"Ik leg in mijn denken altijd de nadruk op het schandaal, ik wil onnozel zijn, ik wil me verwonderen, in tegenstelling tot de moderne wetenschappers, wie het volstrekt, maar dan ook volstrekt niet meer gegeven is om zich te verwonderen."

- George Steiner

"If equal affection cannot be / Let the more loving one be me"

- W.H. Auden

Want a vision of electronic music's future? Imagine crap trance riffs and recycled one note basslines stomping on a human face, for ever.

Waar zouden we toch zijn zonder The Quietus?

En gooi deze er ook nog maar achteraan als digestiefje.

"Now a book lives as long as it is unfathomed. Once it is fathomed it dies at once. It is an amazing thing, how utterly different a book will be, if I read it again after five years. Some books gain immensely, they are a new thing. They are so astonishingly different, they make a man question his own identity."

- D.H. Lawrence

To me, fair friend, you can never be old,
For as you were when first your eye I ey'd,
Such seems your beauty still.

- Shakespeare, Sonnet 104

Like to a Hermite poore in place obscure,
I meane to spend my daies of endles doubt,
To waile such woes as time cannot recure,
Where none but Loue shall ever finde me out.

- Walter Raleigh

1. There is no such thing as a wise or grownup human being.
2. Expect nothing.
3. You are always right until someone proves otherwise.
4. There are no musts.
5. Go in the direction of something instead of going away from it. The best way out of something is to go through it.
6. Be sparse when speaking and acting.
7. Be as intelligent as possible.
8. Never apologize for who you are.
9. Protect your essence at all cost.
10. Do not try to change anyone except yourself.
11. Do not do anything futile.
12. Trust your senses, not your feelings.
13. Be awake and aware.
14. Evil does exist. Try to avoid it in others and in yourself. If needed combat it with all your powers.
15. Don't be boring.

Wicked deeds have their glamour
but those who commit them
are always bores

- W.H. Auden

Ware vrijheid begint bij het nemen van verantwoordelijkheid.

"Niet het systeem, maar de commentaar is de legitieme vorm waarin de waarheid kan worden ontwikkeld."

- Gershom Scholem

But should you fail to keep your kingdom
And, like your father before you come
Where thought accuses and feeling mocks,
Believe your pain...

- W.H. Auden

I was only that which
you touched with your palm
over which, in the deaf, raven-black
night, you bent your head...
I was practically blind.
You, appearing, then hiding,
taught me to see.

- Joseph Brodsky

Om het maar meteen eruit te gooien: Dit is dus een van de weinige platen waarvan ik echt op een vette remastering zat te wachten.

     "I realize that in this kind of world," Lucas said, "I have no business of being so unhappy. I realize that on a religious level I'll always be a child. It's absurd and I regret it."
     For the first time Herzog smiled.
    "Don't regret it, sir. Perhaps you know Malraux's Anti-mémoires? His priest tells us that people are much more unhappy than one might think." He offered Lucas his hand. "And that there is no such thing as a grownup."

- Robert Stone, Damascus Gate

"Ervan uitgaan dat Sophocles of Dante of Shakespeare min of meer besmet zijn met een imperialistische, kolonialistische mentaliteit is klinkklare nonsens. Westerse poëzie of de roman van Cervantes tot Proust afdoen als 'seksistisch' is blindheid. Net als het verwaarlozen van de creatieve kracht van grammatica's en ontwikkeld vocabulaire onder druk van taalvandalisme en -verarming. Dat Bach en Beethoven niveaus van menselijk streven bereiken die hoger gaan dan rap of heavy metal, dat Keats inzichten uitlokt waar de songteksten van Bob Dylan geen weet van hebben, is vanzelfsprekend, of zou dat moeten zijn, ongeacht de politiek-sociale connotaties - en die zijn er - van zo'n overtuiging"

- George Steiner, Het oog van de Meester

Je kan veel beweren over Komrij. Maar niet dat hij - verdomme - geen gelijk heeft. Of had. Hetgeen dertig jaar na datum nog veel erger is.

(via)

Hoewel ik best begrijp dat je als inwoner van de United States of Jesus na een tijdje je toevlucht neemt tot zulk taalgebruik, is het probleem natuurlijk dat je in deze tekst even goed 'science' kunt vervangen door 'economy', 'religion', of nog 'vaseline'. Wat ik wil zeggen: met de zwakzinnigen en andere geesteszieken die in een god geloven is het moeilijk discussiëren. Zelfs Thomas van Aquino was al zo eerlijk om toe te geven dat het bestaan van het opperwezen niet te bewijzen valt. Je gelooft of gelooft niet en dat is niet voor discussie vatbaar. Dus als het rad van fortuin je doet geboren worden in een land waar het overgrote deel van de mensenbeesten rotsvast gelooft in begrippen als zondeval, hellevuur en onbevlekte ontvangenis, dan heb je gewoon pech. Tenzij je heel spoedig een pil uitvindt die elk religieus fanatisme uit de hersenen wegvaagt (en die vervolgens ook nog eens via het drinkwater kan verspreiden) is verhuizen de enige optie.

Ik blijf maar redenen en andere uitwegen zoeken. Ben ik oud/volwassen aan het worden? Zodat ik die o zo belangrijke, aanstekelijke rush nauwelijks nog ervaar? Heb ik in mijn leven te veel muziek gehoord? Lees ik misschien liever dan ik luister? Teer ik op nostalgie? Ben ik blasé?

De waarheid is, denk ik, dat 2012 tot nu toe (en 2011 was ook al geen hoogvlieger) barst van de middelmatige muziek. En dan vooral van muziek die niks, maar dan ook niks van originaliteit, visie en echtheid (of nog beter, om een oud en bestoft woord boven te halen, Waarheid) in zich draagt. Het is allemaal wel mooi om te stellen dat de huidige generatie muzikanten zijn invloeden en inspiratie all over the place zoekt en vindt, maar dat amalgaam levert al enkele jaren aan een stuk weinig echte visionaire muziek op. Waar is het Nieuwe in godsnaam gebleven? Is de bron ten langen leste helemaal opgedroogd? New wave, funk, no wave, hiphop, psychedelica, acid, dub, eighties kitsch, krautrock, IDM, industrial, metal, shoegaze, R&B, electro, ambient, soul, house, triphop, wat weet ik nog: allemaal zijn ze in de twaalf jaar dat dit millennium duurt in een nieuw kleedje gestoken, in Ableton getweet, door elkaar gemixt en als het nieuwste van het nieuwste aangeboden, terwijl iedereen die ook maar iets van de muziekgeschiedenis kent beseft dat het bijna allemaal herkauwen, uitspuwen en terug naar binnen werken is. Zombiemuziek.

(Ui-ter-aard zijn er uitzonderingen geweest in die twaalf jaar, maar ze zijn dun gezaaid in vergelijking met wat de jaren zeventig, tachtig en negentig ons hebben gebracht aan echt revolutionaire muziek.)

