Sunn O))) - Monoliths & Dimensions
Anderson en O'Malley maken nog steeds geen muziek waar je een eerste afspraakje mee gaat opluisteren en de nieuwe cd bespaart als verwacht maar weinig op de gewoonlijke theatrale gebaren. Maar de meisjeskoren, de waanzinnig piepende deurkozijnen en piepende piano's beloven evenmin weinig goeds. Toch is er een verandering in het totaalgeluid geslopen. Dat komt alleen al omdat het psychotische gegrom van Xasthur en Wrest nu definitief is vervangen door de priesterlijke dictie van Attila Csihar. Verderop de cd diepen ze nog verder uit met symfonische bazuinen en de jazzdictie van zowaar Julian Priester (ooit nog lid van Herbie Hancocks Mwandishi). Muziek voor op sympathieke dineetjes of gezapige familiefeestjes zal dit nooit worden, maar voor het eerst klinkt Sunn O))) zowaar een beetje toegankelijk. Of komt dat gewoon omdat iedere droner, sludger en doomer ondertussen hun geluid heeft overgenomen? Nooit gedacht dat ik het zou schrijven, maar Sunn O))) heeft een mooie plaat gemaakt.
Magma - Studio Zünd
Een keer per jaar gun ik mezelf een extraatje en dit jaar is het de box met de complete werken van Magma geworden. Ergens vorig jaar ben ik onder de indruk van Christian Vanders visioen gekomen en deze tien cd's (waaronder twee dubbelaars) beloven me alvast enkele jaren theatraal plezier, waarbij John Coltrane, Carl Orff en alles wat daartussen ligt elkaar de hand reiken. Kobaïa leeft!
Burial & Four Tet - Wolf Cub/Moth
Gelukkig nog een exemplaar van deze zwarte 12-inch op de kop kunnen tikken. Koenie was namelijk zo vriendelijk om zijn exemplaar aan mij af te staan (al was het dan wel voor de niet misse prijs van € 15). Niettemin vet zijn geld waard. 'Wolf Cub' is, met de typische stuiterbeats, helemaal Burial, hoewel de melodieuze ambient die erdoor geweven wordt overduidelijk van Kieran Hebden afkomstig is. 'Moth' is vreemd genoeg nogal gewonige dubtechno (en alleen daarom al opzienbarend), hoewel ook hier de ambienttexturen een diepte oproepen die bij andere, meer repetitieve, dubtechno vaak ontbreekt. Naar het schijnt komt er een volledige langspeler, dus oortjes en oogjes openhouden in de nabije toekomst.
zondag 17 mei 2009
zondag 26 april 2009
GD
Een stuk van 2 uur en 42 minuten van het Abécédaire de Deleuze van Claire Parnet.
Interessante uitspraken over de revolutie, 1968, Links en zoals gewoonlijk duizend andere dingen tegelijk. Niet ondertiteld, maar met wat zoeken vind je die versie misschien ook wel. Wie de andere stukken vindt, mag me altijd een seintje geven.
Interessante uitspraken over de revolutie, 1968, Links en zoals gewoonlijk duizend andere dingen tegelijk. Niet ondertiteld, maar met wat zoeken vind je die versie misschien ook wel. Wie de andere stukken vindt, mag me altijd een seintje geven.
ASZ Moment
Als je opeens zonder veel voorbereiding buiten je peergroup in een rondetafelsituatie op café terechtkomt heb je het af en toe nog wel eens: een rasecht Also Sprach Zarathustra-moment. Zo beweerden enkele vage kennissen van mij, die overigens - zoals zo vaak - volledig aan het cliché beeld van de onvolwassen metalfan beantwoorden, vandaag op café dat Within Temptation echt waren, in tegenstelling tot "die posers van Queens of the Stone Age", waarna er ook nog iemand het bestond om me te zeggen dat ik de groep niet op zijn zangeres mocht beoordelen.
Nu ben ik ondertussen wel oud en wijs genoeg om over zaken die volledig tot de sfeer van het smaakgevoel behoren geen discussies meer aan te gaan, maar bijna had ik het uitgeroepen: "Zou het dan toch mogelijk zijn! Deze mensen hebben in hun bos nog niets ervan gehoord, dat Within Temptation geen muziek is!"
Nu ben ik ondertussen wel oud en wijs genoeg om over zaken die volledig tot de sfeer van het smaakgevoel behoren geen discussies meer aan te gaan, maar bijna had ik het uitgeroepen: "Zou het dan toch mogelijk zijn! Deze mensen hebben in hun bos nog niets ervan gehoord, dat Within Temptation geen muziek is!"
maandag 20 april 2009
JG Ballard RIP
"And always, J.G. Ballard", schreef Bruce Sterling ooit in zijn inleiding op Mirrorshades. Maar eeuwige schrijvers hebben evenmin het eeuwige leven. Hij was al een tijdje ziek en het verschijnen van zijn autobiografie liet al vermoeden dat er geen nieuw werk meer zat aan te komen. Misschien maar beter ook. Feitelijk had hij alles al geschreven wat hij schrijven moest. Na Super-Cannes had hij al kunnen stoppen. Millennium People en Kingdom Come waren nog enkel coda bij de schrijver die de gruwelijk sluipende maar daarom niet minder reële evoluties van het late kapitalisme (dat hij de finale crash ervan nog heeft mogen meemaken, is dan wel weer mooi) en postmodernisme het beste heeft gevat.
Je zou er stenen kloten van krijgen dat de kranten en andere media nu geheid weer over het randwerk Empire of the Sun gaan beginnen - hoewel: was uiteindelijk voor Ballard het menselijke bestaan niet altijd een oorlog, al was het de oorlog van de postmoderne mens tegen zichzelf? Of over Crash. Want hoewel dat laatste het quintessentiële Ballard-boek is, graaf je best eerst wat minder diep.
Lees bijvoorbeeld het verkillende Super-Cannes; de op geniale wijze tussen droom en primair geweld navigerende romans The Crystal World en The Drowned World. Of de met de magie van het Surrealisme opgebouwde, maar immer breekbare en wankele schoonheid van de bundel Vermillion Sands; de brutale allegorie High-rise; en het verontrustende (want nog dagelijks aan relevantie winnende) maar immer onderschatte Running Wild. Of nog: de voortdurende ontregeling van The Atrocity Exhibition, een klinische caleidoscoop van horror, technologie, terreur, perversie en massamedia (met de laatste term als korte samenvatting van de vorige vier), een puzzel waar je je aan snijdt, want opgebouwd uit stukken van een ontplofte spiegel.
Beter nog is om te beginnen met de verhalen, die haast elk aspect van de postmoderne neurose (die vaker dan niet psychose is) en perversie hebben opengelegd, geanalyseerd en gedissecteerd met de precisie van een maniakale chirurg: The Day of Forever, The Voices of Time, Chronopolis, Report from an Obscure Planet, War Fever, The Subliminal Man, The Comsat Angels, en vooral het meest hallucinante verhaal dat je ooit gelezen hebt: The Terminal Beach.
Lees daarna Crash. Veel zal duidelijk worden. Of niet. In welk geval je er niks van begrepen hebt. En dan is dat meteen maar beter ook.
En, hoe onaangenaam je dat ook mag vinden, vergeet nooit het belangrijkste: Ballard schrijft over jou.
donderdag 9 april 2009
Bijstand in drie stappen
- Lees Minima Moralia.
- Besef dat de man gelijk had.
- Ga daarna een potje grienen in een donker hoekje omdat het allemaal nog zoveel erger is dan hij had voorspeld.
Ik ben nog nooit op Rock Werchter geweest, maar één ding weet ik nu wel zeker. Met Milk Inc. op de affiche is de bodem nu wel bereikt. Live Nation is Satan. Regi is daarentegen zoals het overgrote deel van de Vlamingen (hebben die immers niet met zijn 800.000 op Yves Leterme gestemd? Q.E.D.) gewoon een achterlijke boerenlul. Dus feitelijk staat hij daar tussen de koeien in de wei nog niet eens zo slecht op zijn plaats. Of hoe na enige seconden nadenken gewoon weer alles op zijn plaats valt. Aaaaaaaarrrrgggggghhhhhh!
