Het ergste wat de laatste jaren van de twintigste eeuw ons gebracht hebben is toch wel het politiek correcte denken. Als je heftige polemieken tussen bijvoorbeeld Bataille en Breton leest, dat is toch wel schelden op hoog niveau: zowel ad hominem als ideologisch getint, niets ontziend en recht naar de keel. Tegelijk het proces maken van iemands denken én zijn persoonlijke leven.

De laatste keren dat we dat in West-Europa nog hebben meegemaakt was bij de naweeën van Mei '68. Waar je het nog wel tegenkomt is bij de schuimbekkende tirades van Saddam Hussein en Osama Bin Laden. Voorwaar geen heerschappen waar je een kopje thee mee zou willen drinken, maar wel lui die het voordeel van de duidelijkheid hebben (of hadden).

Wat kan je in godsnaam opmaken uit de lamlendig vage praatjes van Sarkozy, Van Rompuy, Merkel en consoorten? Of nog erger: uit de mentale diarree van Yves Leterme of Mark Rutten? Zij hangen aaneen van balansen, wisselkoersen en controlemechanismen en goochelen met uit hun mond volstrekt zinloos geworden begrippen als identiteit, respect en - uiteraard - de stoplap die alle stoplappen overtreft: de Mensen.

Maar wat betekent dat uiteindelijk? Dat er behalve halfdebiele politici die het gat in hun begroting verwarren met het zwarte gat in hun denken nauwelijks andere stemmen in het debat zijn. Ze zullen er wel zijn, maar blijkbaar willen ze hun stem sparen. Anders smaakt hun slow food niet goed als ze vanavond samen met de vrienden hun flesje cava in hun verfijnde keeltjes laten gieten. En als ze er toch in slagen met de moed der wanhoop hun woord boven het gewauwel uit te tillen, is er niemand om te luisteren (lezen kunnen ze allang niet meer), want iedereen is zijn Spacebook- of MyFace-account aan het checken. Ze hebben immers "zoiets van, weet je wel?".

Ach, in Europa zullen ze pas weer beginnen roepen als ze helemaal niet meer meetellen. Als ze dat dan constateren, zullen ze elkaar zoals voor 1945 weer de kop gaan inslaan. Het is immers altijd de schuld van de ander, nietwaar?

Jaren gezocht naar die ene denker die jou altijd zal vergezellen. De man die zegt wat jij denkt. Eindelijk gevonden: Georges Bataille, de diamant op je voorhoofd afgevuurd die je hoofd doet ontploffen en je hersenen in de juiste plooi legt.

Luisterend naar Liumin, de zoveelste episode in de Deepchord/Echospace-saga, moet je, naast het gewone genieten, toch vooral bewondering opbrengen voor de obstinate volharding van Rod Modell. Jaar na jaar, release na release doet deze man feitelijk radicaal altijd hetzelfde: verderbouwen op en zich verder verdiepen in Basic Channel en Chain Reaction. Niets meer. Alleen dat. Het merkwaardige is daarbij dat hij, de imitator bij uitstek, ondertussen een genre op zich geworden is. Of hoe een eindeloze variatie op een thema zelf een thema kan worden. Techno als eindeloze, in zichzelf terugkerende spiraal. Microminimalisme dat zonder duidelijke overgang opeens in ultramaximalisme verandert, en daarna terug telkens weer naar af gaat. De weg naar boven is dezelfde als de weg naar beneden. "Il faut imaginer Sisyphe heureux."

(Jean Paulhan) Twee soorten van schrijvers, les Rhétoriqueurs en les Terroristes. De eersten vertrouwen erop dat de taal hen kan laten uitspreken wat ze te zeggen hebben. De laatsten beschouwen de taal eerst en vooral als een obstakel dat overwonnen moet worden, voordat er sprake kan zijn van communicatie. (Als er al sprake kan zijn van communicatie?)

"L'histoire de la transformation des convictions! Y-a-t-il dans tout le domaine de la littérature une histoire d'un interêt plus palpitant?"

- Léon Chestov

Ben altijd weer enigszins geshockeerd als ik cultuurdragers (ja, dat is ironie, maar dan zonder aanhalingstekens) bij besparingen op het cultureel budget van de staat zo hysterisch zie reageren. Alsof enkele miljoenen minder voor dat of dat balletgezelschap, deze of gene theatergroep zou betekenen dat Cultuur met de grote C gevaar loopt. Cultuur zal nooit stoppen, verdwijnen of sterven zolang er mensen zijn die er in geïnteresseerd zijn. Cultuur en creativiteit hebben geen geld nodig. Ze zijn onstopbaar op zichzelf. Eerder nog laten ze zich temmen en kooien door toelages, beurzen en watweetiknog. Mocht ik zelf kunstenaar zijn, nog eerder lag ik in een kraakpand te kreperen dan mijn recht op te geven om te doen wat ik wil. De staat is in deze tijd de vijand van de creativiteit, want nog enkel bezig met geld. Als het tegenwoordig over cultuur gaat wemelt het opeens van cultuurloze begrippen als 'werkingsbudget', 'drempelverlaging' of 'convergenties'. Dan weet je toch genoeg.

"Il est naturel qu'un homme rencontrant la destinée qui lui appartient ait tout d'abord un movement de recul"

- Bataille

Alleen in de kunst kan je de waarheid spreken door te liegen.

Bij Leiris een van de betere definities van kunst aangetroffen: "al datgene waarop technieken die te leren zijn, geen greep hebben."

Meteen de vaststelling dat ik vanzelf meer begin te schrijven als ik iemand lees/ontmoet (literatuur is een van de meest essentiële vormen van de ontmoeting) die me iets essentieels/universeels over het leven heeft mede te delen. Elke creatieve act (ik hoed er me overigens voor om de armoedige vormen van creatie die ik beoefen - bloggen en recenseren - tot het het semantische veld van de kunst te rekenen) ontstaat noodzakelijk uit een dialoog.

Vandaar dat ik zo hard in mijzelf "Zeikerd!" heb zitten roepen toen ik Bret Easton Ellis laatst zag verklaren dat de roman tegenwoordig heel ver van zijn leven staat. Ten eerste omdat ik weet dat hij dat louter zegt om te provoceren en ten tweede omdat ik weet dat hij liegt. Als de literatuur ver van jou staat, schrijf je niet.

= = =

Bret Easton Ellis doet me daardoor wel denken aan Brian Eno, die ooit verklaarde dat hij "niets te zeggen heeft", maar wel veel ideeën heeft en dus maar blijft creëren. Dat zelfde gevoel heb ik altijd bij het lezen van Ellis. Hij heeft absoluut niets te zeggen en als zijn boeken ook maar één armzalig procentje van zijn persoonlijkheid weerspiegelen, kan het niet anders of hij beschouwt het leven als een immorele en zinloze grap. En toch blijf je, doorheen de walging en pijn, lezen, omdat het zo goed gedaan is.

Wederom rake opmerking van Leiris over Beckett. Wie erin slaagt de uiterste grens te bereiken (bij Beckett het in woorden vatten van de wanhoop) blijft niets meer over, niets meer te doen. Daarna is er nog enkel woestenij. Moet dan altijd weer denken aan de allergrootste van de techno, Derrick May, die na amper een stuk of vijftien absolute klassiekers de lier aan de wilgen hangt. Misschien doet hij ooit nog wel eens een soundtrack verschijnen (ja, waar blijft die Blade Runner, verbeeld in Detroit?) die in de verte naar zijn ouder werk verwijst, maar er nooit aan zal kunnen  tippen.

Ik heb over dit moment (of is het eerder een plaats?) al geschreven in mijn stuk over Kaoru Abe en ergens blijf ik vermoeden dat het mogelijk moet zijn om ook daarna nog verder te gaan. Vraag is of het een mens in zijn huidige vorm zal zijn die zoiets zal kunnen bewerkstelligen. Is er niet een ander soort bewustzijn (en daaraan gekoppeld een andere biologie) nodig om die grens over te gaan?

Je constateert toch telkens weer dat het al snel slecht afloopt met diegenen die menen God (of iets dat erop lijkt) te hebben gezien (Rimbaud, Nietzsche, Coltrane). Op een of andere manier zijn cynische brompotten met een slecht karakter (ik denk dan aan Schopenhauer of Miles Davis) of speelse geesten (Deleuze, Pynchon) veel beter in staat om over zo'n moment heen te stappen. In de huidige toestand die de mens aankleeft, geeft het geen pas om voor het absolute te gaan.

"(...) De kunstenaar blijft, zelfs als hij heel groot is, gevangen in het leven, precies als al diegenen die hem van buitenaf bekijken en op naïeve wijze kunnen menen dat - ook voor hemzelf - zijn kunst alles een ander aanzien geeft."

-Michel Leiris

Het dagboek van Michel Leiris is het eerste deel in de reeks Privé-domein waar ik me zonder enige irritatie in kan verdiepen. Dat komt niet alleen omdat zijn dagboek bijna de gehele twintigste eeuw omvat (van 1922 tot 1989) en hij Picasso, Bataille, Masson, Giacometti en Francis Bacon tot zijn vrienden mocht tellen, maar vooral omdat hij zo ontzettend eerlijk is in wat hij neerschrijft. Hij spaart zichzelf voor geen millimeter, lijkt vaak niet van zichzelf te houden en is, op het pathetische af, ook wel een beetje een zeiker.