Ok, je kan je dan gaan laven - wat ik overigens net als zovele anderen ook wel doe (je blijft immers verslaafd aan muziek) - aan de muziekgeschiedenis en gaan graven in discografiën, reissues, unreleased tapes en archieven allerhande. Tegelijk blijf je snakken naar dat ene opwekkende moment, dat levensbevestigende geluid, dat DIT IS HET!-gevoel.

Waar zijn ze verdomme? De woede? Het bloed? Het zweet? De tranen? De Schrrrrrrrrreeeeeeuwww van Angst en Pijn.

Ik wil het NU! Wat zeg ik? Ik wil het gisteren.

“Altogether, I think we ought to read only books that bite and sting us. If the book we are reading doesn’t shake us awake like a blow to the skull, why bother reading it in the first place? So that it can make us happy, as you put it? Good God, we’d be just as happy if we had no books at all; books that make us happy we could, in a pinch, also write ourselves. What we need are books that hit us like a most painful misfortune, like the death of someone we loved more than we love ourselves, that make us feel as though we had been banished to the woods, far from any human presence, like suicide. A book must be the axe for the frozen sea within us. That is what I believe.”

- Franz Kafka, in een brief aan Oskar Pollak

"As Marx wrote, towards the end of the first volume of Capital, ‘man is distinguished from all other animals by the limitless and flexible nature of his needs.’ Limitless needs we see all around us and they’ve brought us to where we are, but we’re going to have to work on the flexible part."

Eindelijk eens iemand die op een intelligente, niet hysterische, en vooral niet ideologische manier over Marx schrijft.

Heeft deze man gelijk? Of heeft hij gelijk?

Overigens denk ik dat het, zoals zo vaak, niet eens met arrogantie te maken heeft, maar gewoon met domheid. 

"Het actieve leven is een vrouwelijke deugd; het beschouwelijke is mannelijk. Iets dat aan mijn aanwezigheid in deze eeuw betekenis zou kunnen geven is mijn missie, die bestaat uit het tenietdoen van de mythe van Leopardi en Nietzsche volgens welke het actieve leven boven het contemplatieve zou staan. Aantonen dat de waardigheid van de grote mens bestaat uit het geen concessies doen aan het werk, aan het maatschappelijke, aan de bourrage. Uiteraard zonder op te houden dostojevskiaans te leven. Al die hartstochten, laat ze maar komen. Maar niet vergeten dat men waard is wat men is en niet wat men doet."

Uit 'Leven als Ambacht' van Cesare Pavese.

Leid nooit uit het verschijnen van een fragment, citaat of een mening op deze blog af dat ik het volledig eens zou zijn met wat de schrijver of spreker te zeggen heeft. Uiteraard blog je nooit woorden waarmee je het volledig oneens bent. Het zijn de zogenaamde elective affinities. (Zullen wij, postmodernen, er ooit nog in slagen om ons fanatiek achter een Grote Gedachte te scharen?) Eerder is elke uitspraak een knuppel in het hoenderhok van je geest. Niet alleen is er inderdaad geen hors-texte (zoals er ook nooit een hors-politique kan zijn), maar er is ook niet zoiets als een fin de texte. Geen enkel woord kan het laatste zijn. (Is dat niet onze diepste tragedie, dat er enkel nog een Permanente Revolutie van Het Woord kan bestaan? Daarin verschillen we overigens weinig van Nietzsche, die de Permanente Waardenrevolutie predikte van achter een schrijftafel, na een verkwikkende wandeling in de bergen.)

"(...) while you can know a man by what turns him on, you can only really understand him by what turns him off."

- Will Self

 (via)

(Noot: Overigens is het hele artikel alleen al leuk omdat Self hier, mijn insziens volkomen terecht, Owen Haterley - overigens nog een van de verstandigste en minst doordrammende leden van de K-Punk-bende - en zijn totaal voorbijgestreefde historisch materialisme (na een Stalin-biografie gelezen te hebben, heb je meer dan genoeg van permanente revolutie) op zijn plaats zet. Als er nu nog iemand bij The Wire op het idee komt om de nooit lachende lesbo-feministe-from-hell Nina Power te lozen, dan zijn we er helemaal. Of ben ik nu een male chauvinist pig omdat ik geen hardcore politieke en naar mannenhaat ruikende praatjes in mijn favoriete muziekmagazine wens aan te treffen? Een ding weet ik: het is niet omdat je goed kan schrijven, dat je ook iets te zeggen hebt. Ik weet ook nog een tweede ding: Revolutie en humor gaan blijkbaar zelden samen.)

Na lezing van Montefiore's bepaald indrukwekkende Stalin moet je besluiten dat hij samen met Louis XIV en Mao een van de slechtste mensen was die ooit heeft geleefd. Hitler was gewoon gek, Stalin was echt door en door wraakzuchtig, paranoïde en bloeddorstig (hij liet kinderen, adolescenten en zelfs zijn eigen schoonfamilie in de gevangenis smijten). Maar - er is wel wat mij betreft wel degelijk een maar - langs de andere kant is zijn instelling filosofisch wel interessant. Om het eenvoudig te houden: hij stelde zich elke dag opnieuw de vraag of de mensen in zijn omgeving nog te vertrouwen waren. Elke dag opnieuw moest je jezelf bewijzen en jezelf afvragen of je nog wel een echte communist was. Filosofisch is dat het equivalent van het niet-bestaan van zekerheden. Natuurlijk is dat allemaal dictatoriaal en - op zijn minst - niet noodzakelijk, maar het feit dat iedereen schuldig is tot het tegendeel bewezen is blijft interessant, omdat je op die manier iedereen op het scherp van de snede houdt. Zenuwslopend? Zeker, maar ongetwijfeld een van de weinige keren dat iemand zijn wildste dromen heeft waargemaakt. De enige reden waarom we dat gruwelijk vinden is dat het amper tachtig jaar geleden is. Ik vraag me dan altijd af of Nietzsche in hem een Uebermensch zou gezien hebben.

Ik kan uit de tekst niet echt goed opmaken wie hier nu feitelijk spreekt, Agamben zelf of Jean-Claude Milner (die hier geparafraseerd wordt, overigens zonder verwijzing naar een of ander werk van die laatste), maar onderstaand stuk uit Means without End is misschien wel de beste omschrijving waarom het de laatste dertig jaar zo ongelooflijk mis loopt (en veel meer dan zomaar 'mis' gaat blijven lopen als er niet snel en zeer drastisch  - en daarmee bedoel ik: fundamenteel - wordt ingegrepen) met Links:

"The revolution used to have to compromise with capital and with power, just as the church had to come to terms with the modern world. Thus, the motto that has guided the strategy of progressivism during the march of its coming to power slowly took shape: one has to yield on everything, one has to reconcile everything with its opposite, intelligence with television and advertisement, the working class with capital, freedom of speech with the state of the spectacle, the environment with industrial development, science with opinion, democracy with the electoral machine, bad conscience with memory and loyalty. Today one can see what such a strategy has led to. The left has actively collaborated in setting up in every field the instruments and terms of agreement that the right, once in power, will just need to apply and develop so as to achieve its own goals without difficulty. (...) And while the citizens of goodwill are being called to keep watch and to wait for phantasmic frontal attacks, the right has already crossed the lines through the breach that the left itself had opened up."

