Taal, gesproken en geschreven, is een instrument ontwikkeld door de soort homo sapiens zodat twee of meer homines sapientes met elkaar kunnen communiceren. Ik vraag mezelf af wanneer de hersenschim is ontstaan dat de taal ook een waarheid zou uitdrukken die verder gaat dan de verzameling van alle subjecten die deze als waarheid aanvaarden. 

 It was Georges Bataille, writing in a catalogue essay for the 1947 exhibition La Surréalisme at the Galerie Maeght in Paris, who noted that "the absence of myth is also a myth." It implied , he believed, a breakdown of communication, a breakdown of society's own self-understanding. It was perhaps "the only true myth."

      Robert Barry: The Music of the Future 

  Keith Jarrett is zonder twijfel een genie en heeft voor een enkele muzikant een ongelooflijke hoeveelheid goeie tot waarlijk hemelse platen uitgebracht. Ik ontdek nog elke maand een nieuw meesterwerk (naar goede tegendraadse gewoonte ben ik dan weer niet helemaal overtuigd door The Köln Concert, maar dat terzijde). 

  Maar soms zou ik toch willen dat hij zijn bek houdt en gewoon piano speelt. Ontzettend irritant, dat ritmische gemurmel. Bijna zou je voorafgaande opzoekingen gaan doen om uit te vinden op welke platen hij niet meezingt.

  Als er een plaat is die in 2026 radicaal anders klinkt dan tijdens de originele release is het wel The Disintegration Loops.  

 Na 9/11 was het een lamento voor New York. Vandaag is de soundtrack voor het einde van Amerika. Een requiem haast. 

  Het is op. Gedaan. Finito. Over. Leeg. Voorlopig ten einde. Ik heb ze alledrie gelezen. Nu moet ik wachten tot Claire-Louise Bennett een nieuw boek aan de wereld prijsgeeft.

 Tot dan lees ik me wel verder in in het innerlijke landschap van Gerald Murnane. En er ligt best nog wel genoeg op de plank.

 Maar hoeveel liever was het me geweest dat er nog een Claire-Louise Bennett klaar lag.  

 Ik wil nu geen Virginia Woolf. Geen Claire Lispector. Geen Ann Quin. Geen Fleur Jaeggy. Ik wil Claire-Louise Bennett. 

  Tenzij alle elektriciteit voor langere tijd zou uitvallen, is damnatio memoriae zelfs niet denkbaar meer. Goed of slecht, dat is voorwerp voor discussie.  

  Heb me 47 jaar na verschijnen dan toch maar een vinyl van Chance Meeting on a Dissecting Table of a Sewing Machine and an Umbrella aangeschaft. De NWW List staat nu netjes op de binnenkaft geprint. Op een of andere manier scheen dat toch belangrijk voor de plantenverzamelaar in mij. Hoewel die lijst me al jaren weinig tot niks meer interesseert. Zoals elke andere lijst. Ooit zal er wel een drang geweest zijn van elke artiest op die lijst minstens een plaat te beluisteren. Daar kwam dan waarschijnlijk een andere drang voor in de plaats. Opsommingen zijn een begin, een kiem, een cluster van mogelijkheden. Je mag die nooit helemaal lezen. Toch zeker niet te aandachtig. Het is de ultieme beschrijving, die alles en niks zegt. Totalitair de wereld willen vatten. Alles willen laten zien. Er zijn zaken en namen die ik helemaal niet wil zien en lezen. Dank u.

 Zag nu ook voor de eerste keer dat de domina met kattenstaartgesel is neergezet naast een rij van halfnaakte concentratiekampgevangenen (of toch wat daarop lijkt). Niet het soort collage dat je vandaag nog zal zien op de voorkant van een elpee. We zijn nu zo ver dat zulke dingen opnieuw als schokkend ervaren worden. Omdat ze altegenwoordig zijn. 

 De cirkel is rond: we hebben nu terug emancipatie en verlichting nodig. De taak is nooit volbracht.

  Kan je dat geloven?

  Dat er een tijd was dat we met z'n allen onze tijd verscheten op het internet?