Vooral dat laatste kan ik wel appreciëren, want ik wantrouw iedereen die ervan uit gaat dat "tout le monde il est beau, tout le monde il est joli". Voor Leiris is schrijven vooral een manier om kritisch te staan tegenover de wereld en hij weet dat de kritiek allereerst op jezelf gericht moet zijn. Wie zichzelf liefheeft, spaart de roede niet. Mooi ook dat hij in politiek opzicht nooit echt partij heeft gekozen (in het Frankrijk van de twintigste eeuw voorwaar geen sinecure), alsof politiek engagement altijd wel iets bezoedelend heeft. Hij weet wel dat dat als een vorm van lafheid kan geïnterpreteerd worden, maar ik denk dat hij terecht kiest voor de persoonlijke dialoog, van mens tot mens, in plaats van de toch altijd mediërende vorm van contact die een politieke keuze, met al het idealisme dat ermee gepaard gaat, inhoudt.

Het interessantst zijn de korte maar zeer illuminerende fragmenten die hij aan Bataille wijdt. Voor mij interessant omdat ik met Bataille, hoewel ik in hem een fabuleuze intelligentie vermoed (of is het: erken?), na meerdere lezingen maar geen emotionele klik kan maken. Hij blijft het voorbeeld bij uitstek van een kille intelligentie. Zijn aanleg voor een combinatie van ritueel primitivisme en Hegeliaans denken doet mij in hem een soort fascist van het denken vermoeden (iets waar Walter Benjamin hem, denk ik terecht, mee confronteerde). Of is het net die fascinatie voor het onmenselijke en ontmenselijkte van Bataille, dat anti-humanisme, dat radicaal immorele consequenties uit de Verlichting trekken, dat afschrikt en afstoot, omdat die primitieve, niets ontziende immorele kern in elk van ons huist?

Waarom moet het denken over ratio(naliteit) en emotie steeds in de figuur van de dichotomie geplaatst worden? Er bestaat toch geen mens die louter op basis van rationaliteit of pure emotie handelt. Beter is het dit begrippenpaar als een continuum te beschouwen, van emotioneel redeneren naar redenerende emotie, met beide grondbegrippen als uiterste punten.

Wie zich serieus toelegt op een zaak die geen materieel voordeel oplevert, mag niet rekenen op de sympathie van zijn tijdgenoten.                                                                                   

- Schopenhauer

"The future is already here, it's just not evenly distributed - yet."

via

Momentum v0.2

1. Momentum is de verfeitelijking/veruiterlijking van de kern en in hoeverre men die verfeitelijking/veruiterlijking in de tijd kan ontplooien.
2. Een kern die zich niet voldoende veruiterlijkt kan zich niet voldoende ontplooien. Aanwezigheid is de conditio sine qua non voor het ontstaan van Momentum.
3. Momentum is productie van aanwezigheid.
4. Ideaal Momentum is een zich tot coherent geheel samengestelde groep bestaande uit extreem verscheiden edoch daardoor zich net ideaal tot elkaar verhoudende karakteristieke veruiterlijkingen van de kern. 
5. Momentum is overzicht, evenwicht en daadkracht.

Momentum v0.1

1. Elke kunstenaar kan beoordeeld worden op momentum.
2. Momentum komt qua betekenis in de buurt van glorieperiode (maar glorieperiode kan pas achteraf vastgesteld worden, momentum op het moment zelf (misschien zelfs op voorhand?))
3. Momentum heeft te maken met aanwezigheid. Maar niet altijd alleen met aanwezigheid.
4. Daaruit volgt dat momentum en productie niet gelijk zijn. Beiden kunnen een deelverzameling van elkaar zijn.
5. Enkelingen kunnen meerdere perioden van momentum hebben. De meesten niet.
6. Belang of betekenis kunnen niet afgemeten worden aan de tijdsduur van het momentum. Wel aan het belang of betekenis van het momentum. Momentum is als een epicentrum, van waaruit het belang uitdijt.

Dat de effecten van de Verlichting de afgelopen driehonderd jaar meer goed dan kwaad hebben opgeleverd, is nog geen reden om deze Verlichting niet dwingend in vraag te blijven stellen. Net zoals het feit dat er momenteel, na het faliekant tenondergaan van de communistische idee, geen echt bestaand alternatief voor het kapitalisme lijkt te bestaan, betekent dat nog niet dat dat alternatief er niet ooit komt. Het fameuze Einde van de Geschiedenis is voor velen blijkbaar een imperatief geweest om te stoppen met denken. Vreemd dat Kants Sapere aude meer dan tweehonderdvijftig jaar uiteindelijk is gedegenereerd tot op een Sapere cesse.

You know, as soon as something’s become saturated, you have to move on. But if you’re affected by that something, saturation or not, you’re just moulded for life. All your criteria, all the moves you make...

- Rob Brown, Autechre

Sinds gisteren de brieven van Flaubert aan het lezen. Valt al snel op dat in elk tijdperk, in elke beschaving altijd wel mensen vinden dat de wereld onherroepelijk naar de kloten gaat. Zoals Agamben zegt: "The age is always already understood as being in decline". Dat doet vermoeden dat cultuurpessimisme niet zozeer afhankelijk is van de neergang van de cultuur als zodanig, maar dat het bijna genetisch/biologisch in een bepaald deel van de soort zit ingebakken.

Agamben liet een tijd geleden een boekje verschijnen over een seminarie dat hij had georganiseerd over le contemporain, in weze het soort personage dat als het ware niet in zijn eigen tijd leeft, er geen deel van uitmaakt, het soort kritsche persoonlijkheid dat elke tijd nodig heeft, dat zijn eigen leefwereld en tijdperk schuins beschouwt. Niet op afstand in de ruimtelijke zin, maar in een staat van ongelijktijdigheid.

Gelijkheid, de grondslag van zovele ideologieën, is op die manier alleen te verstaan als een illusie. Altijd zijn er mensen geweest, zijn er mensen en zullen er mensen zijn die, hoewel ze hier en nu leven, zich toch in parallelle werelden en tijdservaringen bewegen.

"Art has nothing to do with politics, art is in the service of nothing. The only reason why the state subsidizes art is because they have a guilt complex: man, if you feel that guilty, go buy the guy's paintings!"

 - Alan Silva

Als dromen uitkomen

De gestage teloorgang van subtiliteit en nuance heeft niet zozeer te maken met het ontbreken ervan, eerder met het feit dat het publiek dat er affiniteit mee heeft op schrikbarende wijze afneemt.

"(...) We need to learn to forget the presence of the subject. We must protect the work against the author." 

- Agamben

Na Spook Country en Zero History geraak ik er maar niet uit. Is Gibson nu op een zodanig griezelige manier met zijn tijd mee (en dus vooruit op bijna iedereen) of is zijn hele carrière één grote regressiebeweging van revolutionaire science fiction naar door mode en gadgets geobsedeerde spionageroman, zij het overgoten met een anomiesausje?

Je kan niet zeggen dat hij deze tijd niet volledig begrijpt. Al evenmin zou het eerlijk zijn om zijn huidige supergedetailleerde schrijfstijl af te doen als louter stijl. Zijn personages staan in elk geval met ieder boek dichter bij ons en je met hen identificeren is nog nooit zo makkelijk geweest. En toch... ik mis sinds Spook Country iets ondefinieerbaars. Enig nadenken over dat ondefinieerbare zet je echter op weg naar waar Gibson naar toe wil. Het mooie is dat je zelf mag uitmaken of die weg de weg van de hoop of die van de ultieme vernietiging is.

Je merkt, voelt, intueert dat hij sinds Pattern Recognition iets op het spoor is. Als er al een rode lijn door de Bigend cyclus loopt dan is het die van de parallelle wereld. Een klein deel van de bevolking van deze planeet heeft macht, de meest vooruitstrevende technologie en instrumenten, heeft toegang tot bepaalde kennis, is op de hoogte. Voor het andere, machteloze, deel is de toegang tot de andere wereld afgesloten, lijkt het alsof die wereld zelfs niet bestaat. Als ze er al mee in contact komen, worden ze vermalen in de parallelle machinerie, of ontsnappen ze ternauwernood. Zoveel kan je afleiden. Maar is dat alllemaal wel zo opmerkelijk als het zich voordoet? Misschien wel.

Het wereldbeeld dat opdoemt uit Gibsons laatste trilogie is pessimistisch over de soort, maar net optimistisch over het individu. In die zin dat hij aangeeft dat we niet langer alle heil van de ideologie, de staat of het systeem mogen/kunnen verwachten. Alle zekerheden zijn weggevallen en verwachten dat die ooit terugkomen getuigt van een absoluut gebrek aan realiteitszin. Het individu zal dus zelf nieuwe zekerheden, andere vormen van gemeenschap, van creativiteit, van vrijheid moeten uitdenken en creëren. Doet hij/zij dat niet, dan lonkt alleen de leegte, het zwarte gat van de markt, de geldobsessie en de monocultuur.

Op die manier is de nieuwe Gibson veel minder spectaculair dan de revolutionaire profeet van Neuromancer en Idoru. Maar uiteindelijk heeft hij aan ons die vandaag deze wereld tegemoet moeten treden wel meer te vertellen. Vraag is of je wil luisteren.