Tegenwerpingen genoeg en voorlopig weinig oplossingen ter verweer, ik weet het. Maar spijtig genoeg is bovenstaande al te waar. Wie het spel speelt volgens de regels van de tegenstander mag eigenlijk op voorhand inpakken.

Zie ter illustratie trouwens ook het best wel treurige boekje van Luuk Middelaar (Politicide), waarin voor de zoveelste keer door een neo-liberale melkmuil in vermomming (niet dat hij overigens zelf zou begrijpen dat hij dat wel degelijk is) Foucault, Sartre, Deleuze et al. de mantel worden uitgeveegd wegens niet politiek genoeg. Dezelfde Middelaar schrijft nu de speeches van Herman van Rompuy, de eerste Pré-si-dent van Eu-ro-pa (wat klinkt dat heftig, zeg!), die ongelooflijk veel voor de Politiek heeft gedaan sinds hij is aangetreden. Inderdaad: hij heeft de Politiek begraven six feet under de oekazen van de Economie.

Ik ben benieuwd wat er nog van het lijk van de Politiek gaat overblijven als ze het nadien weer gaan opgraven. Wat ik wel weet is dat een opgegraven lijk een beetje tot zeer hard stinkt. Het enige voordeel van een lijk is dat je daarna weer opnieuw moet beginnen. Tijd om daar eens over na te denken, in plaats van almaar de meubelen proberen te redden.

Check de volledige We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves ook maar meteen. Want die had achteraf gezien in mijn top 10 van 2011 gemoeten. De satanische versie van Twin Shadow, die Maus. En hij werkt momenteel aan een proefschrift in politieke filosofie. My kind of guy.

(En ja, het doet denken aan 'Golden Brown', hetgeen bij mij thuis nog altijd een pro is)

"Look, Gramsci, the Italian Marxist, believed in pessimism of the intellect, optimism of the spirit. You must look at what's happening now. If it's unpropitious, say it's unpropitious. Don't fool yourself. Analyse the conjuncture that you're in. Then you can be an optimist of the will, and say I believe that things can be different. But don't go to optimism of the will first. Because that's just utopianism."

- Stuart Hall in  The Guardian

Onderzoek wijst keer op keer uit dat mensen met conservatief en/of racistisch gedachtengoed een lager IQ hebben.

Heb je daar onderzoek voor nodig?

Journalisten aller landen zouden eens moeten leren begrijpen dat een diepgravend interview met een oppervlakkig persoon eenvoudigweg geen diepgravend interview is.

Deleuze vs IBM?

Indien niet ernstig, gelieve zich te onthouden

Ik ben op een punt in mijn levensloop gekomen dat ik liever niet (om het met Bartleby te zeggen: "I'd prefer not to") praat met of luister naar iemand die geen discours kan ontvouwen of een wereldbeeld presenteren dat er binnen een redelijk korte tijdspanne in slaagt om mij te interesseren. Ik weet dat het zeker tegenwoordig (maar ik vermoed – nee: ik weet wel heel zeker - dat dat altijd wel zo geweest is en zal zijn) veeleisend klinkt, maar ik kan absoluut geen gesprek meer voeren met mensen die niet op zijn minst zich bepaalde vormen van kennis eigen gemaakt hebben, mensen die niet – in overdrachtelijke zin – meerdere talen spreken.

Ik verwacht van een ieder die met mij een onderhoudend gesprek wil aangaan dat zij/hij op zijn minst kan en wil meepraten over een van volgende kennisgebieden en liefst meerdere tegelijk:

Filosofie (dat wil zeggen: de fundamenten van wat het betekent om als mens in de wereld te staan); geschiedenis; muziek die véél verder gaat dan wat in de hitparade en de krant terecht komt en ‘het liedje’ beschouwt als slechts de buitenste concentrische cirkel van wat voor muziek doorgaat; de klassiekers en verborgen schatten van de filmgeschiedenis; de literatuur en poëzie van op zijn minst de 19e en 20e eeuw (en liefst ook nog klassieke, dwz Latijnse en Griekse literatuur); economie; sociologie; linguïstiek, filologie en etymologie; rudimententaire kennis van de stand van zaken en de openstaande vraagstukken in de astronomie, geologie en geografie, wiskunde, biologie, neurologie, physica en chemie; politiek (waarbij men begrippen als ‘het volk’, ‘links’, ‘rechts’ en ‘waarden’ resoluut uit haar/zijn vocabularium schrapt) en de werking en uitdagingen van de democratie; de kunsten van Lascaux tot en met vandaag.

Ik verwacht dat zij/hij tussen al deze gebieden voldoende betekenisvolle verbanden kan leggen en al dan niet intuïtief op zoek is naar het sublieme, of dat sublieme nu voortvloeit uit hoge of lage cultuur (liefst van al heb ik nog dat zij/hij helemaal geen scheidslijn ontwaart tussen beide); Met andere woorden: dat zij/hij het adagium van Isaak Babel geïnternaliseerd heeft: "You must know everything."

Zij/hij is bovendien goed tot zeer goed op de hoogte van de actualiteit en kan uit deze bijzaken en hoofdzaken distilleren. Ik verwacht dat zij/hij nadenkt voordat én terwijl zij/hij spreekt; dat zij/hij intuïtie en spontaniteit niet verwart met eender wat zeggen of voelen; dat zij/hij niet zeurt over haar/zijn tekortkomingen, trauma’s, ziektes en andere aandoeningen, laat staan dat zij/hij zich er laat op voorstaan; dat zij/hij wakker is in plaats van te slapen; dat zij/hij houdt van het leven en niet van de dood.

