Muziek valt op te delen in twee aanvangsdichotomieën: nodig / onnodig en interessant / niet interessant. In tijden waarin je wel erg je best moet doen om je te doen gelden in de wijde wereld kan je beter met een origineel concept voor de dag komen. Als je de naam van het terecht vermaarde maar de laatste jaren wel heel erg vergoddelijkte Autechre laat vallen in combinatie met akoestische gitaar dan zullen de oren van liefhebbers aller landen wel gespitst gaan staan. Gezien de vele enthousiaste reacties was hier blijkbaar een publiek voor. En dan? Er was ooit ook een publiek voor Nouvelle Vague.

     Shane Parish concentreert zich voor zijn analoge versies op tracks - laten we Autechre's muziek alstublieft geen composities noemen - van de eerste drie platen. Je neemt aan wegens de nog relatief ongecompliceerde beats en eerder toegankelijke melodiciteit.    

    Niemand gaat beweren dat deze plaat niet aangenaam klinkt en dat Parish geen gitaar kan spelen en je twijfelt niet aan zijn bewondering voor het duo. Maar hij doet Autechre wel heel erg gewoontjes klinken. De spannende momenten zijn niet zozeer zeldzaam. Er zijn er gewoon geen. 

    Wat is ook het punt van elektronische beats en ijle synths op een gitaar te zitten tokkelen? Net zoals techno op echte instrumenten spelen of door een symfonisch orkest laten vertolken loopt het finaal uit op muzikale Frankenstein die het slechtste van twee werelden oplevert. Parish mist zowel het popaspect dat je met veel goede wil uit de eerste meer ambient gerichte Autechre platen zou kunnen puren als de complexiteit van de niet-menselijke programmatuur die hij op een akoestische gitaar niet kan evenaren.  

    Hoewel geen fanaat ben ik best wel goed op de hoogte van het oeuvre van Autechre maar als je mij had gezegd dat dit de laatste van een of andere Americana fingerpicker was en ik niet van dit project had afgeweten zou ik nooit geraden hebben dat dit nummers van Autechre zijn. Eender welke herwerking, hoezeer ook vernietiging, radicale verbouwing of loutere herneming moet en zal de essentie van het origineel behouden. Dat mis je hier helemaal.  

     Het resultaat is veel te gemakkelijk wegluisterende plaat die - dat zal nu geen verrassing meer zijn - matig interessant en in feite volledig onnodig is. Als je dan weet dat Parish wel eens een duo aangaat met regelrechte snarenfolteraar Tashi Dorji en een groepje vormt met Bill Orcut, Ava Menoza en Wendy Eisenberg is dit helemaal een weke sof. Dan was Señor Coconut tenminste nog grijnzen geblazen. 

    Het is waarschijnlijk al te laat maar laten we hopen dat het anderen niet op gelijkaardige slaapverwekkende briljante ideeën brengt.