Dat de regeringsonderhandelingen op helemaal niks gingen uitdraaien, heb ik hieronder al gezegd. En nu is het dus zover. We zouden nu kunnen zeggen: "In Nederland hebben ze toch ook nog geen regering?", maar de redenen van het mislukken zijn zo radicaal anders. In België zit je nog steeds met een Franstalige elite die het maar niet begrijpen. Misschien begrijpen ze het wel, maar ja, tegen al die werkloze Walen (sommige familes trekken al drie generaties lang hun subsistentie geheel gratis van de staat) gaan uitleggen dat ze vanaf nu niet meer automatisch uit de ruif van de staat gaan kunnen heten, dat brengt de PS van Di Rupo natuurlijk bitter weinig stemmen op. Het is gewoon totaal van de pot gerukt dat er in de 21ste eeuw er nog politici zijn die niet voor responsabilisering zijn. Potje breken en het betalen met het geld van de andere kant van het land is vele bruggen te ver. Wie dat niet begrijpt, die is het feitelijk niet waard om ook maar over eender welke regering te onderhandelen.

Ik heb niet voor de N-VA gestemd, maar als Bart de Wever zegt dat we niet gaan betalen voor extra bevoegdheden heeft hij overschot van gelijk. De tijd van bekonkelende en zich dood compromitterende politici is voorbij. Het geld is op en het zal niet meer terugkomen. De wereld is veranderd en er liggen nergens meer gouden bergen op ons te wachten. En in tegenstelling tot wat ze in België denken maakt het compromis à la Belge geen onvergankelijk deel van de democratie.

Ofwel totale responsabilisering ofwel splitsen die boel. En dat het vooruitgaat, alstublieft. Er is al genoeg geduld en inkt aan verspild.

Stephen Hawking heeft besloten dat God het universum niet heeft geschapen. Moet je daarvoor één van de intelligentste mensen zijn die ooit heeft geleefd? En dat is heden ten dage een shockerend hoofdpunt van het nieuws... Man, oh, man!

Het aardige van rechts is dat ze er vaak eerlijk voor uitkomen dat hun bedoelingen niet deugen. Het treurige van links is dat ze nog altijd menen dat alle middelen en argumenten geoorloofd zijn, omdat hun bedoelingen deugen.

- A. Grunberg

Leeslijst

William Gibson : Zero History

Net zoals met de nieuwe DeLillo lag hij opeens in de winkel. Benieuwd, want 'Spook Country' is de enige van zijn boeken die ik nog niet her-lezen heb. Wegens gewoon niet goed genoeg.

Agamben ea : Démocratie, dans Quel Etat?

Usual suspects als Agamben, Zizek, Rancière en Badiou zijn op het appel, maar ook met bijdragen van Nancy en Bensaïd.  

Peter Ackroyd - Hawksmoor

Jubileumeditie met inleiding van (ben de laatste jaren een noest inleidingenlezer) Will Self . Past mooi in de nexus Iain Sinclair - Alan Moore - Peter Ackroyd (met als gemeenschappelijke noemer Londen) waar ik momenteel maar niet uit ontsnap.

Nu nog enkele weken wachten op de nieuwe Houellebecq en dan is de leesherfst wel even gevuld.

Geschreven en (zeker) gesproken taal is slechts een poging tot uitdrukking van wat een mens voelt of is. Er bestaat in ieder van ons een onbenoembaar stuk dat (tot nader order) niet communiceerbaar is. Van alle talige middelen komt de poëzie misschien nog het dichtst in de buurt. Misschien daarom dat we momenteel (ondanks de almaar hysterischer pogingen om iets van een gevoel over te brengen) in zo'n emotieloze tijd leven. Iemand laatst nog iets gehoord van een nieuwe dichter, filmmaker, muzikant die ons wist te beroeren, die op zijn minst een beetje in de buurt van een maatschappelijke synthese kwam? En dat men niet komt aanzetten met de onmogelijkheid van zo'n synthese. Die is altijd mogelijk. Nee, voorlopig zijn we als soort op de terugweg. Wie vindt de sleutel?

"The call towards philosophy is the call towards order, and no doubt the idea of 'scraping along' quickly loses its charm for someone who has visions of madness and a disintegrating world: such natures are not meant for restless drifting because they are destroyed by it."

- Peter Ackroyd, 'T.S. Eliot'

Let op mijn woorden: die regeringsvorming in België wordt helemaal niks. En zelfs als het iets wordt, dan draait het uit op helemaal niks.

De ironie - of zo u wil de totale ramp - is dat op een moment dat de politiek allerrelevantst zou moeten zijn, onze politici volledig irrelevant zijn geworden.

Als neonazi's morgen een clubhuis openen naast Auschwitz, dan staat heel de wereld gegarandeerd op zijn kop. President Obama vindt het wel een goed idee dat er een moskee komt in de buurt van Ground Zero. Nu kan steller dezes niet onmiddellijk verdacht worden van sympathie voor Amerikaans laat staan rechts-fundamentalistisch gedachtengoed. Maar sta mij toe dit de grootste politieke flater te vinden sinds missionaris George Bush besloot om de zwartjes in Irak te gaan verblijden met democratie.

Maar weet je wat: als morgen een opiniepeiling aangeeft dat de Amerikanen dit niet lusten, dan zegt hij overmorgen toch gewoon het omgekeerde?

Volgens mij wordt die man geadviseerd door autisten.

Het allerergste is nog dat Newt Gingrich en Sarah Palin in de coulissen staan te wachten om het stokje in ontvangst te nemen. 

"Writers begin with discovery, discovering their subject matter, marking out their turf. And finish with dissolution. Learning how to suppress conditioned reflexes. Learning to forget. Arranging for their own disappearance."

 - Iain Sinclair, 'Edge of the Orison'

So many times for so many years I’ve noticed people say, ‘Well everything’s been done that you can possibly do with dance music.’ It reminds of something I heard about how in Victorian times they decided that all scientific discoveries had been discovered and that was all there was to learn; it was as if science was a shut book. It’s a bizarre thing to say, and it’s the same with music. If your motivation is down or your inspiration is down, then maybe it’s just the case that you’re not looking in the right place. There’s always something there to discover or to motivate you.

via
 
Overigens nog eens een mix om naar uit te kijken.

Als toemaatje is er ook een interview met de man in The Wire van deze maand.

Pronostiekje

Twee mogelijkheden. Ofwel wint Duitsland vanavond en kunnen mijn Nederlandse broeders dat Cuppie op hun Buikie schrijven, want Duitsland was tot nu toe snoeihard de beste. Ofwel wint Spanje vanavond (Hetgeen ik hun tergend trage spel tot nu toe in overweging houdend haast onmogelijk acht. Alles kan echter) en dan maakt Spanje volgens mij geen kans (tenzij Iniesta alsnog ontploft, maar zelfs dan nog) tegen een gretig (maar ook weer niet echt spetterend) Nederland.

Reuze interview met één van de allergrootsten van de techno.

gevonden

The Incredible String Band : The Hangman's Beautiful Daughter
To Rococo Rot : Speculation
Ricardo Villalobos : Vasco (cd)
Richard Paul Russo : Carlucci
Peter Ackroyd : London, The Biograhpy
Robert Silverberg : The Second Trip
M. John Harrison : A Storm of Wings
Yukio Mishima : Runaway Horses
T++ : Wireless
Fad Gadget : Fireside Favourites

Als er overigens dit jaar nog een betere plaat uitkomt dan Cosmogramma van Flying Lotus, gelieve mij dan stante pede te verwittigen.

Met het ontslag van Marianne 'Tight-ass Supreme' Thyssen groeit eens te meer de hoop dat we nu in Vlaanderen verlost zijn van de spruitjesgeur verspreidende kapellanen en andere tsjeven*. Te vrezen valt dat deze vervangen zullen worden door nog rechtsere kaakslagvlamingen. Hopelijk hebben de Walen het nu na de landslide van de N-VA eindelijk begrepen. Anders stemt volgende keer 50% van Vlaanderen op Bart de Wever. Of hoe men alsof vanzelfsprekend het ene kwaad voor het andere inwisselt. Daar zullen geen 1000 bladzijden Latijnse spreuken aan verhelpen. Langs de andere kant: als een nationalistisch discours ervoor zorgt dat een homosexuele immigrantenzoon premier van België wordt, is niet alles verloren.

* Dat de kantoren van ex-aartsbisschop Danneels vandaag onder de voet gelopen werden door het gerecht is een smakelijk dessert. Eat that, zoals ze dan zeggen!

Zag net in de etalage van een tijdschriftenwinkel dat er ook iets bestaat als alt.porn. Nader onderzoek op Wikipedia liet zien dat het verschil is met gewone porno verwaarloosbaar is. Wie echte alt.porn wil ervaren, leest beter Hogg van Samuel Delany. Geld erop dat je porno daarna niet meer zo geil vindt.

Gevonden

Iain Sinclair : Edge of the Orison
William S. Burroughs : The Western Lands (nog een deel van de trilogie te gaan)
George Alec Effinger : The Exile Kiss (trilogie compleet)
Kathy Acker : Blood and Guts in High School (+Great Expectations+My Death, My Life, by Pier Paolo Pasolini)

Nieuwe kat in huis. Heb ze zonder één seconde twijfelen Derrida genoemd. Waarschijnlijk fall-out van de docu van Dick en Ziering.