Ik verwacht dat deze persoon niet het minste parfum van dogmatisch geloof (of dat nu in een god of in het absolute primaat van de wetenschap is), racisme en andere discriminatoire, anti-democratische, niet-solidaire vertogen verspreidt en dat zij/hij zich een minimaal begin van een rechtvaardigheidsgevoel heeft eigen gemaakt. Ik wens dat zij/hij zijn oogkleppen heeft thuisgelaten en geen bovenmatig belang stelt in biologische functies als eten, drinken en seks, dingen die je doet maar waar het zelden boeiend over praten is, tenzij als opschepperij. Ik verwacht dat zij/hij, wanneer zij/hij haar/zijn emoties toont, niet vervalt in goedkoop sentiment, gemakkelijke psychologiseringen en zogenaamd 'spirituele' zweverigheid; dat zij/hij er niet van uit gaat dat "tout le monde il est beau, tout le monde il est gentil", maar er ook niet onmiddellijk van overtuigd is dat iedereen er op uit is om haar/hem de loef af te steken, uit te lachen, te vernederen of te bespotten; dat zij/hij niet meent dat niet elke ironische, cynische en sarcastische opmerking bedoeld is om te kwetsen; dat zij/hij dus voldoende (maar nooit te veel) kan relativeren, en karakterieel het midden houdt tussen realiteitszin en naïviteit en/of idealisme; dat haar/zijn humor het niveau van 'kak', 'pis', 'kut' en 'lul' verre overstijgt; dat zij/hij de begrippenparen ‘normaal’ en ‘abnormaal’, 'man(nelijk)' en 'vrouw(elijk)' ‘iedereen’ en ‘niemand’, ‘altijd’ en ‘nooit’, ‘mooi’ en ‘lelijk’ en het woord ‘misschien’ zo weinig mogelijk bezigt; dat zij/hij geen verkleinwoorden gebruikt tenzij echt nodig; dat zij/hij zich uitdrukt in een taal die het vormen van duidelijke en afgelijnde ideeën en oordelen toestaat; dat zij/hij clichés, boerenverstand en dito wijsheid achterwege laat; dat zij/hij er nooit van uit gaat dat de meerderheid altijd gelijk heeft. Last but not least, dat zij/hij niet gefocust is op het verwerven van zo veel mogelijk geld om het geld, bezit om het bezit, niet overdreven materialistisch (in de kapitalistische zin van het woord) ingesteld is en dat zij/hij haar/zijn leven dus niet laat beheersen door tv en beeldcultuur in het algemeen en steeds weer de laatste nieuwigheden op technologisch en andere vlakken; dat zij/hij winkelen niet als betekenisvol tijdverdrijf beschouwt.

Besluit uit bovenstaande rapsodie niet dat ik verwacht dat iemand identieke kennisgebieden bestrijkt als de mijne. Integendeel, ik verwacht dat ik van mijn gesprekspartner iets kan LEREN, dat zij/hij er oordelen, gevoelens en standpunten op nahoudt die mij verrassen, aan het werk zetten, doen op zoek gaan naar nieuwe vluchtpunten en nieuwe horizonten doet verkennen. Al het andere is tijdverlies en oninteressant (in alle  betekenissen van het Latijnse werkwoord inter-esse). Als we het eens zijn: goed zo. Indien niet: even goed. Als het maar ergens naartoe gaat waar ik nog niet geweest ben. Ik verwacht met andere woorden dat we samen nadenken hoe het er met de mensheid voorstaat en waar ze naartoe gaat, waarbij we niets onaangeroerd laten en geen enkel taboe of andere beperkende idee ons daarbij in de weg laten staan; dat we onszelf niet als het middelpunt van het universum beschouwen en het dus verdomme niet heel de tijd over onszelf hebben, tenzij we onszelf proberen te denken als een springplank naar het omarmen van de realiteit in het algemeen.

Is het bovenmenselijk arrogant of irritant veeleisend om al deze dingen van je naaste te verlangen? Geenszins. Ieder van ons, spijtige uitzonderingen niet te nagesproken, heeft een goed tot uitstekend stel hersenen meegekregen, waarmee zij/hij zich hopelijk van de plant, het dier, de homo's erectus en habilis en neanderthaler onderscheidt en waarvan ik verwacht dat zij/hij het leert gebruiken, invullen en uitbreiden (Volonté de savoir noem ik dat).

Beantwoord ik zelf volledig aan het beeld dat ik schets? Verre van. Maar ik maak me sterk dat ik het tenminste probeer (Try again. Fail again. Fail better.) En dat is alles wat ik ook van mijn gesprekspartner verlang. Ik zoek vraagstellers in plaats van antwoorders, zoekers in plaats van vinders, twijfel in plaats van vastgeroeste en ingesleten zekerheid. Ik zoek intensiteit in plaats van middelmatigheid, gevaar in plaats van veiligheid, transgressie in plaats van vastliggende territoria en grenzen, transversaliteit in plaats van monomane gerichtheid op één domein en respect voor en dorst naar verschil en vernieuwing in plaats van nadruk op identiteit en herhaling.

En als het even kan breng je dit alles ook nog eens naar voren zonder enige vulgariteit en zo mogelijk zelfs met stijl.

“My wound existed before me, I was born to embody it”

                                                                

                                                                   - Joë Bosquet

Het kan paradoxaal klinken – het is het uiteraard niet – maar aan verliezen hou je altijd iets over. Je wint erbij.

“He paid careful attention to rain in movies. In foreign films, set in northern or eastern Europe, it seemed, sometimes, to be raining God or raining death.”

De allereerste gedachte die bij me opkwam toen ik deze alinea indronk, was: “Hij heeft het over Bergman, niet? Kan niet anders! Toch?”

Soms weet ik gewoon zeker dat mijn leven er zonder DeLillo anders had uitgezien.

"Going on means going far
 Going far means returning"

                     - Tao Te Ching

Ik had me ooit voorgenomen om nooit video's te posten, maar ik ben nu al dagen geobsedeerd door dit nummer. Samen met 'Wild Party' en 'Knife Slits Water' maakt dit mijn A Certain Ratio Top 3 uit. Ik kan me bovendien wel iets voorstellen bij eenvoudige poëzie als "I work all day / I drink all night / My life is just an angry blur".

Laten we elkaar niks wijs maken: als de democratie in Europa als een uitdovende zon is aan het ondergaan is dat vooral onze eigen schuld. Als, zoals Claude Lefort - en Macchiavelli al lang voor hem in andere termen - dacht, de democratie sinds de Franse Revolutie in principe een lege ruimte is die steeds opnieuw opgevuld moet worden - middels voortdurende her-definitie en invulling van waar we met de samenleving naartoe willen - dan weet je op voorhand dat je daarvoor de handen uit de mouwen gaat moeten steken. Als dat staken of op een andere manier protesteren betekent dan moet je dat dus wel doen. Wie zich, zoals wij allen, tevreden stelt met om de vier-vijf-zes jaar een bolletje zwart maken en er vervolgens vanuit gaat dat wie verkozen wordt je belangen wel naar behoren zal behartigen komt dan na ongeveer zestig jaar relatieve windstilte (genaamd economische vooruitgang, oftewel: het eeuwige Immer Mehr) meer dan bedrogen uit.