Dit moest me, ondanks de vloedgolven van existentiële stront die ik hier de laatste jaren in dit al te malle land (eerder een failed state tegenwoordig, als je het mij vraagt) al heb ondergaan, toch even van het hart. Dank u.
P.S. Blijkbaar wenst de zogenaamde kwaliteitskrant De Standaard hierover een 'debat' op te starten. Hebben journalisten echt niks beters en ernstigers te doen in deze almaar barder wordende tijden? Vade retro, scribenten van lik-me-vessie!
Dit moest me, ondanks de vloedgolven van existentiële stront die ik hier de laatste jaren in dit al te malle land (eerder een failed state tegenwoordig, als je het mij vraagt) al heb ondergaan, toch even van het hart. Dank u.
P.S. Blijkbaar wenst de zogenaamde kwaliteitskrant De Standaard hierover een 'debat' op te starten. Hebben journalisten echt niks beters en ernstigers te doen in deze almaar barder wordende tijden? Vade retro, scribenten van lik-me-vessie!
woensdag 8 april 2009
Dark Miles (1)
Momenteel aan het lezen in Paul Tingens Miles Beyond. Veel dingen worden duidelijk. Over andere dingen erger ik me dan weer dood. Dat gelul over holons en zo had wel geschrapt mogen worden, maar niettemin eindelijk een schrijver die Miles' elektrische periode met een open blik en postmodern inzicht tracht te begrijpen. Ik kom hier nog uitgebreid nog op terug - ben het laatste jaar met horten en stoten, via allerlei zijpaden en omwegen langzaam volledig verslaafd geraakt aan alles wat gebeurde tussen ESP en Pangaea, een verslaving die nog elke dag voortduurt en gevoed moet worden met allerlei boxen en onuitgegeven niet-album sessies - maar nu al enkele losse, gedachtenstroom bemerkingen.
. Ik lees wel eens dat Miles Davis die onvergelijkbare muziek alleen kan gemaakt hebben omdat hij geleid werd door de muzikanten die toen met hem speelden. Eerlijk gezegd geloof ik daar niet veel van. Er loop daarvoor gewoon teveel een vaste lijn, als het ware een immanent traject door heel die periode. De visie is duidelijk die van Davis zelf. Natuurlijk hebben al die muzikanten een invloed gehad en Macero zonder twijfel ook. Maar de vooruitziende blik, het makkelijk 30 jaar vooruit denken is alleen van Miles Davis. Dat hij in de jaren tachtig zo veel bagger is gaan maken kan je alleen maar wijten aan teveel drugsgebruik. En aan het feit dat hij na tien jaar aan een stuk de incarnatie van de muzikale revolutionair te zijn geweest, gewoon helemaal op was. Achteraf gezien had hij gewoon beter op zijn lauweren gerust. Maar daar zal hij dan zonder twijfel weer te rusteloos voor geweest zijn. Hoewel: die soundtrack van Siesta, die ik hier in de kast heb staan is wel een mineur lichtpuntje.
. Je kan het toch amper geloven na die stortvloed aan releases van de laatste jaren, maar er zitten dus nog steeds heelder onuitgegeven sessies in de kluizen van Sony/Columbia. Misschien ben ik een van de weinigen die het allemaal zou kopen, maar naar buiten met die dingen, verdomme! Zullen grote platenfirma's dan nooit iets leren? Zitten ze op een goudmijn, duurt het 30 jaar voor ze er iets mee doen.
. Favoriet is op het moment het waanzinnig broeierige Dark Magus maar ik ben er ondertussen van overtuigd geraakt dat alles vanaf Bitches Brew tot en met Pangaea zowat de beste muziek is die ooit mijn oor binnenstroomde. Zoveel mogelijkheden, zoveel onwegen, zoveel exploratie. Hetgeen waar ik altijd naar heb gezocht. Hetgeen waar een reis die op 12-jarige leeftijd begon en die me langs, door, tussen, over en onder talloze muziekgenres heeft gevoerd me uiteindelijk heeft naartoe geleid. Dit is de enige echte alles overstijgende shit!
Zoals gezegd: later meer. Eerst eten en verteren. Dan weer verder.
. Ik lees wel eens dat Miles Davis die onvergelijkbare muziek alleen kan gemaakt hebben omdat hij geleid werd door de muzikanten die toen met hem speelden. Eerlijk gezegd geloof ik daar niet veel van. Er loop daarvoor gewoon teveel een vaste lijn, als het ware een immanent traject door heel die periode. De visie is duidelijk die van Davis zelf. Natuurlijk hebben al die muzikanten een invloed gehad en Macero zonder twijfel ook. Maar de vooruitziende blik, het makkelijk 30 jaar vooruit denken is alleen van Miles Davis. Dat hij in de jaren tachtig zo veel bagger is gaan maken kan je alleen maar wijten aan teveel drugsgebruik. En aan het feit dat hij na tien jaar aan een stuk de incarnatie van de muzikale revolutionair te zijn geweest, gewoon helemaal op was. Achteraf gezien had hij gewoon beter op zijn lauweren gerust. Maar daar zal hij dan zonder twijfel weer te rusteloos voor geweest zijn. Hoewel: die soundtrack van Siesta, die ik hier in de kast heb staan is wel een mineur lichtpuntje.
. Je kan het toch amper geloven na die stortvloed aan releases van de laatste jaren, maar er zitten dus nog steeds heelder onuitgegeven sessies in de kluizen van Sony/Columbia. Misschien ben ik een van de weinigen die het allemaal zou kopen, maar naar buiten met die dingen, verdomme! Zullen grote platenfirma's dan nooit iets leren? Zitten ze op een goudmijn, duurt het 30 jaar voor ze er iets mee doen.
. Favoriet is op het moment het waanzinnig broeierige Dark Magus maar ik ben er ondertussen van overtuigd geraakt dat alles vanaf Bitches Brew tot en met Pangaea zowat de beste muziek is die ooit mijn oor binnenstroomde. Zoveel mogelijkheden, zoveel onwegen, zoveel exploratie. Hetgeen waar ik altijd naar heb gezocht. Hetgeen waar een reis die op 12-jarige leeftijd begon en die me langs, door, tussen, over en onder talloze muziekgenres heeft gevoerd me uiteindelijk heeft naartoe geleid. Dit is de enige echte alles overstijgende shit!
Zoals gezegd: later meer. Eerst eten en verteren. Dan weer verder.
Census090407
The Black Dog - Radio Scarecrow
Je hebt altijd al een beetje medelijden gehad met Ken Downie. Nadat Plaid de gelederen verliet was hij zowel muzikaal als wat betreft het zoeken naar een nieuwe thuis een heel tijdje op de dool. Silenced uit 2005 was al een ferme stap in de goede richting, maar met het recruteren van de gebroeders Dust is hij nu helemaal terug. Zelfs in die mate dat we al een tijd helemaal niks meer van Plaid hebben gehoord.
Radio Scarecrow (op Soma, het label dat ook de verzamelde werken van het oude Black Dog opnieuw uitbracht) is de terugkeer waar je van gedroomd hebt. Nog interessanter is het feit dat de reis deze keer helemaal richting duisternis gaat, met klassieke, vaak acide techno en de typische beats die nauwgezet tussen electro en idm in navigeren en vooral ronddolen in de verlaten en slechtverlichte stadsdelen waar ook Burial zijn inspiratie haalt. De vaak onaardse schoonheid van de melodieën is gelukkig ook niet verdwenen. Misschien wel de technoplaat van vorig jaar.
En ondertussen is met Further Vexations blijkbaar ook al een opvolger uit. Check ook de beestige remixes van single 'Train by the Autobahn', waarop Robert Hood bewijst weer helemaal terug te zijn. Wat hou ik toch van techno!
Je hebt altijd al een beetje medelijden gehad met Ken Downie. Nadat Plaid de gelederen verliet was hij zowel muzikaal als wat betreft het zoeken naar een nieuwe thuis een heel tijdje op de dool. Silenced uit 2005 was al een ferme stap in de goede richting, maar met het recruteren van de gebroeders Dust is hij nu helemaal terug. Zelfs in die mate dat we al een tijd helemaal niks meer van Plaid hebben gehoord.