Interessant voor beginnende muziekschrijvers. Na een eerste vluchtige lezing ( je mag ook niet te veel advies aannemen of lezen als je schrijft) ben ik geneigd om de genaamde Douglas Wolk te volgen. Maar er zitten overal wel nuttige tips bij.

Uiteindelijk momenteel vooral relevant voor mezelf, omdat ik - zij die me vroeger wel eens volgden zullen dat wel gemerkt hebben aan het aantal posts dat hier de laatste jaren is verschenen - qua muziekschrijven totaal in een doodlopend straatje zit. Ik zou zelfs niet meer van een writer's block durven spreken. De leegte lonkt al een heel lange tijd. Toch is er nog steeds zin, maar die catalysator mag er wel dringend gaan aankomen, moet ik zeggen. (Tip van de sluier: er is iets gaande, waar ik nu nog niet veel over ga lossen tot het concreet wordt)

Dwingend advies

Na Dining on Stones en Landor's Tower tot mij te hebben genomen, kan ik alleen maar aanraden om alles van Iain Sinclair te lezen. Laat ik er ook niet flauw over doen: als je niks van Ballard, Moorcock en liefst talloze andere Engelse schrijvers hebt gelezen en niet gestaald bent in de Engelse (occulte) geschiedenis van de laatste 40 jaar, heb je er helemaal niks aan. Opvallend trouwens hoe hard de laatste twee boeken van William Gibson door hem beïnvloed zijn (Gibson noemde hem trouwens recent zijn favoriete schrijver). Hij heeft ook een boek over Ballards Crash op zijn conto, maar daar ben ik nog naar op zoek. Aanrader voor hen die - zoals ondergetekende - geloven dat alles met alles te maken heeft.

Note to self

For Delany, theory "was simply the license to be as intelligent as we could, about pretty much whatever we wanted to".

(Cfr. Isaiah Babel: "You must know EVERYTHING".)

Vinnil

Carl Craig & Moritz von Oswald – Recomposed (Kevorkian & Von Oswald Remixes) [10”, Deutsche Grammophon]

De originele Recomposed kan mij na al die tijd nog steeds niet bekoren (Die ‘Bolero’!). De remixes van Villalobos en Craig - op een aparte 12” - vermochten het heilige vuur wel te ontsteken. Deze 10-inch ligt daar qua afgeleverde kwaliteit ergens tussenin. Von Oswald slaat de handen in elkaar met François K voor een house dub die zowel naar Von Oswalds dubavonturen als naar Kevorkians herboetseren van het latere Kraftwerk verwijst. Het resultaat lijkt, zoals steeds bij Kevorkian, eerst nogal gewoontjes, maar is in realiteit volkomen tijdloze techno die zich voltrekt op het soort onaanraakbare niveau waar andere producers louter van kunnen dromen. Op de flip zet Moritz Von Oswald de dubschuif wijd open en kabbelt op een loom hartslagritme de oneindigheid in. Het levert meanderende postindustriële technojazz op, iets waar zijn huidige Trio ook wel van lust. Met dat verschil dat de dreiging hier door de sluw infiltrerende klassieke schoonheid nauwelijks uit de startblokken komt. Detroit versus Zwarte Woud zeg maar.

Planetary Assault Systems – Remixes [12”, Ostgut Ton]

Nu Luke Slater dankzij het label he-le-maal terug is laat Ostgut Ton de batterij remixers op ‘s mans laatste werk los. Dat betekent in beide gevallen zware emotieloze industriële beats. Zowel de Apple Pips-brigade van Al Tourette’s & Appleblim als Deuce (Marcel Dettmann samen met René Pavlovitz), houden de teugels retestrak aangetrokken. Moet wel, want de beats en percussie die de dubstepproducers hier tevoorschijn toveren dreigen als een ongecontroleerd in gang gezet mechanisme elke poging tot intomen met nijdig gebijt en gespuug ongenadig af te straffen. De Berliners op de flip blijven dichter in de buurt van Slaters eigen esthetiek. Met een obsessief vooraan in de mixt gepleurd irritant piepgeluid als leidraad imiteren ze verbazingwekkend grundlich Planetary Assault Systems’ gouden periode. Een feestpakket voor de rechtgeaarde technoliefhebber.

VA – Variables [12”, Mordant Music]

Volhardend blijf ik voor Mordant Music ijveren. Gewoon abnormaal met hoeveel enthousiasme en inventiviteit ze elk denkbare muziekje blijven recycleren. De mysterieuze en mij verder volledig onbekende Sii combineert 80ies industriële funkbeats (denk Material) met een amalgaam van onverstaanbare kretologie en gefluister, terwijl in de coulissen Chris Carter en Peter Christopherson de knoppen lijken de beroeren. Baron Mordant & Mr Maxted tappen dan weer uit een kosmische vaatje. Alsof Cluster en Klaus Schulze laat in de jaren ’70 een ruzie zitten uit te vechten in de studio met grotesk overgetunede synths als weapon of choice. Mordant Music zelf blijft trouw aan de succesformule: dubstepritmes en –bassen; gemurmel in het decor; pastiches van idm-melodietjes en klinische beats die eerder aan de recht vooruit-mentaliteit van ebm dan aan de open absorptiedrift anno 2009 doen denken. Diep, donker en nooit echt serieus te nemen. Daarvoor zit er teveel wil om de luisteraar een neus te zetten en pastichedrang in Mordant Music. Vindicatrix (onthou die naam!) mag afsluiten in Scott Walker-modus. Wel die van de Scott Walker van 1968, die opeens in The Drift is terechtgekomen. Als ondersteunend ritmeskelet een gedegenereerd overschotje van Derrick May uit 1987 dat door Theo Parrish werd afgemixt in een vochtige schuur. Mooi, mooi, mooi.

Gatekeeper & Appleblim – Blip/Vansan Remix [12”, If Symptoms Persist]

Ex-Skull Disco soldaat remixt zichzelf op nieuw label met coole naam. Dat betekent grijpgrage ritmes die tussen drum’n’bass en Detroit in een vruchtbare dubniche hebben gevonden. Gatekeeper smokkelt zelfs ongemerkt een net niet ‘trance’ geluid in zijn verder door metal machine beats gepunctueerde landschap. De tonnen bas denkt u er maar zelf bij. Op de flip dan een remix van Appleblims klassieke ‘Vansan’. Gatekeeper beent het nummer uit en houdt een spichtig skelet over dat Basic Channel aan abstracte 2step paart. ‘Dependence may occur’ staat er waarschuwend op het doosje vermeld. Reken maar.

Instra:mental/Skream – No Future (Skreamix)/Minimalistix [12”, Nonplus]

Waar Skream voorbij komt groeit nooit nog iets. Zeker niet na wat hoogstwaarschijnlijk zijn zwaarste track ooit moet zijn. Te weten: zijn ‘Skreamix’ - what’s in a name - van het ook al ontzettend op dreef zijnde Instra:mental-duo. Een vrouw herratelt alarmerende termen als ‘terror’, ‘money’, ‘control’ ‘panic’ en ‘government’ af terwijl op de achtergrond de monsterlijkste beat aller tijden zijn opwachting maakt. Attila de Hun was niks in vergelijking met deze hondsbrutale splinterbom. De drops slaan in als glas dat in je gezicht ontploft. Een tip voor bij de bestorming van Buckingham Palace. Niet voor hartpatiënten. Dat dan weer niet.
Om het helemaal af te maken klinkt ‘Minimalistix’ op de achterkant als een post-2stepversie van - hallelujah! - Robert Hoods Minimal Nation. Knaller van een 12-inch.

2009x20

• Black To Comm – Alphabet 1968 [Type]
• Fantastic Mr Fox & Rich Reason – Plimsoul/Bleepshow [Hemlock]
• Hot City – Hot City Bass [Ramp]
• Ikonika – Fish [Hyperdub]
• Instra:mental – Leave It All Behind [Apple Pips]
• Joy Orbison – Hyph Mngo/Wet Floor [Hotflush]
• King Midas Sound – Dub Heavy – Hearts & Ghosts [Hyperdub]
• Kode9 – Black Sun/2 Far Gone [Hyperdub]
• Kutz – Spaceman V.I.P [Sin City]
• Mark Pritchard feat. Om’mas Keith – Wind It Up [Hyperrdub]
• October - Medium [Immerse]
• Planetary Assault Systems – Temporary Suspension [Ostgut Ton]
• Ramandanman & Appleblim – Justify [Apple Pips]
• Scuba - Volt [Abucs]
• Shackleton –Three EPs [Perlon]
• Shed – Another Wedged Chicken (Martyn’s 131 Remix) [Ostgut Ton]
• Steve Lawler – Kalimba (Shed Turtle Shield Mix) [R&S]
• Supernatural – Heal [Sound on Probation]
• Taho – Energy Fields (Shed’s Ride Disturbance Mix) [Delsin]
• The Detroit Experiment – Think Twice (Henrik Schwarz Remix) [Juno]

And that's a FACT

Deze site is een voorbeeld van hoe het moet. Alleen al die slogan: 'Music is Art'. Als je bedenkt dat KindaMuzik zo had kunnen worden als ze de echte getalenteerde mensen niet hadden weggejaagd (en daar reken ik mezelf bij, dank u) en niet de vreselijke 'is-dat-niet-te-moeilijk-voor-onze-lezers'-toer waren opgegaan, dan stop je gewoon niet met huilen. Geef me een talentvolle webdesigner en een stuk of tien schrijvers die er zin in hebben en vertrokken zijn we. Godverdomme!