RIP Ken Downie

 

 Met de leeftijd die je ondertussen hebt bereikt sterven er nu elke dag wel muzikanten wiens muziek in minder of meerdere mate iets voor je betekent heeft. Maar het gebeurde me nog niet zo vaak dat er een muzikant sterft waarvan ik met recht en reden kan zeggen dat hij mijn leven mee bepaald heeft. 

 Als techno zonder enige twijfel mijn jonge zelf vormgegeven heeft dan was Ken Downie, toen nog samen met zijn makkers van Plaid, als The Black Dog een van de spreekwoordelijke diamanten in het voorhoofd. De eerste Black Dog e.p.'s, Temple of Transparant Balls, Bytes en Spanners zijn van die doors of perception die je heel je leven meedraagt. Ik meen het originele trio in de slechts half herinnerde jaren negentig zelfs een keer live gezien te hebben. 

 Ook na de split van de originele Black Dog ben ik zijn platen blijven kopen, ook al was dat meer uit hondse trouw. De revolutie was achter de rug en verder bouwen en variëren op je eigen grootsheid is geen schande en de kwaliteit was altijd voldoende om hem nooit echt af te schrijven. Ik herinner me sinds het millennium vooral die twee legendarische postpunk mixes, die hij samen met zijn nieuwe Black Dog kornuiten en Regis in elkaar had gedraaid en die ik jaren figuurlijk heb grijsgedraaid. En om een plaat uit te brengen met de titel Music for Real Airports moet je ook gewoon veel lef hebben. 

 Adieu Sterrenzeiler!

 

 

2025 in Muziek

  Zoals al vele jaren het geval is luister ik 90% van de tijd - als het niet meer is - naar jazz in alle geuren en kleuren en ik zou hier dus kunnen schrijven dat mijn favoriete muziek van dit jaar door Charles Mingus (Mingus! Mingus! Mingus! Geef ons meer Mingus!), Jimmy Giuffre's trio met Paul Bley en Steve Swallow, Paul Desmond, Borah Bergman, Anthony Braxton, Herbie Nichols, Steve Lacy, Mal Waldron, Peter Brötzmann en Keith Jarrett gemaakt werd. 

 Maar zo af en toe valt aan uitstekende nieuwe muziek natuurlijk niet te ontkomen. Dus hieronder 10 noemenswaardige releases die ik in 2025 op cd heb aangeschaft. Nog steeds mijn favoriete drager trouwens. Onverslijtbaar, neemt weinig plek in, moet je niet omdraaien en vermijdt het oneindige luisteren van streamen. 

1. Sylvie Courvoisier & Wadada Leo Smith  - Angel Falls

2. Rafael Toral - Travelling Light

3. The Necks - Disquiet

4. Mary Halvorson - About Ghosts

5. The Young Gods - Appear Disappear

6. John Scofield & Dave Holland - Memories of Home

7. Aksak Maboul - Before Aksak Maboul

8. Sandwell District - End Beginnings

9. Lucy Railton - Blue Veil

10. Kali Malone & Drew McDowall - Magnetism

 Daarnaast nog eervolle vermeldingen voor het weeral succulente derde deel van Oren Ambarchi's Ghosted trio; de eerste Rashad Becker in lange tijd; Implosion van The Bug vs Ghost Dubs (de gewoonlijke coole shit maar nu ook weer niet het ultieme dubmeesterwerk dat ze ervan maken); en zonder twijfel de nieuwe Sunn 0))) vinyl, die ik heb gekocht maar nog niet beluisterd. 

 Die dubbele psych compilatie van Richard Norris was ook heel erg leuk. En de box van Costin Mieranu op Metaphon is echt wel hemels en misschien wel de ontdekking van het jaar. De talrijke Japanse ambient-, city pop-, weirdo- en punkcompilaties en het oneindige reservoir aan Hosono en Sakamoto gerelateerde releases ga ik nu niet opnoemen, omdat dat er elk jaar gewoon te veel zijn. Dan heb ik het zelfs nog niet gehad over de output van Jim O'Rourke en zijn eega Eiko Ishibashi of Lucrecia Dalt in een productie van David Sylvian. En met de beste K-pop van het jaar ga ik anderen al helemaal niet lastig vallen.  

 Ziezo. Nu ga ik terug jazz luisteren.