Radio Scarecrow (op Soma, het label dat ook de verzamelde werken van het oude Black Dog opnieuw uitbracht) is de terugkeer waar je van gedroomd hebt. Nog interessanter is het feit dat de reis deze keer helemaal richting duisternis gaat, met klassieke, vaak acide techno en de typische beats die nauwgezet tussen electro en idm in navigeren en vooral ronddolen in de verlaten en slechtverlichte stadsdelen waar ook Burial zijn inspiratie haalt. De vaak onaardse schoonheid van de melodieën is gelukkig ook niet verdwenen. Misschien wel de technoplaat van vorig jaar.
En ondertussen is met Further Vexations blijkbaar ook al een opvolger uit. Check ook de beestige remixes van single 'Train by the Autobahn', waarop Robert Hood bewijst weer helemaal terug te zijn. Wat hou ik toch van techno!
zaterdag 4 april 2009
Census090403
Larry Heard - 25 Years from Alpha
Heb ik al een paar maanden maar op één of andere manier blijf ik het vreemd vinden dat Larry Heard italo house maakt. Natuurlijk tot in de kleinste details prachtig afgewerkt en heel diep maar ondanks de kwaliteit schort er toch iets aan het feit dat Larry Heard 20 jaar na datum een electrobeat-update van 'Neurotic Behavior' uit de mouw schudt en iedereen 'oooh' en 'aaah' gaat zitten roepen. De flip is meer Mr Fingers van geluid, maar ook hierna blijf je met het gevoel zitten dat Heard even in een Cluster/JM Jarre-trip is terechtgekomen. Ik zou zeggen: schitterende plaat maar ideologisch zeer suspect. Hoe ideologisch suspect dat dan ook weer mag klinken.
Kode9 - Black Sun/2 Far Gone
Het mag duidelijk zijn dat de man die ons Burial bracht dubstep nu al hartsgrondig beu is. Zijn 'Bad/2 Bad' was al een flinke stap voorwaarts uit het dubstepghetto, middels 4/4 en volop de electrokaart trekken en deze 12" gaat nog verder. 'Black Sun' is gewoon een 2009-versie van Drexciya. Er gebeurt vanalles - zelfs een beetje te veel - maar Kode9 houdt de chaos net onder controle. De flip is dan weer oveduidelijk geïnspireerd door Adonis. En zo wordt weer eens zeer ostentatief de evidente link tussen techno en dubstep in de verf gezet, een link die ze blijkbaar alleen in het Verenigd Koninkrijk niet horen. Londen als missing link tussen Detroit en Berlijn, dat zullen ze daar niet graag horen.
Hector & Bryant - Tension
De Basic Channel-stijl leed de laatste tijd een beetje aan bloedarmoede. Alleen al omdat sinds de opgang van dubstep opeens iedereen dacht dat hij met wat echo en delay dubtechno kon maken. Het verschrikkelijk lege origineel van 'Tension' zet dit treurige feit nog maar eens op de voorgrond. Gelukkig is er dan Appleblim, maatje van Shackleton en blijkens zijn remix misschien de meest getalenteerde uit de Skull Disco-stal. Weg is de Muslimgauze/PWOG-percussie. Verschijnen aan het firmament: knalharde gebroken beats (met af en teo een 4/4 intermezzo), dreigende dubsnippers, vileine Villalobos-ritmes zonder het genoedel waar de Chileen zich wel eens schuldig aan maakt en natuurlijk onnatuurlijk veel bas. It's Techno, Jim, but not as we know it.
Late - Saw, Sine, Square/Voices from the Night
Dubstep is op zijn best als je op basis van de intro even goed een pompende vierkwartsmaat kunt verwachten. Op 'Voices in the Night' komt er dan een 2step-beat met diepe dubscapes erover gedrapeerd. Na de break komt de bas erin en lijkt het op een iets vettere versie van de laatste Burial-plaat. 'Saw, Sine, Square' had met wat verbeelding dan weer zo op één van Kevin Martins Macro Dub Infection-verzamelaars gekunnen. Weer een topper op dit zeer afwisselende label, dat hiervoor ook al een atypisch boze en botsende Skream en ethnisch getinte Digital Mystikz verwelkomde.
Heb ik al een paar maanden maar op één of andere manier blijf ik het vreemd vinden dat Larry Heard italo house maakt. Natuurlijk tot in de kleinste details prachtig afgewerkt en heel diep maar ondanks de kwaliteit schort er toch iets aan het feit dat Larry Heard 20 jaar na datum een electrobeat-update van 'Neurotic Behavior' uit de mouw schudt en iedereen 'oooh' en 'aaah' gaat zitten roepen. De flip is meer Mr Fingers van geluid, maar ook hierna blijf je met het gevoel zitten dat Heard even in een Cluster/JM Jarre-trip is terechtgekomen. Ik zou zeggen: schitterende plaat maar ideologisch zeer suspect. Hoe ideologisch suspect dat dan ook weer mag klinken.
Kode9 - Black Sun/2 Far Gone
Het mag duidelijk zijn dat de man die ons Burial bracht dubstep nu al hartsgrondig beu is. Zijn 'Bad/2 Bad' was al een flinke stap voorwaarts uit het dubstepghetto, middels 4/4 en volop de electrokaart trekken en deze 12" gaat nog verder. 'Black Sun' is gewoon een 2009-versie van Drexciya. Er gebeurt vanalles - zelfs een beetje te veel - maar Kode9 houdt de chaos net onder controle. De flip is dan weer oveduidelijk geïnspireerd door Adonis. En zo wordt weer eens zeer ostentatief de evidente link tussen techno en dubstep in de verf gezet, een link die ze blijkbaar alleen in het Verenigd Koninkrijk niet horen. Londen als missing link tussen Detroit en Berlijn, dat zullen ze daar niet graag horen.
Hector & Bryant - Tension
De Basic Channel-stijl leed de laatste tijd een beetje aan bloedarmoede. Alleen al omdat sinds de opgang van dubstep opeens iedereen dacht dat hij met wat echo en delay dubtechno kon maken. Het verschrikkelijk lege origineel van 'Tension' zet dit treurige feit nog maar eens op de voorgrond. Gelukkig is er dan Appleblim, maatje van Shackleton en blijkens zijn remix misschien de meest getalenteerde uit de Skull Disco-stal. Weg is de Muslimgauze/PWOG-percussie. Verschijnen aan het firmament: knalharde gebroken beats (met af en teo een 4/4 intermezzo), dreigende dubsnippers, vileine Villalobos-ritmes zonder het genoedel waar de Chileen zich wel eens schuldig aan maakt en natuurlijk onnatuurlijk veel bas. It's Techno, Jim, but not as we know it.
Late - Saw, Sine, Square/Voices from the Night
Dubstep is op zijn best als je op basis van de intro even goed een pompende vierkwartsmaat kunt verwachten. Op 'Voices in the Night' komt er dan een 2step-beat met diepe dubscapes erover gedrapeerd. Na de break komt de bas erin en lijkt het op een iets vettere versie van de laatste Burial-plaat. 'Saw, Sine, Square' had met wat verbeelding dan weer zo op één van Kevin Martins Macro Dub Infection-verzamelaars gekunnen. Weer een topper op dit zeer afwisselende label, dat hiervoor ook al een atypisch boze en botsende Skream en ethnisch getinte Digital Mystikz verwelkomde.
woensdag 1 april 2009
Zo oud dat het weer nieuw wordt
De lezer zal het al merken aan de muzieklijst die hiernaast staat: ik luister de laatste tijd vooral naar oudere muziek. De reden? Een vriend van me moest onder de gebruikelijke zware psychologische druk van zijn vriendin zijn dj-cd's de deur uitdoen ("Hij doet er toch niks mee en ze staan daar maar te staan", dat soort redenering) en ik heb die dan maar voor een relatief prikje opgekocht. Toen ik na enkele weken die dingen dan toch had aangesloten en de eerste cd in de lade schoof wist ik niet wat ik hoorde. Na jaren van mp3-consumptie waren mijn oren gewoon niet meer gewend aan dat dynamische en weidse geluid. Wat een hemelsbreed verschil zeg!