Zou het nu echt zo een slecht idee zijn om terug te keren naar de Griekse opvatting van wat Democratie is, namelijk een vertegenwoordiging van echt iedereen? Alsof het echt zo moeilijk te organiseren is om met een rotatiesysteem (waarbij er bijvoorbeeld maatregelen komen om, zoals bij een jurysysteem, tijdelijk van zijn arbeidscontract ontheven te worden terwijl men zich bezighoudt met staatsadministratieve taken) diegenen die willen zich voltijds op een directe manier met het algemeen belang te laten bezighouden.

Alle tegenargumenten (te grote complexiteit, dus niet iedereen kan meedoen; aanslag op het economische weefsel ("Weet je wel wat dat kost aan verloren arbeidsuren?"), onwil van het ongetwijfeld grote aantal ongeïnteresseerden, etcetera) klinken mij nogal vals in de oren. Democratie is nu eenmaal een voortdurend bij te sturen leerproces en dus nooit voltooid. Wie niet op zijn minst probeert, zal eindigen, zoals wij nu, onder de dictatuur van boekhouders en andere zachte fascisten.

Het is niet omdat je niet wilt spelen, dat je niet kan verliezen.

"The reasonable man achieves nothing"

                                                       - James Joyce

"(...) het nut van het kunstwerk bestaat erin dat nutteloze deel uit te drukken zonder hetwelk de beschaving niet mogelijk is (...)"

- Maurice Blanchot

"In de meeste gevallen zijn de mensen, zelfs de schurken, nu eenmaal veel naïever en simpeler dan wij aannemen. Wijzelf net zo goed."

- Dostojevski

2011 in Musick

1. The Haxan Cloak - The Haxan Cloak

2. Sympathy Nervous - Automaticism

3. Ricardo Villalobos & Max Loderbauer - Re: ECM

4. Hype Williams - One Nation

5. Hieroglyphic Being - Le Jardin des Chemins Bifurquants

 6. Prurient - Bermuda Drain

7. Kuedo - Severant

8. Radiohead - The King of Limbs

9. Martyn - Ghost People

10. Jacaszek - Glimmer

Naomi Wolf wordt ook weer eens wakker. Geeuw! Alsof dat allemaal nieuw en onverwacht is. Nixon vergeten misschien? Vietnam? Irak? Afghanistan iemand? Komaan zeg. De Verenigde Staten van Amerika zijn altijd al een cryptofascistische staat geweest waar het grote geld de dienst uitmaakt en al de rest hooguit als nuttige idioten geduld wordt. In Europa komt hetzelfde eraan. Wie daar nog aan twijfelt is een watje. Wie gaat er zijn vinger opsteken om iets te zeggen, laat staan om te protesteren? Niemand, want ze zitten allemaal tot aan hun pensioen vast aan een knoert van een hypothecaire lening, nog enkel geïnteresseerd in cuisson, reality tv, iPads, city trips, hun bedrijfswagen en - uiteraard! - al die oh zo fantastische dvd-boxen met HBO- en andere series die echt iedereen gezien moet hebben. Terwijl ze daarmee 'bezig' zijn wordt de democratie in stilte ten grave gedragen. Droom dus allemaal maar lekker verder, want het ontwaken zou wel eens een harde dobber kunnen worden. Maar ja, dan zijn er nog altijd genoeg islamieten, immigranten en andere melaatsen om je woede op te koelen. Omdat jij de kans verloren hebt laten gaan. Droevige mensensoort.

"The most dangerous man, to any government, is the man who is able to thinks things out for himself, without regard to the prevailing superstitions and taboos. Almost inevitably he comes to the conclusion that the government he lives under is dishonest, insane and intolerable, and so, if he's a romantic, he tries to change it. And even if he is not romantic personally he is very apt to spread discontent among those who are."

- H.L. Mencken

Het ziet er naar uit dat we de Duitsers voor een derde keer op een eeuw tijd ter orde zullen moeten roepen. Leert dat volk nu echt nooit dat we niet allemaal Duitsers willen zijn?

Een ding is zeker: nu Het Oude Europa tot een verzameling schooiers dreigt gedegradeerd te worden gaan kunsten, filosofie en activisme eindelijk nog eens uit hun collectieve zelfgenoegzame winterslaap gerukt worden. De geschiedenis over? Het begint pas, meneer. Niks beter dan een gore puinhoop om de zaken in nieuwe perspectieven te zien. Ik kan niet wachten.

Ware kunst is altijd transformatief. Men is ander mens daarna.

Kreeg via-via enkele afleveringen van Vrij Nederland binnen. Mooi en interessant blad. Wou dat er in Vlaanderen zoiets bestond. Maar zijn ontzettend lelijke woorden als ingezondenbriefschrijver en veralgemeniseren nu echt nodig? Jakkes, man! Zulke woorden durf ik niet eens denken.

Net jPod van Coupland aan het lezen en opeens verschijnt daar op pagina 258 een reeks namen, die ik haast onmiddellijk herkende als de developers van Photoshop (die rechthoek met namen als je het programma opstart). Opeens besef je wat voor een enorme hoeveelheid onbelangrijke informatie zich slapend in je geheugen heeft genesteld. Vervolgens dringt zich het gruwelijke idee op dat er ergens op deze planeet iemand die reeks namen uit het hoofd kent.

Stop het Gezeur (1)

Gelieve mij wakker te maken wanneer mensen in het Westen niet meer klagen over hun zogenaamd lege leven. Ons leven leeg? Vergelijk je leven met dat van een Spartaanse heloot, de gemiddelde middeleeuwse landbouwer, een 19e-eeuwse fabrieksarbeider; of nog, met dat van een Chinees met een ingenieursdiploma die op vijftig kilometer van Chongqing tachtig uur in de week jouw iPod/Pad in elkaar zet en besef dat je leven best wel gevuld is met aangename tot zeer aangename bezigheden. Zelfs je doodvervelen is te verkiezen boven de losjes uit de pols genoemde - ik kan namelijk voor de vuist weg nog veel ergere dingen verzinnen - voorbeelden. Alleen al het feit dat het overgrote deel van de mensheid blijkbaar ook zo'n leeg leven wil, zou je tot nadenken moeten stemmen.

Het mag ondertussen duidelijk zijn dat na de landbouw en de industrie ook de diensten de wereld niet gaan redden.

Ik zou bij God niet weten wat de beste plaat is die ik ooit gehoord heb. Ik weet daarentegen wel heel zeker dat Duivels van Dostoevski het beste boek is dat ik ooit gelezen heb.

Het nettoresultaat van de toegenomen politieke, economische en technologische complexiteit is dat niemand verantwoordelijk is wanneer het hele systeem instort.

Alleen mensen zonder verbeelding vinden waarheid in clichés.

"Democracy is a state of grace that is attained only by those countries who have a host of individuals not only ready to enjoy freedom but to undergo the heavy labor of maintaining it."

- Norman Mailer

Waarom toch dat zaam in een-zaam-heid?