  Nieuwe Pynchon als een sneltrein uitgelezen. Zou eindelijk Against the Day en Mason & Dixon nog eens moeten uitlezen. Opnieuw beginnen dus. Een Pynchondraad volg je. Die pak je nooit meer op als je hem laat vallen of kwijt bent.

 Nood aan meer M. John Harrison. Climbers misschien? Maar dat kan wachten. Virconium later misschien ook nog eens opnieuw bezoeken.

 Nu aan John Crowleys Ægypt begonnen. Benieuwd. Thematisch niet echt mijn ding maar zo goed geschreven dat je honderd bladzijden ver bent voordat je het beseft. 

 Ondertussen nog afwisselen met enkele wekelijkse hoofdstukken Mémoires d'Hadrien. Kwestie van de Romeinen toch nog in de buurt te houden. Nog steeds Syme voor het slapen gaan.

 En de goddelijke Ian Penman, wiens Satie en Fassbinder je in verteerbare stukken kunt proeven. Nog weken zoet mee.

  2025 is niettemin op het nippertje overwegend een fictiejaar aan het worden. Tenminste, als je Wish I Was Here, an Anti-memoir - zonder twijfel het beste dat ik in jaren gelezen heb, een autobiografische pendant van The Sunken Land Begins to Rise Again - als non-fictie beschouwt.   

 Nog steeds aan het twijfelen over Schattenfroh trouwens. 

 

Eerste beluistering van Pacific Breeze: Japanese City Pop, AOR And Boogie 1976-1986. Heel hard moeten lachen dat gemakkelijk de helft van alle nummers van ver of dichtbij met de leden van Yellow Magic Orchestra te maken heeft. 

 

Ik blijf erbij: Arnon Grunberg is de enige in het nederlandse taalgebied die iets te zeggen en schrijven heeft.

  Letterlijk alles staat onder druk. Wereldwijd. Valt het allemaal nog reuze mee hier in West-Europa. Toch is het nog niet erg genoeg om te stoppen met blaten en huilen om niks. 

 Mijn moeder is momenteel in het ziekenhuis en als ik zeg dat ik tot nu toe op de afdeling geriatrie twee ziekenzusters of schoonmakers heb gezien die niet via immigratie, eerste of tweede generatie, in dit land zijn terechtgekomen, dan zal het veel zijn. Of het nu uit Oost-Europa of Afrika of India is. Bus- en trambestuurders: net hetzelfde. Haven van Antwerpen, toch de economische motor van Vlaanderen, waar ik zelf werkzaam ben: gemakkelijk de helft, als het al niet twee derde is, van de havenarbeiders op mijn tram en bus naar het havengebied zijn van buitenlandse afkomst. IT? Idem. En dan gaan we een potje zitten zeuren over immigratie.  

 Liever haat dan oplossingen. Als hun gezichten maar rood kunnen aanlopen en ze hun kelen maar schor schreeuwen kunnen. Omdat het allemaal niet meer om hen draait.

 De volkswil. Laat me niet lachen. 

  Ik ben me momenteel door Alexandre Kojève's driedelige Essai d'une Histoire Raisonnée de la Philosophie Païenne aan het worstelen. En als ik zeg worstelen betekent dat dat ik na twee maanden nog steeds bezig ben met de inleiding van 180 bladzijden in kleine druk, hetgeen in feite een doorgedachte en volledig uitgeschreven versie van het Hegeliaanse systeem is - these - antithese - parathese - synthese. Waarom hij dat Hegeliaanse Système de Savoir nu al drie of vier keer heeft uitgelegd zal me hopelijk nog duidelijk worden. 

 Of Kojève 'gelijk heeft' of de filosofische waarheid spreekt doet niet ter zake. Wat me opvalt is dat we in de 21ste eeuw, en zelfs al in de late 20ste eeuw, zulk een onderneming gewoon als pure waanzin zouden beschouwen. Zelfs in tijden van techbros die elke zes maanden aankondigen het menselijke denken overstegen te hebben, is dat soort arrogantie waarlijk bewonderenswaardig te noemen.

 Kojève reduceert heel de westerse filosofie tot een eenvoudige reeks: Parmenides en Heraclitus - Plato - Aristoteles - Hellenistische filosofie en Neoplatonisme - Kant - Hegel. Zes stappen. Al de rest is conceptuele variatie. En na Hegel, dat is bekend, is het gedaan, voltooid. Genoeg geweest. Het is allemaal gedacht.