Onmiddellijk gevolg is dat ik nog nauwelijks luister naar de meer dan 40.000 mp3's die ik op diverse schijven verspreid heb staan en opnieuw aan het cd-kopen ben begonnen. Prachtig gevolg van de ineenstorting van de reguliere muziekindustrie, gecombineerd met prijsbrekers als Saturn, is namelijk dat cd's geen cent meer kosten. Als ik meer dan € 10 betaal voel ik me feitelijk al een beetje bestolen. Voor een splinternieuwe release wil ik nog wel rond de € 13 neertellen, maar meer mag dat toch niet zijn. Scheelt een stuk in het maandelijks budget, moet ik zeggen, ook al omdat ik op vinyl nauwelijks nog iets anders koop dan dubstep en die vinyls komen tot nader order bijna exclusief uit de UK en kosten dus ook zelden meer dan € 10. Tel uit je winst!
Ik heb me dus de laatste maanden letterlijk rijen cd's aangeschaft voor wat ik als een schijntje beschouw. En bonus is dat ze dankzij "die revolutionaire cd-technologie" ook nog eens stukken beter klinken. Dat die mid-price cd's een tikje minder luid klinken dan de huidige op orkaankracht uit de luidsprekers schallende opnames neem je er dan maar bij. Zet je het volume toch gewoon wat hoger.
Tweede gevolg is dat er af en toe geld over is om je een box, een met bonustracks overladen dubbele heruitgave, of nog, een duurdere import aan te schaffen. Enkel voordelen.
Tweede reden dat ik vooral naar minder recent tot steenoud werk luister is dat ik eindelijk af ben van dat heilige alles-moeten-volgen en per se over-alles-willen-meepraten. Deels komt dat natuurlijk omdat ik al meer dan een jaar niet meer voor een recensiemagazine schrijf (want laten we het even toegeven: KindaMuzik is tegenwoordig toch niet meer dan dat). De eerste weken en zelfs maanden voelde dat aan als enkele jaren in een donkere kamer opgesloten worden, maar daar ben je toch sneller vanaf dan je denkt.
Bovendien stel je dan al snel vast dat het leeuwendeel van de promo's die je door de jaren hebt vergaard, ook de goeie cd's, ergens in een paar oude schoendozen staan te beschimmelen. Een bladzijde omslaan, noemen ze dat dan.
Onmiddellijk gevolg is dat ik nog nauwelijks luister naar de meer dan 40.000 mp3's die ik op diverse schijven verspreid heb staan en opnieuw aan het cd-kopen ben begonnen. Prachtig gevolg van de ineenstorting van de reguliere muziekindustrie, gecombineerd met prijsbrekers als Saturn, is namelijk dat cd's geen cent meer kosten. Als ik meer dan € 10 betaal voel ik me feitelijk al een beetje bestolen. Voor een splinternieuwe release wil ik nog wel rond de € 13 neertellen, maar meer mag dat toch niet zijn. Scheelt een stuk in het maandelijks budget, moet ik zeggen, ook al omdat ik op vinyl nauwelijks nog iets anders koop dan dubstep en die vinyls komen tot nader order bijna exclusief uit de UK en kosten dus ook zelden meer dan € 10. Tel uit je winst!
Ik heb me dus de laatste maanden letterlijk rijen cd's aangeschaft voor wat ik als een schijntje beschouw. En bonus is dat ze dankzij "die revolutionaire cd-technologie" ook nog eens stukken beter klinken. Dat die mid-price cd's een tikje minder luid klinken dan de huidige op orkaankracht uit de luidsprekers schallende opnames neem je er dan maar bij. Zet je het volume toch gewoon wat hoger.
Tweede gevolg is dat er af en toe geld over is om je een box, een met bonustracks overladen dubbele heruitgave, of nog, een duurdere import aan te schaffen. Enkel voordelen.
Tweede reden dat ik vooral naar minder recent tot steenoud werk luister is dat ik eindelijk af ben van dat heilige alles-moeten-volgen en per se over-alles-willen-meepraten. Deels komt dat natuurlijk omdat ik al meer dan een jaar niet meer voor een recensiemagazine schrijf (want laten we het even toegeven: KindaMuzik is tegenwoordig toch niet meer dan dat). De eerste weken en zelfs maanden voelde dat aan als enkele jaren in een donkere kamer opgesloten worden, maar daar ben je toch sneller vanaf dan je denkt.
Bovendien stel je dan al snel vast dat het leeuwendeel van de promo's die je door de jaren hebt vergaard, ook de goeie cd's, ergens in een paar oude schoendozen staan te beschimmelen. Een bladzijde omslaan, noemen ze dat dan.
zondag 29 maart 2009
Wat een mens zoal doet in een schrijfpauze
Niet ontslagen worden (touchons du bois) ondanks de crisis. Samuel Delany ontdekken. Jezelf ontzettend veel obsceen goedkope sf-pockets aanschaffen. Volledig opgaan in Miles Davis' elektrische periode. Een nieuw lief vinden. Stoppen met platen kopen. Opnieuw beginnen met platen kopen. Eindelijk een Ipod kopen en dan niet meer zonder kunnen. Na jaren naar mp3's luisteren opnieuw het genot van echt cd-geluid ontdekken. De geneugten van wireless internet ontdekken en dus internet gebruiken zonder te betalen. Eindelijk gelijk krijgen over het walgelijke karakter van het kapitalisme. Een haast fysieke haat over Simon Reynolds verder ontwikkelen. Wekelijks The Economist lezen en toch geen kapitalistisch zwijn worden. Giorgio Agamben lezen. Ontzettend veel boeken kopen en dan de tijd proberen te vinden om die ook daadwerkelijk te lezen. Eindelijk War Fever van Ballard uitlezen. Een cassetterecorder gratis naar je hoofd gesmeten krijgen en je oude tapes beluisteren. En opnieuw zin krijgen om te gaan bloggen natuurlijk.
Back in business
Dames en Heren, waarschijnlijk spoedig opnieuw berichten vanaf de zijlijn. Doe er uw oneindig voordeel mee.
dinsdag 22 juli 2008
maandag 11 februari 2008
zondag 6 januari 2008
30 Platen van 2007
2007 was voor albums een absoluut ongehoord groot jaar. Er kwamen elke week wel platen uit waarop ‘fantastisch’, ‘machtig’ en andere superlatieven van toepassing waren. En dat zowel op diep ondergronds, publiekschuw, experimenteel vlak als in de bovenste regionen van het internationale sterrendom. Het leek wel alsof er iemand goede platen zat te schijten. Een top 10 maken was dan ook haast onbegonnen werk. Maar God moet nu eenmaal zijn getal hebben. De man met voorsprong dit jaar was alweer Burial, en dat voor het tweede jaar op rij. Nog elke dag vraag ik me af waarom zijn eerste album niet ook vorig jaar op 1 stond. Toegegeven, in 2006 was de concurrentie met The Drift en Fizheuer Zieheuer wel heel groot, maar ik heb om eerlijk te zijn meer naar Burial geluisterd in 2007 dan in 2006. Untrue is feitelijk nog beter en nu al een legendarische klassieker, amper twee maanden na verschijnen.
0. Burial – Untrue
Untrue is de plaat die alles verbindt wat dit jaar wel en niet de moeite waard was. Het muzikale nulpunt van de mateloos complexe multipliciteit. Hetgeen geen klein mirakel mag heten. Decadentie en hoop tegelijk. Niet kiezen tussen nostalgie en futurisme, maar ze allebei omhelzen en vervolgens elementen van dubstep, rave, drum’n’bass, ambient, soul en techno dwingen samen te werken om een ongrijpbare alchemie aan het werk te zetten. Met ‘Near Dark’ als absolute future music track van het jaar. En ‘Shell of Light’ en ‘Etched Headplate’ als coda bij alle dromen die je ooit hebt gehad, en nog niet hebt gehad. Wonderlijke plaat die soms als The Orb, soms als Black Dog, soms als Dead Can Dance, en soms als alledrie tegelijk klinkt. Voeg aan die mix nog wat Todd Edwards en dub science toe en je bent er. Richtinggevende release voor nog vele jaren.