"Nederlanders worden vertederd door Belgen, maar er komt ook wel eens een moment dat zij gaan beseffen dat Belgen soms nog provincialer zijn dan zijzelf."

Of dat eerste deel van de zin waar is kan best zijn (hoewel ik als werknemer bij Nederlandse bedrijven en verenigingen allerhande toch vooral heb onthouden dat na de vertedering meestal bruut machtspel en stoïcijnse gelijkhebberij komt), maar over het tweede deel kan ik Max Pam enkel mijn instemming betuigen. Behalve dan dat ik van die 'soms' een 'meestal' of 'bijna altijd' zou maken.

Lyotards Einde van de Grote Verhalen komt er na enig schrappen van Grote Woorden gewoon op neer dat dit tijdperk - dat mijns inziens ook alweer op zijn eind loopt - de problemen enkel nog diagnosticeert maar er geen remedie meer kan tegenover stellen. De zogenaamde oplossingen - in de brute praktijk voornamelijk dwang en geweld - die de grote ideologieën hebben proberen door te drukken (waar de laatst overgebleven ideologie, het kapitalisme, tegen beter weten in nog een tijdje mee wil doorgaan), hebben buiten een verspilling van middellen en levens (waarbij levens soms tegelijk middellen waren) tot een absoluut zero aan resultaat geleid. Zal Nietzsche met zijn Omkering van alle Waarden toch nog gelijk krijgen? Of gaan we zo dom zijn om hem zijn Eeuwige Terugkeer nog eens te gunnen? Dat is de enige en echte crux waar we voor staan.

"Le désespoir de l'homme de gauche est de combattre au nom de principes qui lui interdisent le cynisme."

- Cioran

Lees hier waarom Links zich elke keer weer in slaap laat wiegen.

Op een of andere manier zie ik dit nog niet onmiddellijk in een Belgische krant verschijnen. Wij zijn namelijk zelf een grap.

"There's no risk or transgression, not right now, in calling your track "B15587" or, you know, "Wad," however good the music might be. Nobody grills a house or dubstep producer on what their music is actually about, because we know from the outset it's not about anything, and nor do we expect it to be. But after a while you begin to crave content, don't you? At this point in my life I want to be provoked, I want to be romanced, I want to be made to feel stupid and confused all over again."

Eindelijk tekst en uitleg bij Blackest Ever Black. En wat een uitleg, zeg!

Ondanks - of net juist door - zijn vaak al te aperte drang naar onverstaanbaarheid en de daaraan gekoppelde wijdlopigheid, ligt het ultieme belang van Derrida niet in zijn concepten en theorieën maar wel in de presentatie van de filosofie als een essentieel open structuur. Tegenover Hegels absolute integratie van alles, hetgeen fundamenteel bekeken een agressieve vorm van filosoferen is (die dan ook streeft naar een hard ja of neen), is Derrida's deconstructie een verwelkomende manier van filosoferen, waarbij denkers uit zoveel mogelijk verschillende disciplines en segmenten van de samenleving als het ware uitgenodigd worden tot filosofisch denken. Filosofie en wetenschap in het algemeen kan nooit af zijn. De deur moet altijd open staan voor nieuwe beweringen en perspectieven, zelfs al lijken deze op het eerste gezicht volledig het tot het koninkrijk van het absurde te behoren.

'On And On And On', meanwhile, involves words like 'rockin', and has a sonic attitude equivalent to stumbling into Plastic People late on a Friday night only to find your dad stripped to the waist playing air sax to Burial. Cheesy doesn't come close.

Natuurlijk is dit ook een fantastisch geschreven zin, maar waar het mij hierover gaat is dat het voor het jaar 2000 nog onmogelijk zou geweest zijn dat iemand die van Burial houdt (of Burial op zijn minst kent) een review schrijft van een ABBA-plaat. Wie durft dan nog zeggen dat het allemaal treurnis en oppervlakkigheid is?

Politici - en breidt dat voor mijn part gerust uit naar mensen in het algemeen - kunnen alleen beoordeeld worden op wat ze doen en bereiken, nooit op wat ze zeggen. De Tea Party mag dan nog zo hard roepen dat ze Jesus Christus aan het hoofd van de Verenigde Staten willen, Bart de Wever kan zo hard willen dat Vlaanderen verandert in een economisch ultra-liberaal Nieuw Rome waar de middenstand de hele regering uitmaakt, dat betekent nog niet dat ze zulks zullen bereiken of kunnen uitvoeren. (Om dan, zoals zogenaamd weldenkende burgers al te vaak doen, de schuld van al wat er misloopt op de duivelse media te schuiven, die zogezegd elk akkefietje levensgroot uitvergroten, is trouwens al te eenvoudig.)

Net daarom is wat er nu in Nederland gebeurt het enige echte gevaar voor de democratie. Dat men Wilders niet mee in de regering heeft gedwongen, maar als een regelrechte schoner-dan-schone lafaard veilig de zaken van op de zijlijn laat becommentariëren en naar hartelust zijn banvloeken over alles en iedereen uitspuwen, én dus niet beoordeeld kan worden op wat hij doet, maar enkel op wat hij zegt, de creatie van die vage zone, waarin Wilders het beleid mee bepaalt zonder daarop afgerekend te kunnen worden, is een recept voor sluipend fascisme.

Zet die man en zijn vulgaire minderbegaafde kornuiten op een regeringsdepartement en laat hem een beleid bedenken en uitvoeren. Dan moet hij daarna ook verantwoording afleggen. Als hij daarna nog evenveel electoraal gewicht in de schaal kan gooien, dan is dat maar zo. Maar dan heb je tenminste duidelijkheid over wat de burger denkt. Hoe pijnlijk die constatatie vervolgens dan ook mag zijn. Dat is democratie.

"Anyone who conceives of writing as an agreeable stroll towards a middle-class life-style will never write anything but crap."

- Derek Raymond

Van elk wetenschappelijk of academisch boek alleen de inleiding, de voetnoten en de bibliografie lezen en op basis daarvan het eigenlijke corpus van de tekst proberen te reconstrueren.

De reden voor het langzame maar zekere verval van wat ooit als Links werd omschreven ligt grotendeels in het feit dat Links veel te beleefd is. Links laat, ondanks het wegrotten van zijn denkbeelden en de onophoudelijke aanvallen van haatspuiers, poujadisten, racisten en allerhande ander extreem tuig, nooit zijn tanden zien. Links wil overduidelijk nergens meer voor vechten, vooornamelijk om niemand voor het hoofd te stoten. Wie niet meer durft zeggen waar hij voor staat (of in dit geval: zijn denkbeelden nooit ter discussie stelt en/of aanpast aan de realiteit) is gedoemd om roemloos ten onder te gaan. Zonder verzet tegen een bestaande toestand (iets waar (Extreem-)Rechts tegenwoordig veel bekwamer in lijkt te zijn) verandert er nooit iets. Wie sociale en culturele pijnpunten en andere maatschappelijke problemen niet meer op zijn minst durft te benoemen en duidelijk uit te spreken geeft de strijd op voorhand op. Links heeft het uitspreken van ongemakkelijke waarheden te lang overgelaten aan gedachten- en talentloze roepers die elk complex probleem simplifiëren tot makkelijk in het oor liggende slogans en andere holle praatjes. Nog erger: Links is om een of andere nooit echt opgehelderde reden het verhaal (dat trouwens amper een Verhaal genoemd kan worden) van Rechts beginnen naäpen. Nu is men ten langen leste verbaasd dat het haast onmogelijk is geworden om ook maar iemand naar het traditionele, nooit aan de huidige toestand aangepaste, riedeltje te doen luisteren.