 Nu moet je Kojève nooit te serieus nemen. Zijn Introduction à la Lecture de Hegel leent vaak genoeg bij Marx en Heidegger (die hij naar ik aanneem beschouwt als variaties op respectievelijk Hegel en de presocratici). En het is nu niet zo dat hij gestopt is met denken na Hegel. Zijn discussies met en over Leo Strauss en Carl Schmitt zijn genoegzaam bekend. En ook over determinisme en quantumfysica heeft hij nog iets te zeggen gehad. Voor hij met Hegel zijn Damascusmoment had, heeft hij nog werk over atheïsme en Russisch mysticisme met de wereld gedeeld. 

 Maar te willen beweren en ook te willen verdedigen dat die zes stappen al moeilijk genoeg zijn en dat je het daar dus bij gaat houden, roept bij mij een vreemde nostalgie op, naar die 20ste eeuw waarin mensen waarlijk dachten dat ze het gezien, gevonden hadden. Waarna de Fransen het niet konden laten om de zuivere stroom te vertroebelen en alles weer zo wijds mogelijk open te gooien. En daartoe ironisch genoeg door diezelfde Kojève geïnspireerd werden. 

 Nu kan je met de huidige stand van zaken hem geen ongelijk geven. De liberale democratie hebben we gehad. Dat was het westerse hoogtepunt. Sinds kort is het opnieuw blood and guts en plat machtsvertoon. Politiek is niet langer voor mietjes. En dat het denken zelf al een tijdje doodziek is mag ondertussen ook wel duidelijk zijn.

  

RIP JD Twitch (1968-2025)

 

 Het zotte is dat ik slechts een Optimo dj set heb mogen bijwonen en dat was of all places in Mumbai. 

 Fulfilment - Moeilijk in het Nederlands te vertalen. Letterlijk vervulling, maar buiten een wens vervullen we haast niks anders. Verwezenlijking en voldoening, of bevrediging en voltooiing zijn al beter.

In elk geval veronderstelt het streven naar plénitude (nog zo'n woord dat niet volledig en eerder stuntelig vertaalt naar het Nederlands, want het impliceert ook overvloed, hetgeen een exces van vervulling is), volledigheid, afhandeling van een proces. Dus ook een terminus.

 Nu, buiten in mathematische en technische zin (die feitelijk buiten de menselijke vervulling blijven), bestaat er wel zoiets als menselijke vervulling? In die zin dat enkel de dood de enige fulfilment van een menselijk bestaan is. Omdat de mens sterfelijk is moet hij sterven en dat is dus zijn vervulling (hetgeen ook meteen een verlediging is). 

 Je zou ook een biologische vervulling kunnen poneren. Het menselijke organisme als volgroeid waarna onmiddellijk na de vervulling de aftakeling begint. Waarbij opgemerkt kan worden dat er desondanks toch altijd delen blijven doorgroeien. Tanden groeien maar een keer, oren en nagels blijven doorgroeien of opnieuw groeien. (Is er misschien een relatie tussen biologisch groeien en de drang naar vervulling?)   

 Uiteraard bestaan er ontzettend veel korte termijn vervullingen (in de zin van hedonisme - bijvoorbeeld het orgasme - en consumptie - een volle maag, maar dat is dan weer biologisch), maar is die vervulling iets dat essentieel deel uitmaakt van de mens (een immer voorwaarts streven tot de dood er een einde aan maakt) of is dat socialisatie? 

  Las net een kort stukje uit Knausgaards The Reenchanted World essay, over het feit dat smartphones en computers niet in zijn dromen opduiken. Neem aan omdat hij net als ikzelf nog in het pre-digitale tijdperk is opgegroeid.

 En inderdaad. Ik kan me met de beste wil van de wereld geen droom herinneren waarin iPhone, iPad of zelfs maar eender welk stuk technologie een rol spelen. 

 In mijn dromen besta ik op wegen en paden, in straten en huizen, en beweeg ik mezelf in landschappen. 

 De echte wereld bestaat nog. Zelfs in je dromen.