1. Grails - Burning Off Impurities
Spannende postrock was vroeger een oxymoron. Dankzij Grails is het nu ook een feit. Dat Burning Off Impurities uiteindelijk meer als krautrock (Tago Mago!) dan als postrock klinkt is daar niet vreemd aan. Maar ook de panoramische gitaren van Echo and The Bunnymen (denk Heaven Up Here) en zelfs een beetje DJ Shadow zitten erin. Met van die sublieme momenten waarop meerdere nummers ineensmelten tot één utopisch lang nummer dat het beste van ingebeelde en bestaande werelden oproept. Muziek als sporenlezer, reisgids en voertuig. Meesterlijk.
2. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare
Zonder twijfel de plaat die ik dit jaar het meest beluisterd heb. Ka-pótgespeeld heb ik dit. Spannend van de eerste tot en met de laatste noot. Meer energie dan de zon. Met een vette grijns op het gezicht, om dan af en toe toch maar een traantje weg te pinken. Met “Who wants to be man of the people when there’s people like you? als rockzinnetje van het jaar. Het geniale van Echo and The Bunnymen, melodieus als het beste van The Smiths (maar niet zo cynisch, noch zo sentimenteel), met de kracht van de beste Pixies. Ook uitgebreide lof voor de uiterst slimme productionele afwerking door de helft van Simian Mobile Disco. En die gasten zijn nog maar twintig. Een orkaan van een plaat.
3. Six Organs Of Admittance – Shelter From The Ash
Ik heb het in 2007 jaar vaak moeten zeggen. Maar ook deze plaat is het beste wat Ben Chasny ooit heeft gedaan. Met voorsprong zelfs. Nieuwe vriendin Elisa Ambroglio van Magik Markers verrijkt Chasny’s getormenteerde countrysymfonieën met de nodige diepte en emotie die nodig zijn om de gitaarstormen te doorstaan. Het grote gebaar is gebleven maar toegankelijker gemaakt door kortere en melodieuzere songs. De gitaarmuren van Neil Young, de naakte sensualiteit van Bonnie ‘Prince’ Billy en de nooit onschuldige natuurmystiek van Current 93 in één enkele plaat.
4. Om – Pilgrimage
Stel je het einde voor van Motiivi Tuntematons ‘Mankind Failed’, maar dan met echte instrumenten. Doe dat maal duizend van intensiteit. Doe daar dan een flinke scheut Billy Cobham en Mahavishnu Orchestra bij. Zachtjes aanlengen met de John Coltrane van OM. Het resultaat dan 75 minuten lang zonder aflaten héél luid spelen. Dit louter als geestesverruimend behartigen is beledigend voor wat erop Pilgrimage plaatsgrijpt. Keith Rowe heeft het deze maand in The Wire over twee soorten muziek: muziek in de tijd, en, de ware avant-garde, muziek als tijd. Om bewerkstelligt hier en très petit comité het zelden voorkomende tweede geval. Op puur muzikaal vlak de plaat van het jaar maar voor de novice wel heel afschrikwekkend. Niettemin een kosmisch spektakel van de eerste orde. Heel straf spul.
5. The Young Gods - Superready / Fragmenté
Om eerlijk te zijn was ik The Young Gods al bijna vergeten. Maar Superready / Fragmenté (die titel ook!) is echt de meest kickin’ rock-‘n-roll ass plaat die ik in jaren tijd heb gehoord. Of moet dat gevoeld zijn? En dat met alleen synths. Dat er in twee talen gecommuniceerd wordt, met mijn twee favorieten Frans en Engels in de hoofdrol, is een bonus prize winner. “I’m one, two, three, four tons of TNT” uitschreeuwen en dat dan waar maken met de muziek. Faut-le faire. What time is space now ? vraagt Franz Treichler zich op een moment af. De vraag stellen is ze beantwoorden. Een mogelijke definitie van Le Très Saint Rock and Roll.
6. Von Südenfed - Tromatic Reflexxions
Mark E. Smith is en blijft een vreemde vogel. Maakt eerst met Post Reformation TLC de allerslechtste Fallplaat ooit. Om daarna samen met Mouse On Mars terug te slaan met dit brutale distillaat van Smiths spuwende en brommende echolaliën en de spastische technoritmes van Toma en St. Werner. Met ten gepaste tijde een Beach Boys-koortje en grotesk rondgestrooide nonsensrijmpjes als extra kruit. Als zowel Smith als de ritmes regelmatig op hol slagen weet de ingewijde dat het wel eens spannend kan worden. Mark E. Smith blijft met gemak de meest intrigerende uit zijn nek lullende dronkelap op deze planeet.
7. Dopplereffekt - Calabi-Yau Space [Rephlex]
Dopplereffekt is door de jaren heen geëvolueerd van een Kraftwerk-kloon, via nare industriële ambient, naar de in de leer gestrenge maar wel altijd sublieme gothic ambient van Calabi-Yau Space waar de kosmische magie van Tangerine Dream en de nagelaten essentie van Drexciya een hecht huwelijk aangaan. Niemand slaagt erin om tot-op-het-DNA zo diep in Detroit Techno te graven en toch tegelijk zo vermoeid Europees te klinken. De vroege Dead Can Dance catalogus geremixed door Kraftwerk, of iets van die onaanraakbare strekking. Het beste wat ze ooit gedaan hebben.
8. Islaja - Ulual Yyy [Fonal]
Die Stem! Klaaglijk, hopeloos, toch vaag geil, in de verte verwant aan de ijzige sirenenzang van opperpriesteres Nico, absoluut niet toonvast. Islaja is bedwelmend, raakt je op plekken van je lichaam en geest waarvan je niet wist dat ze bestonden. My Bloody Valentine meets Billie Holiday meets Faust meets de bossen en meren van het koude Finland. Soms zelfs té intens.
9. Colleen - Les Ondes Silencieuses [Leaf]
Verstillende plaat waarop een Frans meisje dat ook wel eens met muziekdozen speelt in de weer is met vergeten Renaissance-instrumenten. Retro-klassiek of een logische conclusie? Op de sofa, ogen dicht en gewoon luisteren. Een singer-songwriter die geen woorden meer nodig heeft om te spreken.
10. Pan Sonic – Katodivaihe
Ruwe en aartsbrutale noisetechno van het legendarische Finse duo, die, hoe hard hij ook zijn best doet om het niet te doen opvallen, op een volstrekt ondenkbare manier swingt. Perverse funk, niet bang om hard uit te halen. Doetjes houden ze op afstand houdt door van schreeuwend non-geluid schurende primaire techno te maken. Ondertussen zoeft het legendarische Finse duo wel regelmatig een paar keer angstwekkend dicht tegen de essentie van het geluid aan.
Verder genot, verrassing en verbijstering met
Area C – Haunt
Ben Frost – Theory of Machines
Blues Control - Blues Control
Britney Spears - Blackout
Circle – Tower
Diana Rogerson - The Lights Are On But No-One's Home
Dominik Eulberg – Bionik
El-P – I’ll Sleep When You’re Dead
Faust & Nurse With Wound - Disconnected
Gudrun Gut – I Put a Record On
Henrik Schwarz - Live
Interpol – Our Love to Admire
Kiss The Anus Of A Black Cat – Interlude To The Outermost
Library Tapes - Höstluft
Panda Bear - Person Pitch
Pole – Steingarten
Psalm Alarm – Blk Paintings Vol.1
Ricardo Villalobos - Fabric 36
Shining – Grindstone
The Patron – To Kill a Petty Bourgeoisie
0. Burial – Untrue
Untrue is de plaat die alles verbindt wat dit jaar wel en niet de moeite waard was. Het muzikale nulpunt van de mateloos complexe multipliciteit. Hetgeen geen klein mirakel mag heten. Decadentie en hoop tegelijk. Niet kiezen tussen nostalgie en futurisme, maar ze allebei omhelzen en vervolgens elementen van dubstep, rave, drum’n’bass, ambient, soul en techno dwingen samen te werken om een ongrijpbare alchemie aan het werk te zetten. Met ‘Near Dark’ als absolute future music track van het jaar. En ‘Shell of Light’ en ‘Etched Headplate’ als coda bij alle dromen die je ooit hebt gehad, en nog niet hebt gehad. Wonderlijke plaat die soms als The Orb, soms als Black Dog, soms als Dead Can Dance, en soms als alledrie tegelijk klinkt. Voeg aan die mix nog wat Todd Edwards en dub science toe en je bent er. Richtinggevende release voor nog vele jaren.
