisation of air conditioning. Zo diep afgedaald in het vulgaire denken zijn we dus. 

  Zonet - na eerst Climbers in een ruk uitgelezen te hebben - een tweede lezing van de Kefahuchi Trilogy (Light - Nova Swing - Empty Space) van M. John Harrison volbracht en het is raar - en dan natuurlijk ook weer niet - dat de tot nu toe beste schrijver van de 21ste eeuw zijn carrière is begonnen bij New Worlds, nog net in de staart van de jaren zestig, in de grote dagen van legenden als Michael Moorcock en J.G. Ballard, Langdon Jones en Charles Platt. 

 Trouwens geheel volgens plan net op tijd om de nieuwe, The End of Everything, aan te vatten. 

 'Even now, I don't want to believe that the worse it is, the better they like it, but there's an awful lot of evidence pointing that way.'

- Derek Bailey

 Taal, gesproken en geschreven, is een instrument ontwikkeld door de soort homo sapiens zodat twee of meer homines sapientes met elkaar kunnen communiceren. Ik vraag mezelf af wanneer de hersenschim is ontstaan dat de taal ook een waarheid zou uitdrukken die verder gaat dan de verzameling van alle subjecten die deze als waarheid aanvaarden. 

 It was Georges Bataille, writing in a catalogue essay for the 1947 exhibition La Surréalisme at the Galerie Maeght in Paris, who noted that "the absence of myth is also a myth." It implied , he believed, a breakdown of communication, a breakdown of society's own self-understanding. It was perhaps "the only true myth."

      Robert Barry: The Music of the Future 

  Keith Jarrett is zonder twijfel een genie en heeft voor een enkele muzikant een ongelooflijke hoeveelheid goeie tot waarlijk hemelse platen uitgebracht. Ik ontdek nog elke maand een nieuw meesterwerk (naar goede tegendraadse gewoonte ben ik dan weer niet helemaal overtuigd door The Köln Concert, maar dat terzijde). 

  Maar soms zou ik toch willen dat hij zijn bek houdt en gewoon piano speelt. Ontzettend irritant, dat ritmische gemurmel. Bijna zou je voorafgaande opzoekingen gaan doen om uit te vinden op welke platen hij niet meezingt.

  Als er een plaat is die in 2026 radicaal anders klinkt dan tijdens de originele release is het wel The Disintegration Loops.  

 Na 9/11 was het een lamento voor New York. Vandaag is de soundtrack voor het einde van Amerika. Een requiem haast. 

  Het is op. Gedaan. Finito. Over. Leeg. Voorlopig ten einde. Ik heb ze alledrie gelezen. Nu moet ik wachten tot Claire-Louise Bennett een nieuw boek aan de wereld prijsgeeft.

 Tot dan lees ik me wel verder in in het innerlijke landschap van Gerald Murnane. En er ligt best nog wel genoeg op de plank.

 Maar hoeveel liever was het me geweest dat er nog een Claire-Louise Bennett klaar lag.  

 Ik wil nu geen Virginia Woolf. Geen Claire Lispector. Geen Ann Quin. Geen Fleur Jaeggy. Ik wil Claire-Louise Bennett. 

  Tenzij alle elektriciteit voor langere tijd zou uitvallen, is damnatio memoriae zelfs niet denkbaar meer. Goed of slecht, dat is voorwerp voor discussie.  

  Heb me 47 jaar na verschijnen dan toch maar een vinyl van Chance Meeting on a Dissecting Table of a Sewing Machine and an Umbrella aangeschaft. De NWW List staat nu netjes op de binnenkaft geprint. Op een of andere manier scheen dat toch belangrijk voor de plantenverzamelaar in mij. Hoewel die lijst me al jaren weinig tot niks meer interesseert. Zoals elke andere lijst. Ooit zal er wel een drang geweest zijn van elke artiest op die lijst minstens een plaat te beluisteren. Daar kwam dan waarschijnlijk een andere drang voor in de plaats. Opsommingen zijn een begin, een kiem, een cluster van mogelijkheden. Je mag die nooit helemaal lezen. Toch zeker niet te aandachtig. Het is de ultieme beschrijving, die alles en niks zegt. Totalitair de wereld willen vatten. Alles willen laten zien. Er zijn zaken en namen die ik helemaal niet wil zien en lezen. Dank u.

 Zag nu ook voor de eerste keer dat de domina met kattenstaartgesel is neergezet naast een rij van halfnaakte concentratiekampgevangenen (of toch wat daarop lijkt). Niet het soort collage dat je vandaag nog zal zien op de voorkant van een elpee. We zijn nu zo ver dat zulke dingen opnieuw als schokkend ervaren worden. Omdat ze altegenwoordig zijn. 

