Ondanks - of net juist door - zijn vaak al te aperte drang naar onverstaanbaarheid en de daaraan gekoppelde wijdlopigheid, ligt het ultieme belang van Derrida niet in zijn concepten en theorieën maar wel in de presentatie van de filosofie als een essentieel open structuur. Tegenover Hegels absolute integratie van alles, hetgeen fundamenteel bekeken een agressieve vorm van filosoferen is (die dan ook streeft naar een hard ja of neen), is Derrida's deconstructie een verwelkomende manier van filosoferen, waarbij denkers uit zoveel mogelijk verschillende disciplines en segmenten van de samenleving als het ware uitgenodigd worden tot filosofisch denken. Filosofie en wetenschap in het algemeen kan nooit af zijn. De deur moet altijd open staan voor nieuwe beweringen en perspectieven, zelfs al lijken deze op het eerste gezicht volledig het tot het koninkrijk van het absurde te behoren.

'On And On And On', meanwhile, involves words like 'rockin', and has a sonic attitude equivalent to stumbling into Plastic People late on a Friday night only to find your dad stripped to the waist playing air sax to Burial. Cheesy doesn't come close.

Natuurlijk is dit ook een fantastisch geschreven zin, maar waar het mij hierover gaat is dat het voor het jaar 2000 nog onmogelijk zou geweest zijn dat iemand die van Burial houdt (of Burial op zijn minst kent) een review schrijft van een ABBA-plaat. Wie durft dan nog zeggen dat het allemaal treurnis en oppervlakkigheid is?

Politici - en breidt dat voor mijn part gerust uit naar mensen in het algemeen - kunnen alleen beoordeeld worden op wat ze doen en bereiken, nooit op wat ze zeggen. De Tea Party mag dan nog zo hard roepen dat ze Jesus Christus aan het hoofd van de Verenigde Staten willen, Bart de Wever kan zo hard willen dat Vlaanderen verandert in een economisch ultra-liberaal Nieuw Rome waar de middenstand de hele regering uitmaakt, dat betekent nog niet dat ze zulks zullen bereiken of kunnen uitvoeren. (Om dan, zoals zogenaamd weldenkende burgers al te vaak doen, de schuld van al wat er misloopt op de duivelse media te schuiven, die zogezegd elk akkefietje levensgroot uitvergroten, is trouwens al te eenvoudig.)

Net daarom is wat er nu in Nederland gebeurt het enige echte gevaar voor de democratie. Dat men Wilders niet mee in de regering heeft gedwongen, maar als een regelrechte schoner-dan-schone lafaard veilig de zaken van op de zijlijn laat becommentariëren en naar hartelust zijn banvloeken over alles en iedereen uitspuwen, én dus niet beoordeeld kan worden op wat hij doet, maar enkel op wat hij zegt, de creatie van die vage zone, waarin Wilders het beleid mee bepaalt zonder daarop afgerekend te kunnen worden, is een recept voor sluipend fascisme.

Zet die man en zijn vulgaire minderbegaafde kornuiten op een regeringsdepartement en laat hem een beleid bedenken en uitvoeren. Dan moet hij daarna ook verantwoording afleggen. Als hij daarna nog evenveel electoraal gewicht in de schaal kan gooien, dan is dat maar zo. Maar dan heb je tenminste duidelijkheid over wat de burger denkt. Hoe pijnlijk die constatatie vervolgens dan ook mag zijn. Dat is democratie.

"Anyone who conceives of writing as an agreeable stroll towards a middle-class life-style will never write anything but crap."

- Derek Raymond

Van elk wetenschappelijk of academisch boek alleen de inleiding, de voetnoten en de bibliografie lezen en op basis daarvan het eigenlijke corpus van de tekst proberen te reconstrueren.

De reden voor het langzame maar zekere verval van wat ooit als Links werd omschreven ligt grotendeels in het feit dat Links veel te beleefd is. Links laat, ondanks het wegrotten van zijn denkbeelden en de onophoudelijke aanvallen van haatspuiers, poujadisten, racisten en allerhande ander extreem tuig, nooit zijn tanden zien. Links wil overduidelijk nergens meer voor vechten, vooornamelijk om niemand voor het hoofd te stoten. Wie niet meer durft zeggen waar hij voor staat (of in dit geval: zijn denkbeelden nooit ter discussie stelt en/of aanpast aan de realiteit) is gedoemd om roemloos ten onder te gaan. Zonder verzet tegen een bestaande toestand (iets waar (Extreem-)Rechts tegenwoordig veel bekwamer in lijkt te zijn) verandert er nooit iets. Wie sociale en culturele pijnpunten en andere maatschappelijke problemen niet meer op zijn minst durft te benoemen en duidelijk uit te spreken geeft de strijd op voorhand op. Links heeft het uitspreken van ongemakkelijke waarheden te lang overgelaten aan gedachten- en talentloze roepers die elk complex probleem simplifiëren tot makkelijk in het oor liggende slogans en andere holle praatjes. Nog erger: Links is om een of andere nooit echt opgehelderde reden het verhaal (dat trouwens amper een Verhaal genoemd kan worden) van Rechts beginnen naäpen. Nu is men ten langen leste verbaasd dat het haast onmogelijk is geworden om ook maar iemand naar het traditionele, nooit aan de huidige toestand aangepaste, riedeltje te doen luisteren.

Heeft de man gelijk of heeft de man gelijk?

We leven in een wereld die zijn eigen commentaar is geworden. Alles en iedereen komt met aangeleverde tekstballon en handleiding.