1. Grails - Burning Off Impurities
Spannende postrock was vroeger een oxymoron. Dankzij Grails is het nu ook een feit. Dat Burning Off Impurities uiteindelijk meer als krautrock (Tago Mago!) dan als postrock klinkt is daar niet vreemd aan. Maar ook de panoramische gitaren van Echo and The Bunnymen (denk Heaven Up Here) en zelfs een beetje DJ Shadow zitten erin. Met van die sublieme momenten waarop meerdere nummers ineensmelten tot één utopisch lang nummer dat het beste van ingebeelde en bestaande werelden oproept. Muziek als sporenlezer, reisgids en voertuig. Meesterlijk.
2. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare
Zonder twijfel de plaat die ik dit jaar het meest beluisterd heb. Ka-pótgespeeld heb ik dit. Spannend van de eerste tot en met de laatste noot. Meer energie dan de zon. Met een vette grijns op het gezicht, om dan af en toe toch maar een traantje weg te pinken. Met “Who wants to be man of the people when there’s people like you? als rockzinnetje van het jaar. Het geniale van Echo and The Bunnymen, melodieus als het beste van The Smiths (maar niet zo cynisch, noch zo sentimenteel), met de kracht van de beste Pixies. Ook uitgebreide lof voor de uiterst slimme productionele afwerking door de helft van Simian Mobile Disco. En die gasten zijn nog maar twintig. Een orkaan van een plaat.
3. Six Organs Of Admittance – Shelter From The Ash
Ik heb het in 2007 jaar vaak moeten zeggen. Maar ook deze plaat is het beste wat Ben Chasny ooit heeft gedaan. Met voorsprong zelfs. Nieuwe vriendin Elisa Ambroglio van Magik Markers verrijkt Chasny’s getormenteerde countrysymfonieën met de nodige diepte en emotie die nodig zijn om de gitaarstormen te doorstaan. Het grote gebaar is gebleven maar toegankelijker gemaakt door kortere en melodieuzere songs. De gitaarmuren van Neil Young, de naakte sensualiteit van Bonnie ‘Prince’ Billy en de nooit onschuldige natuurmystiek van Current 93 in één enkele plaat.
4. Om – Pilgrimage
Stel je het einde voor van Motiivi Tuntematons ‘Mankind Failed’, maar dan met echte instrumenten. Doe dat maal duizend van intensiteit. Doe daar dan een flinke scheut Billy Cobham en Mahavishnu Orchestra bij. Zachtjes aanlengen met de John Coltrane van OM. Het resultaat dan 75 minuten lang zonder aflaten héél luid spelen. Dit louter als geestesverruimend behartigen is beledigend voor wat erop Pilgrimage plaatsgrijpt. Keith Rowe heeft het deze maand in The Wire over twee soorten muziek: muziek in de tijd, en, de ware avant-garde, muziek als tijd. Om bewerkstelligt hier en très petit comité het zelden voorkomende tweede geval. Op puur muzikaal vlak de plaat van het jaar maar voor de novice wel heel afschrikwekkend. Niettemin een kosmisch spektakel van de eerste orde. Heel straf spul.
5. The Young Gods - Superready / Fragmenté
Om eerlijk te zijn was ik The Young Gods al bijna vergeten. Maar Superready / Fragmenté (die titel ook!) is echt de meest kickin’ rock-‘n-roll ass plaat die ik in jaren tijd heb gehoord. Of moet dat gevoeld zijn? En dat met alleen synths. Dat er in twee talen gecommuniceerd wordt, met mijn twee favorieten Frans en Engels in de hoofdrol, is een bonus prize winner. “I’m one, two, three, four tons of TNT” uitschreeuwen en dat dan waar maken met de muziek. Faut-le faire. What time is space now ? vraagt Franz Treichler zich op een moment af. De vraag stellen is ze beantwoorden. Een mogelijke definitie van Le Très Saint Rock and Roll.
6. Von Südenfed - Tromatic Reflexxions
Mark E. Smith is en blijft een vreemde vogel. Maakt eerst met Post Reformation TLC de allerslechtste Fallplaat ooit. Om daarna samen met Mouse On Mars terug te slaan met dit brutale distillaat van Smiths spuwende en brommende echolaliën en de spastische technoritmes van Toma en St. Werner. Met ten gepaste tijde een Beach Boys-koortje en grotesk rondgestrooide nonsensrijmpjes als extra kruit. Als zowel Smith als de ritmes regelmatig op hol slagen weet de ingewijde dat het wel eens spannend kan worden. Mark E. Smith blijft met gemak de meest intrigerende uit zijn nek lullende dronkelap op deze planeet.
7. Dopplereffekt - Calabi-Yau Space [Rephlex]
Dopplereffekt is door de jaren heen geëvolueerd van een Kraftwerk-kloon, via nare industriële ambient, naar de in de leer gestrenge maar wel altijd sublieme gothic ambient van Calabi-Yau Space waar de kosmische magie van Tangerine Dream en de nagelaten essentie van Drexciya een hecht huwelijk aangaan. Niemand slaagt erin om tot-op-het-DNA zo diep in Detroit Techno te graven en toch tegelijk zo vermoeid Europees te klinken. De vroege Dead Can Dance catalogus geremixed door Kraftwerk, of iets van die onaanraakbare strekking. Het beste wat ze ooit gedaan hebben.
8. Islaja - Ulual Yyy [Fonal]
Die Stem! Klaaglijk, hopeloos, toch vaag geil, in de verte verwant aan de ijzige sirenenzang van opperpriesteres Nico, absoluut niet toonvast. Islaja is bedwelmend, raakt je op plekken van je lichaam en geest waarvan je niet wist dat ze bestonden. My Bloody Valentine meets Billie Holiday meets Faust meets de bossen en meren van het koude Finland. Soms zelfs té intens.
9. Colleen - Les Ondes Silencieuses [Leaf]
Verstillende plaat waarop een Frans meisje dat ook wel eens met muziekdozen speelt in de weer is met vergeten Renaissance-instrumenten. Retro-klassiek of een logische conclusie? Op de sofa, ogen dicht en gewoon luisteren. Een singer-songwriter die geen woorden meer nodig heeft om te spreken.
10. Pan Sonic – Katodivaihe
Ruwe en aartsbrutale noisetechno van het legendarische Finse duo, die, hoe hard hij ook zijn best doet om het niet te doen opvallen, op een volstrekt ondenkbare manier swingt. Perverse funk, niet bang om hard uit te halen. Doetjes houden ze op afstand houdt door van schreeuwend non-geluid schurende primaire techno te maken. Ondertussen zoeft het legendarische Finse duo wel regelmatig een paar keer angstwekkend dicht tegen de essentie van het geluid aan.
Verder genot, verrassing en verbijstering met
Area C – Haunt
Ben Frost – Theory of Machines
Blues Control - Blues Control
Britney Spears - Blackout
Circle – Tower
Diana Rogerson - The Lights Are On But No-One's Home
Dominik Eulberg – Bionik
El-P – I’ll Sleep When You’re Dead
Faust & Nurse With Wound - Disconnected
Gudrun Gut – I Put a Record On
Henrik Schwarz - Live
Interpol – Our Love to Admire
Kiss The Anus Of A Black Cat – Interlude To The Outermost
Library Tapes - Höstluft
Panda Bear - Person Pitch
Pole – Steingarten
Psalm Alarm – Blk Paintings Vol.1
Ricardo Villalobos - Fabric 36
Shining – Grindstone
The Patron – To Kill a Petty Bourgeoisie
33 x Vet Vinyl 2007
1. Shackleton – Blood on My Hands (Ricardo Villalobos Mix) [12” Skull Disco]
Dat ik Ricardo Villalobos al enkele jaren als de sleutelfiguur van het huidige technowereldje beschouw weet de betere tussen-de-regels-lezer ondertussen al wel. En ook dit jaar doet hij het weer, met deze epoche-bepalende remix waarin hij dubstep en minimale techno onder één vlag weet te scharen. Shackletons tribale treurzang, om te beginnen al geen fuifnummer, smeert hij diep en breed uit tot een bijna twintig minuten durende depressietrip. DeLillo’s Falling Man lezen zonder in je hoofd het eeuwige “When I see the towers fall, fall, fall…” te horen is er onmogelijk door geworden.