Plaat van het Jaar

Nog Hyperdub

Iedereen heeft tegenwoordig een interview met Kode9. Mooi zo. Bovendien kan ook ik me wel iets voorstellen bij het ritueel verbranden van The Sun.

Zijn die Zweden overigens helemaal betoeterd? De Nobelprijs voor de Vrede geven aan iemand die twee oorlogen aan het voeren is? Las gisteren een relevant stuk van Naomi Klein (met wie ik overigens voor de rest niks heb), waarin ze betoogde dat we (versta daar dan onder: Europa) met Bush tenminste nog ruzie konden maken. Met Obama kun je helemaal niks. Ik begin hem een beetje een lafaard te vinden. Wat wil je ook? Iemand die zo gefixeerd is op en verkozen is dankzij opiniepeilingen en internetrotzooi, kan geen kant meer uit. Maar dat is politiek: je doet altijd mensen pijn. En net dat is waar we vanaf moeten in deze onzalige tijden. Haast niemand durft nog de goorste middelmaat overstijgen. Niemand durft zelfs nog zeggen dat hij/zij ergens tegen is. Want wat zullen de mensen zeggen? Wel, ik ben er tamelijk zeker van dat mensen vooral willen dat hun leiders nu eindelijk eens weer beslissingen durven nemen. Welke dat ook zijn, als ze maar eens eindelijk opnieuw dat rillerige en all-bases-covered toontje durven af te leggen.

p.s. Valt het op dat het woord 'eindelijk' ontzettend veel voorkomt in deze post?

Kode9

Het zoveelste interessante interview met Steve 'Kode9' Goodman. Lees vooral dat laatste stuk over 'micronations'. Goodman is zonder twijfel een van de weinigen in het wereldje die echt iets te zeggen heeft.

En ga dan nu (nu! nu! nu!) die Hyperdub-compilatie kopen. Ofwel volgen, ofwel toegeven dat je er helemaal niks meer van snapt.

En nu we toch bezig zijn: Waarop wacht u om Shackletons 'Three EP's' aan te schaffen?

Yes!!!!

Eindelijk.

AUB

Michael Jackson was a supernova; we loved him, we worshiped him, we found his appearances and performances almost godlike — and this “we” was probably one of the widest, most inclusive “we”s in the history of the world. — Steven Shaviro

(via)

Misschien kom ik hier nog op terug (misschien ook niet, omdat ik Michael Jackson helemaal niet zo interessant vind), maar laat me nu al het volgende stellen: Speak for yourself. Alstublieft?!?

Vreemd toch hoe zelfs - of moet dat 'vooral' zijn - linkse intellectuelen er altijd weer van uit gaan dat ze voor iedereen (hier een vage 'wij') spreken. Ze bedoelen feitelijk: voor mijn maatjes van The Wire en Goldsmiths University.

Overigens is die plotse academische interesse voor Jackson het zoveelste bewijs dat die hele Cultural Theory al lang op de bodem van de prullenbak van de geest zou moeten liggen.

Hebben Kodwo Eshun en Owen Hatherley, mensen die ik respecteer, echt niks beters te doen?

Vinnil

808 State – Quadrastate [Rephlex]

Moet je natuurlijk gewoon gehoord hebben voordat je sterft. Belangrijker is dat op de welgekomen Rephlex reissue ook de eerste maxi, met daarop de kosmische acidtranceklassieker ‘Deepville’ (waaruit zowat het hele oeuvre van niet alleen Dan Curtin is voortgevloeid ), op de tweede plak is toegevoegd. Voor de leken: luister naar übertopklassieker ‘Pacific State’ en besef wat je eind jaren ’80, begin jaren ’90 hebt gemist. Voor zij die erbij waren: zet ‘Pacific State’ nog eens op en weet weer even voor altijd dat die tijden nooit meer terugkomen.

Theo Parrish – Space Station [Sound Signature]

Na enkele vervelende op automatische piloot zwevende en neuzelende 12-inches is Parrish weer op niveau. Blijkt dat op het intergalactisch rondreizende titelnummer homeboy Omar-S de mixtafel beroert. Met de lange oriëntaalse intro die herinnert aan zowel Ash als Sun Ra, het knisperende oldskool Chicago klankenpalet en het typerende monotoon trefzekere maar toch dynamische tempo stuurt hij Parrish als een stonede raket de ruimte in. Achterkant ‘Going through Changes’ flaneert als vanouds op vertrouwder jazzy terrein en herinnert een beetje aan de vroege Recloose. Aanrader.

Levon Vincent – Solemn Days [Deconstruct]

Opkomende man Levon Vincent zet vastberaden koers naar het dubtechnokwadrant met wat op het eerste gehoor twee loutere vingeroefeningen lijken. Bij meerdere luisterbeurten ontvouwt zich op vooral titeltrack ‘Solemn Days’ tussen de plooien van een brutaal stompende beat en rudimentaire ritmetrack een donker psychedelisch niemandsland, doorkruist door onheilspellende uitgerekte tonen die zo uit het oeuvre van Cluster of Konrad Schnitzler lijken geplukt. Of hij echt een Grote Meneer gaat worden staat nog niet vast, maar maak toch alvast maar die mental note.

Skream/Benga – Tectonic Plates Volume 2 [Tectonic]

Skream zowel als Benga zijn in technomood op de volgende 12-inch van de Tectonic Plates 2-serie. Zoals steeds neigt Benga meer naar electro, hier in een ravevariant met tonnen bas. Skream zet, een beetje te gemakkelijk lijkt het soms wel, de kraan met de vette tripgeluiden open en zoekt in recht vooruit!-modus de dubdiepten op. Zeker geen openbaringen, maar wel waar voor je geld en op de dansvloer gegarandeerd vlam in de pijp.

Shackleton/Mordant Music – El Din/Olde Wobbly [Mordant Music]
Mordant Music – The Tower [Mordant Music]

Shackleton laat nog eens horen dat hij de bastaardzoon is van meerdere overleden vaders (in casu Muslimgauze, PWOG en Augustus Pablo). ‘El Din’ sluipt rondt in door tijd vergeten en de woestijn begraven steden, maar wel op het mentale grondplan van het Engeland van de vroege 21ste eeuw. Blijft met gemak op zijn eentje de verpersoonlijking van de dubstep avant garde.

Van Mordant Music denk ik alweer een tijdje dat ze zowat het beste zijn van wat er op het moment aan vooruitstrevende techno voorhanden is. Echt alles wat ze tot nu toe hebben uitgebracht is verplichte kost. Aardig ook van het duo om een deel van cd-only langspeler The Tower op vinyl te zetten. De medevaandeldragers van de Hauntology schenken hun gebruikelijke cocktail van industriële techno (zowel de AFX- als de Coil-variant) en dubstep, aangelengd met een forse dosis spookachtige vervreemding. Het dolle duo creëert met opzet een ongemakkelijk sfeertje en het was toch weer van Himadri geleden dat iemand dat nog met zo’n pervers genoegen op de dansvloer deed.

Hot City Bass – Hot City Bass [Ramp]
Falty DL – To London [Ramp]

Van nostalgie gesproken. Ramp haalt met Hot City Bass een eerste klas ravemonster in huis. Ze mixen clichés als aanzwellend publieksrumoer, cheesy stabs en gillende diva’s door elkaar op een stevige onderlaag van 21ste-eeuwse baskracht en Todd Terry-achtig houseplezier. Achterkant ‘Sweat’ gaat meer richting 2step, maar behoudt de lage tonen en de trefzekere rave-gemeenplaatsen. Klinkt gemakkelijk, is aartsmoeilijk.

Falty DL heeft net een é-norm album uit op Planet Mu en zijn 12” op Ramp is een mixed blessing. ‘To London’ mixt knap oude IDM en 2step en komt zo, niet verrassend, uit op iets dat zowel met Burial als met de vroege AFX van Polygon Window trekken gemeen heeft. Van de flip kan ik na meerdere luisterbeurten niet beslissen op welke snelheid je hem moet draaien. Iemand?

Cooly G – Narst [Hyperdub]
King Midas Sound – Dub Heavy/Hearts & Ghosts [Hyperdub]
King Midas Sound – Cool Out [Hyperdub]
Lee Perry w. Samia Farah vs Kode9 – Yellow Tongue [On U-Sound]

Over Cooly G doen ze in de UK een beetje hyperig. Ze maakt house en de plaat komt uit op Hyperdub. Nu ja, het piepjonge ding, dat je op het labelplaatje vanaf een urban playground (met verplichte graffiti wall) uitdagend in een Von Dutch T-shirt zit aan te staren doet dat keurig. Toch doet ze op ‘Narst’ in feite weinig meer dan Carl Craig en DJ Gregory opvoeren met extra UK bas. Van de twee mixen van flip ‘Love Dub’ is de eerste de beste, maar ook hier zijn de invloeden (allerhande electro, R&B en deep house) nogal voor de hand liggend. Afwachten of de jongedame meer in haar mars heeft dan deze eerste aanstekelijke maar nog adolescente worp.