Heeft de man gelijk of heeft de man gelijk?

We leven in een wereld die zijn eigen commentaar is geworden. Alles en iedereen komt met aangeleverde tekstballon en handleiding.

Couldn't agree more, now could I? 

En nog eentje. (Dat nog beter is, want direct naar de kern gaat)

Kingdom Come van Ballard was trouwens zowat het eerste wat door mijn hoofd spookte toen ik de beelden zag.

"Le seul moyen de ne pas être malheureux c'est de s'enfermer dans l'art et compter pour rien tout le reste."

- Flaubert

Als we ervan uitgaan dat de meeste mensen helemaal niks te zeggen hebben (hetgeen overigens ook niet nodig is), dan levert het feit dat in dit tijdsgewricht aan iedere aap met een hoed een zogenaamde mening wordt gevraagd een ontluisterend inhoudloos beeld op van deze tijden.

Dit bewijst nog maar eens ten overvloede in wat voor een waanzinnig circus we heden ten dage zijn terechtgekomen. 1984 is nu wel akelig dichtbij aan het komen.

Ergens hoop ik toch dat Griekenland, toch de geboorteplek van de democratie, ook het begin van een echte nieuwe democratie wordt. Dus, beste Grieken, blijf vooral volhouden en laat die smerige kapitalisten eens een onwelriekend poepje ruiken. Blijf die ruiten ingooien en laat dat vuur maar smeulen. Het is misschien maar Geweld (en dus niet echt constructief), maar geen revolutie is begonnen zonder dat er glas en brandbaar materiaal sneuvelde.

Volgens mij is de algemene crisis waar we nu in terechtgekomen zijn niet zozeer van economische of politieke aard, zelfs niet van demografische aard. Eerder wordt ze veroorzaakt door het feit dat de mens waarschijnlijk voor de eerste keer in zijn korte geschiedenis niet meer de kans krijgt om zich mentaal, psychologisch en fysiologisch aan te passen aan de technologie die hij zelf heeft gecreëerd.

Hier kan ik me dan weer niet helemaal bij aansluiten (er staat ook gewoon veel te veel in), maar ik ben al blij dat er her en der eindelijk eens enkelingen opduiken die de heersende monocultuur op zijn minst proberen te diagnosticeren. Bestrijden komt hopelijk later.

Ach, uiteindelijk komt het er eenvoudig op neer dat deze wereld naar de kloten zal blijven gaan zolang het primaat van het geld en de economie blijft duren. Het verdwijnen van dat primaat zal echter zo een radicale wijziging van letterlijk alles wat we nu kennen met zich moeten meebrengen dat we ons momenteel zo een wereld nog niet kunnen voorstellen. Onze taak is dan ook duidelijk: probeer het op zijn minst.

Hier kan ik me bij aansluiten. En het sluit ook mooi aan bij het DeLillo-fragment hieronder. Nu maar hopen dat ik me ook niet voor de 50 voor de kop schiet.

"The world has become self-referring. You know this. This thing has seeped into the texture of the world. The world for thousands of years was our escape, was our refuge. Men hid from themselves in the world. We hid from God or death. The world was where we lived, the self was where we went mad and died. But now the world has made a self of its own. Why, how, never mind. What happens to us now that the world has a self? How do we say the simplest thing without falling into a trap? Where do we go, how do we live, who do we believe? This is my vision, a self-referring world in which there is no escape."

- Don DeLillo, The Names

Coil : Where Are You?

Where are you?
Are you hiding from me?
Are you still looking for things that no-one else can see?

Where are you?
Are you in some place that we cannot reach?
Are you bathing in moonlight or drowned on the beach?

Where are you?
Are you surrounded by things we cannot penetrate?
Is the cage you love the home you also hate?

Your fear of death attracts such strange objects
Smothering you, hiding you, don't let it spoil you
Show yourself so the others may see you
So the others may feed you
They want to be near you

If you can't get enough of your hypnotic injection
Then it's time to put an end to this invalid function
Poor little ghost boy
Let me be your human toy

Where are you?
No-one's seen you for years
Have your wounds grown wings? Are you feasting on fears?
I can see your dark corona is eating into you
You're surrounded by things we cannot penetrate
Is the cage you love the home you also hate?
Life lies with the scissors inside her
The surgeon was a butcher
All of us are wounded, anaesthetised in A.E.
Numbed by stuff we should not see
Each of us lies bleeding
Our rivers intermingling
Poor little ghost boy
Let me be your human toy

I'll wrap my last kiss in a bandage
I'll wrap my last kiss in a bandage
I'll wrap my last kiss in a bandage
I'll wrap my last kiss in a bandage

Philip Larkin : This Be The Verse

They fuck you up, your mum and dad.
  They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
  And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
  By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
  And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
  It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
  And don't have any kids yourself. 

De mijne ziet er in herdruk lichtjes anders uit. Hoe dan ook is het altijd een droom geweest om dit boek te bezitten, te kunnen aanraken en te kunnen doorbladeren. Lezen komt later wel. Toen ik het een maand of wat geleden in boekenparadijs Tropismes zag liggen, wist ik gewoon dat ik ging terugkomen om het te kopen. Forse prijs - uiteraard - maar dat had ik er voor een keer voor over. Dat het in geen enkele boekenkast past blijft charmant tegendraads.

Als je er dan eenmaal bent, neem je ook La Communauté Inavouable en L'Entretien Infini van Blanchot, L'Érotisme en Le Coupable van Bataille, flink wat Benjamin en Beckett, Kojève's Introduction à la Lecture de Hegel en de drie delen Histoire de la Sexualité van Foucault mee. Niet? Tuurlijk!

 "Audrey Tomason. Directeur van de afdeling contraterrorisme, zo bleek."

"In haar afstudeerthesis, die intussen de stempel top-secret draagt, zou ze suggereren dat het humaner is een genocide uit te voeren op de wereld dan ons te zien afschuiven in de afgrond van chaos die we nu binnenvallen."