Villalobos lijkt wel de enige technoproducer die iets te zeggen heeft over de wereld van vandaag. Vooruitkijken is de boodschap en Villalobos heeft dat bij uitstek begrepen. Niet om vrolijk van te worden, maar waarom zou je dat überhaupt nog willen in een wereld waar 99.9% van alles wat gezegd en getoond wordt pure leugen is? “As flesh is weak / The forms break down / It cannot last forever” Nagel op de kop! Ik zou het van de daken schreeuwen, maar ik heb spijtig genoeg hoogtevrees.
Prettig nevendetail is het feit dat Shackleton zelf tot één van de heetste remixers van het jaar is gepromoveerd, met een remix voor Pole en zelfs een vierkwartsmaat remix van Simian Mobile Disco. Mensen die elkaar op positieve wijze besmetten, het mag ook wel eens.
2. Dusty Kid – Kore [12” Boxer]
Vet Geluid mag dan ondertussen al een beetje een lijkgeur verspreiden, dat betekent daarom nog niet dat het kadaver geen vruchtbare grond heeft opgeleverd. ‘Kore’ is de meest onweerstaanbare groove die ik dit jaar heb gehoord. Beats ergens tussen messcherpe electro en spannende house in, een atmosfeer die voortdurend twijfelt tussen wanhoop en extase, vette maar afgetrainde bassen, mooie maar niet overdonderende functionele breaks: een voorbeeld van zorgvuldig ingehouden Synthetik die toch met verve scoort.
3. Appleblim - Vansan [12” Skull Disco]
Niet Shackleton maar maatje Appleblim levert de dubstepplaat van 2007 af. Dieper dan deze plaat kan je in dansmuziek niet gaan. Het messcherpe en agressieve van techno gecombineerd met het weidse van de beste dub science. Op de dansvloer zal je het zelden tegenkomen, in je hoofd des te meer. Met plezier de dieperik in springen: de perfecte belichaming van waar deze wereld naartoe lijkt te gaan. Elk nadeel heb ze voordeel.
4. Tolga Fidan – Venice/Tanbulistan [12” Vakant]
Mijn puristendagen liggen gelukkig ondertussen toch weeral enkele jaren achter mij. En als er één plaat was die in 2007 de cross-over tot uitdrukking bracht is het deze. Beide kanten spelen met overgave met ingehouden sfeer aan de hand van goed gekozen etnische samples, akelige kinderstemmetjes, nooit echt knallende beats, subtiele percussie en weer dat ingehouden sfeertje, dat, als de producer het goed speelt, tien keer meer overdondert dan 37 platen van Justice en Digitalism tesamen. Geniaal van de eerste hi-hat tot de laatste beat. Overklast bovendien zonder moeite alles wat dit jaar op het klasselabel Vakant is uitgekomen.
5. Inner City – Till We Meet Again (Carl Craig Remix) [12” Planet E]
Carl Craig heeft dit jaar weeral enkele klassieke remixes afgeleverd (Faze Action, Siobhan Donaghy), maar deze is de meest effectieve. Vooral omdat hij hier ongegeneerd voor de dansvloer en de duisternis kiest. Perfect opgebouwd met een voortdurend van intensiteit veranderende Moroder-beat en een uit het diepst onzer aller ziel komende gospelschreeuw. Zolang Carl Craig leeft, zal techno nooit sterven.
6. Prinzhorn Dance School – You Are the Space Invader [7” DFA]
Dit nummertje duurt amper enkele minuten en is zowat de meest minimale rockplaat ooit. Het staat alleen al in deze top 10 voor het sublieme zinnetje “CCTV’s stolen their soul”. Post-milenniale Schmerz beschreven met brokjes fundamentele lyriek: “You’re hiding from your past life / You’re hiding from your neighbour / You’re hiding from your doctor” Kijk, daar kan ik me één en ander bij voorstellen.
7. Peter Grummich – Gomorra EP [12” Wacked]
Apocalyptische techno, dat ik het nog mag meemaken. Drie nummers lang gromt, spuwt, brult en vloekt Peter Grummich in de Heilige Technokerk, terwijl hij elk knopje in zijn arsenaal tot bloedens toe kapot draait. Techno zoals het ooit bedoeld was: extatisch en aards tegelijk.
8. Burial – Ghost Hardware EP [12” Hyperdub]
Ghost Hardware is als opstap tussen Burial en Untrue de sleutelplaat in Burials nog steeds ongrijpbare oeuvre. Waanzinnig complexe beats, vervreemdende en vluchtige soul en bassen dieper dan de Marianentrog. Met het enkel op vinyl verschenen ‘Shutta’ als 2007-update van Aphex Twins Selected Ambient Works. Zieke muziek voor een zieke wereld. En toch onaards mooi.
9. Skream – Moving Snares [12” Disfigured Dubz]
Skream mag dan een stuk krapuul-van-de-straat zijn zoals ze dat alleen in Londen kennen (enfin, zo ziet hij er alvast wel uit), hij is wel de ultieme dubstepproducer. Hij lijkt geniale nummers uit te brengen op hetzelfde tempo waarmee andere mensen naar het wc gaan. Dit nummer, haast ongemerkt verschenen op een absoluut onbekend ondergronds label is de reden waarom ik van dubstep hou. Tonnen subbas rijten je trommelvliezen open, de distortion van de snares staat op 11, ronduit smerige amuzikale elementen infiltreren de melodieën, en het geheel rockt op zijn minst even hard als de beste techno. Wie dit niet aanvoelt zal nooit iets van dubstep begrijpen.
10. Henrik Schwarz – Walk Music [12” Moodmusic]
“Blade Runner techno“ noemde OMC het. Van een perfecte omschrijving gesproken. House heeft de laatste jaren zelden zo een perfectie bereikt als in dit nummer. Visioenen van een betere wereld en de belofte dat het ondanks de overvloedige smeerlapperij uiteindelijk allemaal toch de moeite waard is: dat roept ‘Walk Music’ op. Missie volbracht.
…en ook uitgebreid genoten van en/of overdonderd door volgende platen, waarbij ik zeker nog een stuk of twintig platen opzettelijk vergeet, zo groot was het aanbod dit jaar. Hetgeen weer eens bewijst dat op de meest stinkende mesthopen de mooiste bloemen groeien.
Ada – Fizzmann EP [Areal]
Andy Stott – Fear of Heights [Modern Love]
Cobblestone Jazz – DMT [Wagon Repair]
Cristian Vogel – The Never Engine [Tresor]
Gescom – EP 1 & 2 [Skam]
Hercules & Love Affair – Classique #2 [DFA]
Kraftwerk – Aerodynamik (Hot Chip Remix) [EMI]
L.v. – Globetrotting/Takeover Dub [Hyperdub]
Mark Ashken – Skream Remixes [Leftroom]
Melchior Productions Ltd. – No Disco Future [Perlon]
Melchior Productions Ltd. – Don Juan/In the Spirit [Perlon]
Moodymann – I’d Rather Be Lonely [KDJ]
Motiivi Tuntematon – Mankind Failed [Kompakt Extra]
Osunlade – Elements Beyond [Strictly Rhythm]
Pan-pot feat. Hugh Betcha – Charly [Mobilee]
Pier Bucci – Chiloé EP [Crosstown Rebels]
Population One – Rush Hour (Convextion Remix) [Rush Hour]
Ricardo Villalobos – Sei Es Drum [Sei Es Drum]
Simian Mobile Disco – Attack Decay Sustain Release [Wichita]
The Bug feat. Killa P + Flow Dan– Skeng [Hyperdub]
Underground Resistance – Kill My Radiostation [UR]
VA – Box of Dub [Soul Jazz]
Dat ik Ricardo Villalobos al enkele jaren als de sleutelfiguur van het huidige technowereldje beschouw weet de betere tussen-de-regels-lezer ondertussen al wel. En ook dit jaar doet hij het weer, met deze epoche-bepalende remix waarin hij dubstep en minimale techno onder één vlag weet te scharen. Shackletons tribale treurzang, om te beginnen al geen fuifnummer, smeert hij diep en breed uit tot een bijna twintig minuten durende depressietrip. DeLillo’s Falling Man lezen zonder in je hoofd het eeuwige “When I see the towers fall, fall, fall…” te horen is er onmogelijk door geworden.