Couldn't agree more, now could I? 

En nog eentje. (Dat nog beter is, want direct naar de kern gaat)

Kingdom Come van Ballard was trouwens zowat het eerste wat door mijn hoofd spookte toen ik de beelden zag.

"Le seul moyen de ne pas être malheureux c'est de s'enfermer dans l'art et compter pour rien tout le reste."

- Flaubert

Als we ervan uitgaan dat de meeste mensen helemaal niks te zeggen hebben (hetgeen overigens ook niet nodig is), dan levert het feit dat in dit tijdsgewricht aan iedere aap met een hoed een zogenaamde mening wordt gevraagd een ontluisterend inhoudloos beeld op van deze tijden.

Dit bewijst nog maar eens ten overvloede in wat voor een waanzinnig circus we heden ten dage zijn terechtgekomen. 1984 is nu wel akelig dichtbij aan het komen.

Ergens hoop ik toch dat Griekenland, toch de geboorteplek van de democratie, ook het begin van een echte nieuwe democratie wordt. Dus, beste Grieken, blijf vooral volhouden en laat die smerige kapitalisten eens een onwelriekend poepje ruiken. Blijf die ruiten ingooien en laat dat vuur maar smeulen. Het is misschien maar Geweld (en dus niet echt constructief), maar geen revolutie is begonnen zonder dat er glas en brandbaar materiaal sneuvelde.

Volgens mij is de algemene crisis waar we nu in terechtgekomen zijn niet zozeer van economische of politieke aard, zelfs niet van demografische aard. Eerder wordt ze veroorzaakt door het feit dat de mens waarschijnlijk voor de eerste keer in zijn korte geschiedenis niet meer de kans krijgt om zich mentaal, psychologisch en fysiologisch aan te passen aan de technologie die hij zelf heeft gecreëerd.

Hier kan ik me dan weer niet helemaal bij aansluiten (er staat ook gewoon veel te veel in), maar ik ben al blij dat er her en der eindelijk eens enkelingen opduiken die de heersende monocultuur op zijn minst proberen te diagnosticeren. Bestrijden komt hopelijk later.

Ach, uiteindelijk komt het er eenvoudig op neer dat deze wereld naar de kloten zal blijven gaan zolang het primaat van het geld en de economie blijft duren. Het verdwijnen van dat primaat zal echter zo een radicale wijziging van letterlijk alles wat we nu kennen met zich moeten meebrengen dat we ons momenteel zo een wereld nog niet kunnen voorstellen. Onze taak is dan ook duidelijk: probeer het op zijn minst.

Hier kan ik me bij aansluiten. En het sluit ook mooi aan bij het DeLillo-fragment hieronder. Nu maar hopen dat ik me ook niet voor de 50 voor de kop schiet.

"The world has become self-referring. You know this. This thing has seeped into the texture of the world. The world for thousands of years was our escape, was our refuge. Men hid from themselves in the world. We hid from God or death. The world was where we lived, the self was where we went mad and died. But now the world has made a self of its own. Why, how, never mind. What happens to us now that the world has a self? How do we say the simplest thing without falling into a trap? Where do we go, how do we live, who do we believe? This is my vision, a self-referring world in which there is no escape."

- Don DeLillo, The Names

Coil : Where Are You?

Where are you?
Are you hiding from me?
Are you still looking for things that no-one else can see?

Where are you?
Are you in some place that we cannot reach?
Are you bathing in moonlight or drowned on the beach?

Where are you?
Are you surrounded by things we cannot penetrate?
Is the cage you love the home you also hate?

Your fear of death attracts such strange objects
Smothering you, hiding you, don't let it spoil you
Show yourself so the others may see you
So the others may feed you
They want to be near you

If you can't get enough of your hypnotic injection
Then it's time to put an end to this invalid function
Poor little ghost boy
Let me be your human toy

Where are you?
No-one's seen you for years
Have your wounds grown wings? Are you feasting on fears?
I can see your dark corona is eating into you
You're surrounded by things we cannot penetrate
Is the cage you love the home you also hate?
Life lies with the scissors inside her
The surgeon was a butcher
All of us are wounded, anaesthetised in A.E.
Numbed by stuff we should not see
Each of us lies bleeding
Our rivers intermingling
Poor little ghost boy
Let me be your human toy

I'll wrap my last kiss in a bandage
I'll wrap my last kiss in a bandage
I'll wrap my last kiss in a bandage
I'll wrap my last kiss in a bandage

Philip Larkin : This Be The Verse

They fuck you up, your mum and dad.
  They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
  And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
  By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
  And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
  It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
  And don't have any kids yourself. 

De mijne ziet er in herdruk lichtjes anders uit. Hoe dan ook is het altijd een droom geweest om dit boek te bezitten, te kunnen aanraken en te kunnen doorbladeren. Lezen komt later wel. Toen ik het een maand of wat geleden in boekenparadijs Tropismes zag liggen, wist ik gewoon dat ik ging terugkomen om het te kopen. Forse prijs - uiteraard - maar dat had ik er voor een keer voor over. Dat het in geen enkele boekenkast past blijft charmant tegendraads.

Als je er dan eenmaal bent, neem je ook La Communauté Inavouable en L'Entretien Infini van Blanchot, L'Érotisme en Le Coupable van Bataille, flink wat Benjamin en Beckett, Kojève's Introduction à la Lecture de Hegel en de drie delen Histoire de la Sexualité van Foucault mee. Niet? Tuurlijk!