Dan toch liever King Midas Sound. Alleen al omdat alles wat Kevin ‘Macro Dub Infection’ Martin aanraakt in goud lijkt te veranderen (zie ook The Bug en Cult of the 13th Hour). De nieuwe 12’’ op Hyperdub is zowat de plaat van de maand. Dub Heavy – Hearts & Ghosts komt aan het begin van de zomer aanzetten met de drie donkerste dubs van 2009. Met een meticuleuze basarchitectuur als enige constante wiegen en stromen door de drie nummers de spoken van overleden dubpoëten de nacht in, door de muze van de Dub aangevuurd het meest door maatschappelijk rot aangetaste kwartier van de stad bij nacht en ontij uit te kammen, om daarna hun ervaringen in muzikale vorm het getto uit te smokkelen. De desolate bruingrijze hoesfotografie krijg je er gratis bij. Een duistere diamant aan het begin van de zomer.

Om van de depressie te bekomen is ook de eerste King Midas Sound herperst. ‘Cool Out’ biedt met de aanwezigheid van een menselijke stem nog een uitweg, al probeert de zware en onpeilbaar diepe bas je immer diep onder het oppervlak te trekken. Op de flip krijg je er niet wereldschokkende mixen van Dabrye (slow bass met Derrick May-sample), en Flying Lotus (geflipte licht percussieve triphop) gratis bij.

Labelbaas Kode9 heeft als Ultieme Eer Lee Perry mogen remixen voor On-U Sound. Veel dub is er niet meer in terug te horen. Je krijgt hier dezelfde aquatic electrobass (dwz Inner City in een remix van Drexciya) als op zijn laatste 12”, maar dan met de doorrookte devotiekreten van Opperhoofd Perry als opzettelijk dwalende gids. Doet denken aan de eerste twee platen van Horsepower op No U-Turn en dat is maar een half compliment. Want toen waren we in 2002.

Vinnil

Zomby - Liquid Dancehall/Strange Fruit [Ramp]

Herinner je de eerste keer dat je Kalkbrenners 'Tatü-Tata' hoorde. Zo'n de zinnen teisterende en oprekkende ervaring is 'Strange Fruit'. Melancholische rave, zoiets bestaat dus. Klinkt als Richard W. James. Met de W van Wagner welteverstaan. Burial treurt op de puinhopen van de rave, Zomby danst er gewoon op. Wie heeft er dan gelijk? Waarschijnlijk de plaat van het jaar. En dat ondanks (of dankzij?) de U-96-vocoder.

Scuba - Bleach [Abucs]
Untold - I Can't Stop This Feeling [Hessle Audio]

Zelden kwam een dubstepproducer dichter in de buurt van techno dan Scuba op deze plaat. Is 'Bleach' nog minimale dubstep dan is 'Volt' gewoon techno. Alleen de bassen verraden hier nog vaag de Jamaicaanse roots. De rest is duistere minimale meditatie met een dubstephoek eraf. Aphex Twin in een remix van Basic Channel. Scuba's nieuwste klinkt nog meer minimal. Dan blijkt niet onverwacht dat bij de feitelijke stap naar techno pur sang een 'blijf bij je leest'-gevoel zich opdringt.

Untold gaat orenschijnlijk wonky doen op 'I Can't Stop This Feeling', maar de tribale drilboordrums geven aan dat hij ook de dubstepno van Digital Mystikz ter harte genomen heeft. Minuut gesneden breaks die geen moment de verveling toelaten en gelukkig ook het basmonster ruim spel geven. En het Techno Continuum, het breidde zich uit.

Nacho Patrol - Futuristic Abeba [Kindred Spirits]

Als een in het electromilieu gepokt en gemazeld producer overschakelt naar slow house, is er altijd wel iemand die "Carl Craig!" gaat roepen. Te veel eer voor deze bekwame maar toch eerder doorzichtige proeve in het "Laat-ik-die-Ethiopische-verzamel-cd's-eens-leegsamplen"-syndroom. Kosmische Afrobeat, iemand? In kleine doses aanbevolen.

Reade Truth - Crimen Excepta [Planet E]

Toch weeral een tijdje geleden dat er nog spannend ep-werk op Planet E verscheen. Maar wat maakt deze 4-tracker (mmmm.... een viertracker op Planet E) dan zo bijzonder, zo aantrekkelijk? Kent alle trukjes van Ome Carl (en past ze ook toe). Kamt zelf in één nummer alle kanten van het technospectrum uit. Opteert voor klassieke dichotomieën door een snelle eerste kant met vreemde, nooit echt losbarstende minimale nerdpunktechno te koppelen aan een tragere tweede om het oceanisch gevoel te verkennen. Doet denken aan de nu vaak irreeel lijkende tijden dat er haast elke maand op Planet E zulke off the wall meesterwerken uitkwamen. Mmmmm....

Shed/Sterac - Delsin II Remix EP 2 [Delsin]
Shed - Remixes [Ostgut Ton]

Shed is de meester van de vreemde, altijd op het eerste gehoor wat houterige beats. Tot je in de groove komt en wilt dat ie nooit meer stopt. Zijn remix van Taho bereikt middels stoterige en hinkende bewegingen ook nu weer een perverse elegantie. Steve Rachmad levert dan weer een beredegelijke electrotech remix af die hevig de vaak terugkerende wens doet insluipen dat Aril Brikha verdomme meer nummers had gemaakt als 'Groove La' Chord'. De gebruikelijke kwaliteit van Delsin, waar ze al een tijdje betere Detroit uitbrengen dan in Detroit zelf.

Op Ostgut Ton laat vooral Martyn nog eens horen dat hij de man van het moment is. Zijn ergens tussen 2step en Detroit in sprankelende remix van 'Another Wedged Chicken' is niet alleen een dansvloermonster maar klinkt ook nog eens als een klok. Kenny Larkin meets Burial op een drie dagen durend spikey electrodieet. Spijtig dan dat de nochtans in vorm verkerende Surgeon op de voorkant eerder vervelende techno brengt.

Martyn - Great Lengths [3024]
Martyn/2562 - Tectonic Plates Volume 2 [Tectonic]

Zo vroeg al een album uitbrengen is om problemen vragen. Great Lengths is een prima plaat (en vooral een technoplaat, sterf dus puristen!). Ze levert ook een tenenkrullend Diddy-moment op met het vreselijke "songs-voor-beginners-met-gratis-ravepiano"-afleggertje 'These Words'. Mocht hij de te neutrale 2stepno van 'Seventy Four' nog hebben weggefilterd, een meesterwerk had tot de mogelijkheden behoort.

Want 'Right?Star!' is stevig pompende slo-house in de beste traditie van Theo Parrish, New World Aquarium en Kid Sublime. 'Far Away' verpakt de menselijke stem dan wel verstandig in breaks en daardoor wiegt afwisselend wipt het geheel lekker Balearisch weg. Nog beter is 'Elden St.' (zoek de sample), dat weerom Parrish in gedachten brengt, maar door de hogere snelheid ook nog eens op de technovloer kan en zo stiekem het beste nummer van de plaat wordt. 'Hear Me' en 'Is This Insanity?' (Spaceape & Martyn bereiken op het laatste samen de hoogten (of diepten?) van Cult of The 13th Hour) zijn dan op de laatste plaatkant vreemd genoeg de enige twee dubsteppers. Martyn is een baas.

Hetgeen hij meteen dan maar kracht bijzet door met maatje 2562 bij te dragen aan de verjaardag van oerdubsteplabel Tectonic. Martyn toont daar nog eens aan dat vooral Detroit en gebroken beats, niet zozeer dubstep, zijn echte ding zijn. 'Kontrol' van 2562 is een dan weer een voorspelbaar hitje, maar hengelt je met de te bekende DBX-sample iets teveel naar makkelijk succes. 2562 kan beter. Toch mooi dat hij de link dubstep-techno nog eens extra in de verf zet.

Levon Vincent - Six Figures [Novel Sound]

100% loepzuivere diepe house diamant.
Denk 'Contemplation' van King Britt.
Denk aanzwellende violen.
Denk Roy Davis Jr.
Denk niet.
Dans!

De best geslaagde revoluties zijn geruisloos

(cfr. "Power is oft very quiet")

Dilemma

"It's why I admire J D Salinger, from whom nobody's heard a word – except occasionally from his solicitors – for decades. In all probability he's now an unpleasant old man. Querulous, full of crazy food fads, a believer in conspiracy theories, and without a sense of humour. I don't know this for sure. But you can't live that long in isolation, deprived of the consolations of making jokes and love, and not turn strange. It's one of the sad contradictions of existence: stay with the human race and you become a cretin who knows who Simon Cowell is, leave it and you become a nutter."

via

Census 20090517

Sunn O))) - Monoliths & Dimensions

Anderson en O'Malley maken nog steeds geen muziek waar je een eerste afspraakje mee gaat opluisteren en de nieuwe cd bespaart als verwacht maar weinig op de gewoonlijke theatrale gebaren. Maar de meisjeskoren, de waanzinnig piepende deurkozijnen en piepende piano's beloven evenmin weinig goeds. Toch is er een verandering in het totaalgeluid geslopen. Dat komt alleen al omdat het psychotische gegrom van Xasthur en Wrest nu definitief is vervangen door de priesterlijke dictie van Attila Csihar. Verderop de cd diepen ze nog verder uit met symfonische bazuinen en de jazzdictie van zowaar Julian Priester (ooit nog lid van Herbie Hancocks Mwandishi). Muziek voor op sympathieke dineetjes of gezapige familiefeestjes zal dit nooit worden, maar voor het eerst klinkt Sunn O))) zowaar een beetje toegankelijk. Of komt dat gewoon omdat iedere droner, sludger en doomer ondertussen hun geluid heeft overgenomen? Nooit gedacht dat ik het zou schrijven, maar Sunn O))) heeft een mooie plaat gemaakt.