Villalobos lijkt wel de enige technoproducer die iets te zeggen heeft over de wereld van vandaag. Vooruitkijken is de boodschap en Villalobos heeft dat bij uitstek begrepen. Niet om vrolijk van te worden, maar waarom zou je dat überhaupt nog willen in een wereld waar 99.9% van alles wat gezegd en getoond wordt pure leugen is? “As flesh is weak / The forms break down / It cannot last forever” Nagel op de kop! Ik zou het van de daken schreeuwen, maar ik heb spijtig genoeg hoogtevrees.
Prettig nevendetail is het feit dat Shackleton zelf tot één van de heetste remixers van het jaar is gepromoveerd, met een remix voor Pole en zelfs een vierkwartsmaat remix van Simian Mobile Disco. Mensen die elkaar op positieve wijze besmetten, het mag ook wel eens.
2. Dusty Kid – Kore [12” Boxer]
Vet Geluid mag dan ondertussen al een beetje een lijkgeur verspreiden, dat betekent daarom nog niet dat het kadaver geen vruchtbare grond heeft opgeleverd. ‘Kore’ is de meest onweerstaanbare groove die ik dit jaar heb gehoord. Beats ergens tussen messcherpe electro en spannende house in, een atmosfeer die voortdurend twijfelt tussen wanhoop en extase, vette maar afgetrainde bassen, mooie maar niet overdonderende functionele breaks: een voorbeeld van zorgvuldig ingehouden Synthetik die toch met verve scoort.
3. Appleblim - Vansan [12” Skull Disco]
Niet Shackleton maar maatje Appleblim levert de dubstepplaat van 2007 af. Dieper dan deze plaat kan je in dansmuziek niet gaan. Het messcherpe en agressieve van techno gecombineerd met het weidse van de beste dub science. Op de dansvloer zal je het zelden tegenkomen, in je hoofd des te meer. Met plezier de dieperik in springen: de perfecte belichaming van waar deze wereld naartoe lijkt te gaan. Elk nadeel heb ze voordeel.
4. Tolga Fidan – Venice/Tanbulistan [12” Vakant]
Mijn puristendagen liggen gelukkig ondertussen toch weeral enkele jaren achter mij. En als er één plaat was die in 2007 de cross-over tot uitdrukking bracht is het deze. Beide kanten spelen met overgave met ingehouden sfeer aan de hand van goed gekozen etnische samples, akelige kinderstemmetjes, nooit echt knallende beats, subtiele percussie en weer dat ingehouden sfeertje, dat, als de producer het goed speelt, tien keer meer overdondert dan 37 platen van Justice en Digitalism tesamen. Geniaal van de eerste hi-hat tot de laatste beat. Overklast bovendien zonder moeite alles wat dit jaar op het klasselabel Vakant is uitgekomen.
5. Inner City – Till We Meet Again (Carl Craig Remix) [12” Planet E]
Carl Craig heeft dit jaar weeral enkele klassieke remixes afgeleverd (Faze Action, Siobhan Donaghy), maar deze is de meest effectieve. Vooral omdat hij hier ongegeneerd voor de dansvloer en de duisternis kiest. Perfect opgebouwd met een voortdurend van intensiteit veranderende Moroder-beat en een uit het diepst onzer aller ziel komende gospelschreeuw. Zolang Carl Craig leeft, zal techno nooit sterven.
6. Prinzhorn Dance School – You Are the Space Invader [7” DFA]
Dit nummertje duurt amper enkele minuten en is zowat de meest minimale rockplaat ooit. Het staat alleen al in deze top 10 voor het sublieme zinnetje “CCTV’s stolen their soul”. Post-milenniale Schmerz beschreven met brokjes fundamentele lyriek: “You’re hiding from your past life / You’re hiding from your neighbour / You’re hiding from your doctor” Kijk, daar kan ik me één en ander bij voorstellen.
7. Peter Grummich – Gomorra EP [12” Wacked]
Apocalyptische techno, dat ik het nog mag meemaken. Drie nummers lang gromt, spuwt, brult en vloekt Peter Grummich in de Heilige Technokerk, terwijl hij elk knopje in zijn arsenaal tot bloedens toe kapot draait. Techno zoals het ooit bedoeld was: extatisch en aards tegelijk.
8. Burial – Ghost Hardware EP [12” Hyperdub]
Ghost Hardware is als opstap tussen Burial en Untrue de sleutelplaat in Burials nog steeds ongrijpbare oeuvre. Waanzinnig complexe beats, vervreemdende en vluchtige soul en bassen dieper dan de Marianentrog. Met het enkel op vinyl verschenen ‘Shutta’ als 2007-update van Aphex Twins Selected Ambient Works. Zieke muziek voor een zieke wereld. En toch onaards mooi.
9. Skream – Moving Snares [12” Disfigured Dubz]
Skream mag dan een stuk krapuul-van-de-straat zijn zoals ze dat alleen in Londen kennen (enfin, zo ziet hij er alvast wel uit), hij is wel de ultieme dubstepproducer. Hij lijkt geniale nummers uit te brengen op hetzelfde tempo waarmee andere mensen naar het wc gaan. Dit nummer, haast ongemerkt verschenen op een absoluut onbekend ondergronds label is de reden waarom ik van dubstep hou. Tonnen subbas rijten je trommelvliezen open, de distortion van de snares staat op 11, ronduit smerige amuzikale elementen infiltreren de melodieën, en het geheel rockt op zijn minst even hard als de beste techno. Wie dit niet aanvoelt zal nooit iets van dubstep begrijpen.
10. Henrik Schwarz – Walk Music [12” Moodmusic]
“Blade Runner techno“ noemde OMC het. Van een perfecte omschrijving gesproken. House heeft de laatste jaren zelden zo een perfectie bereikt als in dit nummer. Visioenen van een betere wereld en de belofte dat het ondanks de overvloedige smeerlapperij uiteindelijk allemaal toch de moeite waard is: dat roept ‘Walk Music’ op. Missie volbracht.
…en ook uitgebreid genoten van en/of overdonderd door volgende platen, waarbij ik zeker nog een stuk of twintig platen opzettelijk vergeet, zo groot was het aanbod dit jaar. Hetgeen weer eens bewijst dat op de meest stinkende mesthopen de mooiste bloemen groeien.
Ada – Fizzmann EP [Areal]
Andy Stott – Fear of Heights [Modern Love]
Cobblestone Jazz – DMT [Wagon Repair]
Cristian Vogel – The Never Engine [Tresor]
Gescom – EP 1 & 2 [Skam]
Hercules & Love Affair – Classique #2 [DFA]
Kraftwerk – Aerodynamik (Hot Chip Remix) [EMI]
L.v. – Globetrotting/Takeover Dub [Hyperdub]
Mark Ashken – Skream Remixes [Leftroom]
Melchior Productions Ltd. – No Disco Future [Perlon]
Melchior Productions Ltd. – Don Juan/In the Spirit [Perlon]
Moodymann – I’d Rather Be Lonely [KDJ]
Motiivi Tuntematon – Mankind Failed [Kompakt Extra]
Osunlade – Elements Beyond [Strictly Rhythm]
Pan-pot feat. Hugh Betcha – Charly [Mobilee]
Pier Bucci – Chiloé EP [Crosstown Rebels]
Population One – Rush Hour (Convextion Remix) [Rush Hour]
Ricardo Villalobos – Sei Es Drum [Sei Es Drum]
Simian Mobile Disco – Attack Decay Sustain Release [Wichita]
The Bug feat. Killa P + Flow Dan– Skeng [Hyperdub]
Underground Resistance – Kill My Radiostation [UR]
VA – Box of Dub [Soul Jazz]
zondag 18 november 2007
Duizend Muren
Voor die ene keer dat postmoderne theorie toepasbaar blijkt, is het op deze manier. En meteen weet je weer waarom de Joden het grootste aantal Nobelprijswinnaars in hun rangen hebben. Zoals gewoonlijk slinger je heen en weer tussen bewondering en afgrijzen.
Abonneren op:
Posts (Atom)