"Een internetblogger schrijft dat zij de vrouw is die de Duitser Khaled al-Masri wekenlang opgesloten heeft omdat 'haar buikgevoel aangaf dat hij slecht was'. De Duitser zou door de CIA ontvoerd en gemarteld zijn. Het Centrum voor Contraterrorisme zou getwijfeld hebben of al-Masri een terrorist was, maar een vrouw binnen de CIA, zonder ervaring op het terrein, duwde haar wil door. Die vrouw haar schuilnaam was Frances. Toevallig of niet de tweede naam van Audrey (F.) Tomason."

Altijd geweten dat de Dood een vrouw is.

We hebben geen nieuwe meningen meer nodig. We hebben een perspectief nodig.

Work on a good piece of writing proceeds on three levels: a musical one, where it is composed, an architectural one, where it is constructed, and finally a textile one, where it is woven.

- Walter Benjamin

Of ze etymologisch iets met elkaar te maken hebben weet ik niet, maar het valt op dat uitgeven (of verspillen)(dépenser) in het Frans de ontkenning is van denken (penser).

Wat zijn ze toch lekker rechts: Donald Trump, N-VA, Sarkozy, Berlusconi, de Ware Finnen, Viktor Orban en zijn maatjes in Hongarije, 'Geertje' Wilders. Je vraagt je af wat ze er allemaal mee willen bewijzen. Hebben die mannetjes iets tekort gehad in hun jeugd? Niet lang genoeg aan de borst gehangen? Was mama te streng? Of juist papa? Gepest op school? Verdoken homosexuelen? Ik vermoed dat hun eerste sexuele ervaring een dieptepunt moet geweest zijn. Anders zijn zulke mannetjesputters nauwelijks te verklaren. En ze zullen! En ze willen! En maar diep genante onzin uitkotsen (we gaan het toch niet 'zeggen' of 'verklaren' noemen?), eerder beesten dan mensen. Blaffen en schreeuwen, met het kwijl op de kin en de schuim op de bek. Altijd heeft de ander het gedaan en zij wassen - natuurlijk, altijd - witter dan wit.

Ben ik wakker geworden in de jaren 1930 of zo?

Aan te raden leesvoer voor al die heren: Ce qui reste d'Auschwitz van Agamben. Maar ja, begrijpen doen ze niet. Ze grijpen alleen.

"Het vak van schrijver houdt in dat hij leert schrijven."

"De natuur heeft een hekel aan kletskousen."

"Schrijven is bijna altijd liegen."

- Jules Renard

"The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we're alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments."

- DeLillo, Point Omega

Als er al een ding is dat ik geloof, na een half leven in deze huid, dan is het dat. 

(En dan in één ruk door beseffen dat DeLillo hier doet wat hij zelf als onmogelijk beschrijft ...)

Zeker niet de meest spectaculaire Davis, maar elke aanvulling op de Davis-canon uit de jaren 1969 en 1970 - de zogenaamde Lost Quintet-periode - is welkom. À la limite is herinterpretatie en uitdieping van Bitches Brew - zo al een hele dimensie op zich in het universum van de jazz - welkom. Vooral omdat het eerste stuk optreden net dat ene is waar Wayne Shorter niet bij kon zijn, zodat het Lost Quintet het voor een keer als Quartet moet doen. Het tweede stuk optreden, Black Beauty/Jack Johnson/Live-evil-periode, met Jarrett en Corea in één combo (één op elke luidspreker!), Bartz op sax en Airto op percussie, is pure nectar voor het oor. Davis op volle sterkte en toppunt van kunnen. Eeuwigdurende grooves met de blik op oneindig. En toen moest 'He Loved Him Madly' nog komen. Enig minpunt dat je dan kan bedenken is dat er amper een uurtje muziek op staat.

In Dinky Toys van Hermans lees ik : "Zou het aan een tekortkoming van de taal geweten moeten worden dat de meeste mensen bedriegers zijn?"

Het is een interessante gedachte: de taal niet als grondslag van het menselijk denken, maar als een ziekte, een virus, dat uiteindelijk meer kwaad dan goed doet.

Dieren kennen geen taal. In dat licht bezien is het dan ook niet vreemd dat dieren van dezelfde soort elkaar nooit onderling hebben uitgeroeid.

De wereld zit verlegen om een Carl Craig remix van 'S&M'.

Overigens heeft de beste man dringend iets goed te maken na de beschamende softporno die hij voor Agoria heeft afgeleverd.

Vandaag naar de bibliotheek Duivels van Dostojevski gaan terughalen. Het leeslint zat nog netjes op de plek waar ik gestopt was met lezen.

"Kanye is als een steen die bovenop een berg stront ligt. Een steen stelt niet veel voor, maar mensen vinden het goed omdat al de rest stront is"

Ik heb de plaat van Nicolas Jaar nog niet gehoord, maar ik denk dat ik hem nu toch maar eens ga beluisteren.

Radiohead. Het momentum is definitief voorbij. Toch altijd weer een prettig wederhoren. En altijd dat besef: wat doet de rest? Weinig, zo blijkt altijd weer opnieuw. Geef me één voorbeeld van een groep of artiest die er nog maar aan durft denken om zijn plaat te openen met iets als 'Bloom'.

Als een terzijde zou ik trouwens willen voorstellen om elke luie journalist die nog het woord 'krautrock' durft te gebruiken, zonder te weten wat het echt zeggen wil, naar Guam of Paaseiland te verbannen.

Wie er nog aan zou twijfelen dat ik mijn al te korte levenstijd in dit land moet slijten met voor één helft gecomplexeerde frustraten en voor de andere helft half-debiele padvinders, weet sinds gisteren voorgoed beter. Soms denk ik dat emigratie nog de enige oplossing is. Andere volkeren steken het parlement in brand bij zulk een tragisch schouwspel. In België eten ze frieten om het te vieren.

"If you think everything is all right, you're just standing on the surface of shit"

Theo Parrish heeft het overduidelijk begrepen.

De deur van je stamkroeg achter je horen dichtslaan, in je eentje door een volledig van enig ander leven verstoken straat wandelen met 'My Dark Ages' van Pere Ubu op de iPod. Als je dat pure poëzie vindt, besef je dat je persoonlijkheid in mineurtonen zingt.

Ontdekken dat Alfred Jarry de begrafenisstoet van Mallarmé volgde op een fiets, in vol wielrennersornaat, dat maakt het leven de moeite waard.

Nieuwe gedachten bevat het mijns inziens allerminst en zoals gewoonlijk zijn de denkmeesters die hij aanhaalt (Mann, Camus, Levi) weer tot knarsentanden aanzettend politiek correct (hoewel: dat stukje lezing van Thomas Mann op pagina 38 had in 2011 geschreven kunnen zijn), maar overigens ben ik het volledig eens met de geest van Rob Riemens De Eeuwige Terugkeer van het Fascisme. Mooi ook dat hij Nietzsche niet, zoals zovele domkoppen, in de fascistische hoek plaatst.