Magma - Studio Zünd

Een keer per jaar gun ik mezelf een extraatje en dit jaar is het de box met de complete werken van Magma geworden. Ergens vorig jaar ben ik onder de indruk van Christian Vanders visioen gekomen en deze tien cd's (waaronder twee dubbelaars) beloven me alvast enkele jaren theatraal plezier, waarbij John Coltrane, Carl Orff en alles wat daartussen ligt elkaar de hand reiken. Kobaïa leeft!

Burial & Four Tet - Wolf Cub/Moth

Gelukkig nog een exemplaar van deze zwarte 12-inch op de kop kunnen tikken. Koenie was namelijk zo vriendelijk om zijn exemplaar aan mij af te staan (al was het dan wel voor de niet misse prijs van € 15). Niettemin vet zijn geld waard. 'Wolf Cub' is, met de typische stuiterbeats, helemaal Burial, hoewel de melodieuze ambient die erdoor geweven wordt overduidelijk van Kieran Hebden afkomstig is. 'Moth' is vreemd genoeg nogal gewonige dubtechno (en alleen daarom al opzienbarend), hoewel ook hier de ambienttexturen een diepte oproepen die bij andere, meer repetitieve, dubtechno vaak ontbreekt. Naar het schijnt komt er een volledige langspeler, dus oortjes en oogjes openhouden in de nabije toekomst.

GD

Een stuk van 2 uur en 42 minuten van het Abécédaire de Deleuze van Claire Parnet.

Interessante uitspraken over de revolutie, 1968, Links en zoals gewoonlijk duizend andere dingen tegelijk. Niet ondertiteld, maar met wat zoeken vind je die versie misschien ook wel. Wie de andere stukken vindt, mag me altijd een seintje geven.

ASZ Moment

Als je opeens zonder veel voorbereiding buiten je peergroup in een rondetafelsituatie op café terechtkomt heb je het af en toe nog wel eens: een rasecht Also Sprach Zarathustra-moment. Zo beweerden enkele vage kennissen van mij, die overigens - zoals zo vaak - volledig aan het cliché beeld van de onvolwassen metalfan beantwoorden, vandaag op café dat Within Temptation echt waren, in tegenstelling tot "die posers van Queens of the Stone Age", waarna er ook nog iemand het bestond om me te zeggen dat ik de groep niet op zijn zangeres mocht beoordelen.

Nu ben ik ondertussen wel oud en wijs genoeg om over zaken die volledig tot de sfeer van het smaakgevoel behoren geen discussies meer aan te gaan, maar bijna had ik het uitgeroepen: "Zou het dan toch mogelijk zijn! Deze mensen hebben in hun bos nog niets ervan gehoord, dat Within Temptation geen muziek is!"

JG Ballard RIP

"And always, J.G. Ballard", schreef Bruce Sterling ooit in zijn inleiding op Mirrorshades. Maar eeuwige schrijvers hebben evenmin het eeuwige leven. Hij was al een tijdje ziek en het verschijnen van zijn autobiografie liet al vermoeden dat er geen nieuw werk meer zat aan te komen. Misschien maar beter ook. Feitelijk had hij alles al geschreven wat hij schrijven moest. Na Super-Cannes had hij al kunnen stoppen. Millennium People en Kingdom Come waren nog enkel coda bij de schrijver die de gruwelijk sluipende maar daarom niet minder reële evoluties van het late kapitalisme (dat hij de finale crash ervan nog heeft mogen meemaken, is dan wel weer mooi) en postmodernisme het beste heeft gevat.

Je zou er stenen kloten van krijgen dat de kranten en andere media nu geheid weer over het randwerk Empire of the Sun gaan beginnen - hoewel: was uiteindelijk voor Ballard het menselijke bestaan niet altijd een oorlog, al was het de oorlog van de postmoderne mens tegen zichzelf? Of over Crash. Want hoewel dat laatste het quintessentiële Ballard-boek is, graaf je best eerst wat minder diep.

Lees bijvoorbeeld het verkillende Super-Cannes; de op geniale wijze tussen droom en primair geweld navigerende romans The Crystal World en The Drowned World. Of de met de magie van het Surrealisme opgebouwde, maar immer breekbare en wankele schoonheid van de bundel Vermillion Sands; de brutale allegorie High-rise; en het verontrustende (want nog dagelijks aan relevantie winnende) maar immer onderschatte Running Wild. Of nog: de voortdurende ontregeling van The Atrocity Exhibition, een klinische caleidoscoop van horror, technologie, terreur, perversie en massamedia (met de laatste term als korte samenvatting van de vorige vier), een puzzel waar je je aan snijdt, want opgebouwd uit stukken van een ontplofte spiegel.

Beter nog is om te beginnen met de verhalen, die haast elk aspect van de postmoderne neurose (die vaker dan niet psychose is) en perversie hebben opengelegd, geanalyseerd en gedissecteerd met de precisie van een maniakale chirurg: The Day of Forever, The Voices of Time, Chronopolis, Report from an Obscure Planet, War Fever, The Subliminal Man, The Comsat Angels, en vooral het meest hallucinante verhaal dat je ooit gelezen hebt: The Terminal Beach.

Lees daarna Crash. Veel zal duidelijk worden. Of niet. In welk geval je er niks van begrepen hebt. En dan is dat meteen maar beter ook.

En, hoe onaangenaam je dat ook mag vinden, vergeet nooit het belangrijkste: Ballard schrijft over jou.

Bijstand in drie stappen

1. Lees Minima Moralia.
2. Besef dat de man gelijk had.
3. Ga daarna een potje grienen in een donker hoekje omdat het allemaal nog zoveel erger is dan hij had voorspeld.

Ik ben nog nooit op Rock Werchter geweest, maar één ding weet ik nu wel zeker. Met Milk Inc. op de affiche is de bodem nu wel bereikt. Live Nation is Satan. Regi is daarentegen zoals het overgrote deel van de Vlamingen (hebben die immers niet met zijn 800.000 op Yves Leterme gestemd? Q.E.D.) gewoon een achterlijke boerenlul. Dus feitelijk staat hij daar tussen de koeien in de wei nog niet eens zo slecht op zijn plaats. Of hoe na enige seconden nadenken gewoon weer alles op zijn plaats valt. Aaaaaaaarrrrgggggghhhhhh!

Dit moest me, ondanks de vloedgolven van existentiële stront die ik hier de laatste jaren in dit al te malle land (eerder een failed state tegenwoordig, als je het mij vraagt) al heb ondergaan, toch even van het hart. Dank u.

P.S. Blijkbaar wenst de zogenaamde kwaliteitskrant De Standaard hierover een 'debat' op te starten. Hebben journalisten echt niks beters en ernstigers te doen in deze almaar barder wordende tijden? Vade retro, scribenten van lik-me-vessie!

Dark Miles (1)

Momenteel aan het lezen in Paul Tingens Miles Beyond. Veel dingen worden duidelijk. Over andere dingen erger ik me dan weer dood. Dat gelul over holons en zo had wel geschrapt mogen worden, maar niettemin eindelijk een schrijver die Miles' elektrische periode met een open blik en postmodern inzicht tracht te begrijpen. Ik kom hier nog uitgebreid nog op terug - ben het laatste jaar met horten en stoten, via allerlei zijpaden en omwegen langzaam volledig verslaafd geraakt aan alles wat gebeurde tussen ESP en Pangaea, een verslaving die nog elke dag voortduurt en gevoed moet worden met allerlei boxen en onuitgegeven niet-album sessies - maar nu al enkele losse, gedachtenstroom bemerkingen.

. Ik lees wel eens dat Miles Davis die onvergelijkbare muziek alleen kan gemaakt hebben omdat hij geleid werd door de muzikanten die toen met hem speelden. Eerlijk gezegd geloof ik daar niet veel van. Er loop daarvoor gewoon teveel een vaste lijn, als het ware een immanent traject door heel die periode. De visie is duidelijk die van Davis zelf. Natuurlijk hebben al die muzikanten een invloed gehad en Macero zonder twijfel ook. Maar de vooruitziende blik, het makkelijk 30 jaar vooruit denken is alleen van Miles Davis. Dat hij in de jaren tachtig zo veel bagger is gaan maken kan je alleen maar wijten aan teveel drugsgebruik. En aan het feit dat hij na tien jaar aan een stuk de incarnatie van de muzikale revolutionair te zijn geweest, gewoon helemaal op was. Achteraf gezien had hij gewoon beter op zijn lauweren gerust. Maar daar zal hij dan zonder twijfel weer te rusteloos voor geweest zijn. Hoewel: die soundtrack van Siesta, die ik hier in de kast heb staan is wel een mineur lichtpuntje.