 De cirkel is rond: we hebben nu terug emancipatie en verlichting nodig. De taak is nooit volbracht.

  Kan je dat geloven?

  Dat er een tijd was dat we met z'n allen onze tijd verscheten op het internet?

RIP Ken Downie

 

 Met de leeftijd die je ondertussen hebt bereikt sterven er nu elke dag wel muzikanten wiens muziek in minder of meerdere mate iets voor je betekent heeft. Maar het gebeurde me nog niet zo vaak dat er een muzikant sterft waarvan ik met recht en reden kan zeggen dat hij mijn leven mee bepaald heeft. 

 Als techno zonder enige twijfel mijn jonge zelf vormgegeven heeft dan was Ken Downie, toen nog samen met zijn makkers van Plaid, als The Black Dog een van de spreekwoordelijke diamanten in het voorhoofd. De eerste Black Dog e.p.'s, Temple of Transparant Balls, Bytes en Spanners zijn van die doors of perception die je heel je leven meedraagt. Ik meen het originele trio in de slechts half herinnerde jaren negentig zelfs een keer live gezien te hebben. 

 Ook na de split van de originele Black Dog ben ik zijn platen blijven kopen, ook al was dat meer uit hondse trouw. De revolutie was achter de rug en verder bouwen en variëren op je eigen grootsheid is geen schande en de kwaliteit was altijd voldoende om hem nooit echt af te schrijven. Ik herinner me sinds het millennium vooral die twee legendarische postpunk mixes, die hij samen met zijn nieuwe Black Dog kornuiten en Regis in elkaar had gedraaid en die ik jaren figuurlijk heb grijsgedraaid. En om een plaat uit te brengen met de titel Music for Real Airports moet je ook gewoon veel lef hebben. 

 Adieu Sterrenzeiler!

 

 

2025 in Muziek

  Zoals al vele jaren het geval is luister ik 90% van de tijd - als het niet meer is - naar jazz in alle geuren en kleuren en ik zou hier dus kunnen schrijven dat mijn favoriete muziek van dit jaar door Charles Mingus (Mingus! Mingus! Mingus! Geef ons meer Mingus!), Jimmy Giuffre's trio met Paul Bley en Steve Swallow, Paul Desmond, Borah Bergman, Anthony Braxton, Herbie Nichols, Steve Lacy, Mal Waldron, Peter Brötzmann en Keith Jarrett gemaakt werd. 

 Maar zo af en toe valt aan uitstekende nieuwe muziek natuurlijk niet te ontkomen. Dus hieronder 10 noemenswaardige releases die ik in 2025 op cd heb aangeschaft. Nog steeds mijn favoriete drager trouwens. Onverslijtbaar, neemt weinig plek in, moet je niet omdraaien en vermijdt het oneindige luisteren van streamen. 

1. Sylvie Courvoisier & Wadada Leo Smith  - Angel Falls

2. Rafael Toral - Travelling Light

3. The Necks - Disquiet

4. Mary Halvorson - About Ghosts

5. The Young Gods - Appear Disappear

6. John Scofield & Dave Holland - Memories of Home

7. Aksak Maboul - Before Aksak Maboul

8. Sandwell District - End Beginnings

9. Lucy Railton - Blue Veil

10. Kali Malone & Drew McDowall - Magnetism

 Daarnaast nog eervolle vermeldingen voor het weeral succulente derde deel van Oren Ambarchi's Ghosted trio; de eerste Rashad Becker in lange tijd; Implosion van The Bug vs Ghost Dubs (de gewoonlijke coole shit maar nu ook weer niet het ultieme dubmeesterwerk dat ze ervan maken); en zonder twijfel de nieuwe Sunn 0))) vinyl, die ik heb gekocht maar nog niet beluisterd. 

 Die dubbele psych compilatie van Richard Norris was ook heel erg leuk. En de box van Costin Mieranu op Metaphon is echt wel hemels en misschien wel de ontdekking van het jaar. De talrijke Japanse ambient-, city pop-, weirdo- en punkcompilaties en het oneindige reservoir aan Hosono en Sakamoto gerelateerde releases ga ik nu niet opnoemen, omdat dat er elk jaar gewoon te veel zijn. Dan heb ik het zelfs nog niet gehad over de output van Jim O'Rourke en zijn eega Eiko Ishibashi of Lucrecia Dalt in een productie van David Sylvian. En met de beste K-pop van het jaar ga ik anderen al helemaal niet lastig vallen.  

 Ziezo. Nu ga ik terug jazz luisteren.