. Je kan het toch amper geloven na die stortvloed aan releases van de laatste jaren, maar er zitten dus nog steeds heelder onuitgegeven sessies in de kluizen van Sony/Columbia. Misschien ben ik een van de weinigen die het allemaal zou kopen, maar naar buiten met die dingen, verdomme! Zullen grote platenfirma's dan nooit iets leren? Zitten ze op een goudmijn, duurt het 30 jaar voor ze er iets mee doen.

. Favoriet is op het moment het waanzinnig broeierige Dark Magus maar ik ben er ondertussen van overtuigd geraakt dat alles vanaf Bitches Brew tot en met Pangaea zowat de beste muziek is die ooit mijn oor binnenstroomde. Zoveel mogelijkheden, zoveel onwegen, zoveel exploratie. Hetgeen waar ik altijd naar heb gezocht. Hetgeen waar een reis die op 12-jarige leeftijd begon en die me langs, door, tussen, over en onder talloze muziekgenres heeft gevoerd me uiteindelijk heeft naartoe geleid. Dit is de enige echte alles overstijgende shit!

Zoals gezegd: later meer. Eerst eten en verteren. Dan weer verder.

Census090407

The Black Dog - Radio Scarecrow

Je hebt altijd al een beetje medelijden gehad met Ken Downie. Nadat Plaid de gelederen verliet was hij zowel muzikaal als wat betreft het zoeken naar een nieuwe thuis een heel tijdje op de dool. Silenced uit 2005 was al een ferme stap in de goede richting, maar met het recruteren van de gebroeders Dust is hij nu helemaal terug. Zelfs in die mate dat we al een tijd helemaal niks meer van Plaid hebben gehoord.

Radio Scarecrow (op Soma, het label dat ook de verzamelde werken van het oude Black Dog opnieuw uitbracht) is de terugkeer waar je van gedroomd hebt. Nog interessanter is het feit dat de reis deze keer helemaal richting duisternis gaat, met klassieke, vaak acide techno en de typische beats die nauwgezet tussen electro en idm in navigeren en vooral ronddolen in de verlaten en slechtverlichte stadsdelen waar ook Burial zijn inspiratie haalt. De vaak onaardse schoonheid van de melodieën is gelukkig ook niet verdwenen. Misschien wel de technoplaat van vorig jaar.

En ondertussen is met Further Vexations blijkbaar ook al een opvolger uit. Check ook de beestige remixes van single 'Train by the Autobahn', waarop Robert Hood bewijst weer helemaal terug te zijn. Wat hou ik toch van techno!

Census090403

Larry Heard - 25 Years from Alpha

Heb ik al een paar maanden maar op één of andere manier blijf ik het vreemd vinden dat Larry Heard italo house maakt. Natuurlijk tot in de kleinste details prachtig afgewerkt en heel diep maar ondanks de kwaliteit schort er toch iets aan het feit dat Larry Heard 20 jaar na datum een electrobeat-update van 'Neurotic Behavior' uit de mouw schudt en iedereen 'oooh' en 'aaah' gaat zitten roepen. De flip is meer Mr Fingers van geluid, maar ook hierna blijf je met het gevoel zitten dat Heard even in een Cluster/JM Jarre-trip is terechtgekomen. Ik zou zeggen: schitterende plaat maar ideologisch zeer suspect. Hoe ideologisch suspect dat dan ook weer mag klinken.

Kode9 - Black Sun/2 Far Gone

Het mag duidelijk zijn dat de man die ons Burial bracht dubstep nu al hartsgrondig beu is. Zijn 'Bad/2 Bad' was al een flinke stap voorwaarts uit het dubstepghetto, middels 4/4 en volop de electrokaart trekken en deze 12" gaat nog verder. 'Black Sun' is gewoon een 2009-versie van Drexciya. Er gebeurt vanalles - zelfs een beetje te veel - maar Kode9 houdt de chaos net onder controle. De flip is dan weer oveduidelijk geïnspireerd door Adonis. En zo wordt weer eens zeer ostentatief de evidente link tussen techno en dubstep in de verf gezet, een link die ze blijkbaar alleen in het Verenigd Koninkrijk niet horen. Londen als missing link tussen Detroit en Berlijn, dat zullen ze daar niet graag horen.

Hector & Bryant - Tension

De Basic Channel-stijl leed de laatste tijd een beetje aan bloedarmoede. Alleen al omdat sinds de opgang van dubstep opeens iedereen dacht dat hij met wat echo en delay dubtechno kon maken. Het verschrikkelijk lege origineel van 'Tension' zet dit treurige feit nog maar eens op de voorgrond. Gelukkig is er dan Appleblim, maatje van Shackleton en blijkens zijn remix misschien de meest getalenteerde uit de Skull Disco-stal. Weg is de Muslimgauze/PWOG-percussie. Verschijnen aan het firmament: knalharde gebroken beats (met af en teo een 4/4 intermezzo), dreigende dubsnippers, vileine Villalobos-ritmes zonder het genoedel waar de Chileen zich wel eens schuldig aan maakt en natuurlijk onnatuurlijk veel bas. It's Techno, Jim, but not as we know it.

Late - Saw, Sine, Square/Voices from the Night

Dubstep is op zijn best als je op basis van de intro even goed een pompende vierkwartsmaat kunt verwachten. Op 'Voices in the Night' komt er dan een 2step-beat met diepe dubscapes erover gedrapeerd. Na de break komt de bas erin en lijkt het op een iets vettere versie van de laatste Burial-plaat. 'Saw, Sine, Square' had met wat verbeelding dan weer zo op één van Kevin Martins Macro Dub Infection-verzamelaars gekunnen. Weer een topper op dit zeer afwisselende label, dat hiervoor ook al een atypisch boze en botsende Skream en ethnisch getinte Digital Mystikz verwelkomde.

PS vs K9

De onvolprezen Philip Sherburne interviewt de al even onvolprezen Kode9.

AI

Iets te kort maar niets dan goede herinneringen oproepend stuk over Warps Artifical Intelligence-serie. Voor de nostalgici en zij die iets willen bijleren.

Zo oud dat het weer nieuw wordt

De lezer zal het al merken aan de muzieklijst die hiernaast staat: ik luister de laatste tijd vooral naar oudere muziek. De reden? Een vriend van me moest onder de gebruikelijke zware psychologische druk van zijn vriendin zijn dj-cd's de deur uitdoen ("Hij doet er toch niks mee en ze staan daar maar te staan", dat soort redenering) en ik heb die dan maar voor een relatief prikje opgekocht. Toen ik na enkele weken die dingen dan toch had aangesloten en de eerste cd in de lade schoof wist ik niet wat ik hoorde. Na jaren van mp3-consumptie waren mijn oren gewoon niet meer gewend aan dat dynamische en weidse geluid. Wat een hemelsbreed verschil zeg!

Onmiddellijk gevolg is dat ik nog nauwelijks luister naar de meer dan 40.000 mp3's die ik op diverse schijven verspreid heb staan en opnieuw aan het cd-kopen ben begonnen. Prachtig gevolg van de ineenstorting van de reguliere muziekindustrie, gecombineerd met prijsbrekers als Saturn, is namelijk dat cd's geen cent meer kosten. Als ik meer dan € 10 betaal voel ik me feitelijk al een beetje bestolen. Voor een splinternieuwe release wil ik nog wel rond de € 13 neertellen, maar meer mag dat toch niet zijn. Scheelt een stuk in het maandelijks budget, moet ik zeggen, ook al omdat ik op vinyl nauwelijks nog iets anders koop dan dubstep en die vinyls komen tot nader order bijna exclusief uit de UK en kosten dus ook zelden meer dan € 10. Tel uit je winst!

Ik heb me dus de laatste maanden letterlijk rijen cd's aangeschaft voor wat ik als een schijntje beschouw. En bonus is dat ze dankzij "die revolutionaire cd-technologie" ook nog eens stukken beter klinken. Dat die mid-price cd's een tikje minder luid klinken dan de huidige op orkaankracht uit de luidsprekers schallende opnames neem je er dan maar bij. Zet je het volume toch gewoon wat hoger.

Tweede gevolg is dat er af en toe geld over is om je een box, een met bonustracks overladen dubbele heruitgave, of nog, een duurdere import aan te schaffen. Enkel voordelen.

Tweede reden dat ik vooral naar minder recent tot steenoud werk luister is dat ik eindelijk af ben van dat heilige alles-moeten-volgen en per se over-alles-willen-meepraten. Deels komt dat natuurlijk omdat ik al meer dan een jaar niet meer voor een recensiemagazine schrijf (want laten we het even toegeven: KindaMuzik is tegenwoordig toch niet meer dan dat). De eerste weken en zelfs maanden voelde dat aan als enkele jaren in een donkere kamer opgesloten worden, maar daar ben je toch sneller vanaf dan je denkt.

Bovendien stel je dan al snel vast dat het leeuwendeel van de promo's die je door de jaren hebt vergaard, ook de goeie cd's, ergens in een paar oude schoendozen staan te beschimmelen. Een bladzijde omslaan, noemen ze dat dan.

Interview met William Gibson dat interessanter is dan zijn laatste boek.

Wat een mens zoal doet in een schrijfpauze

Niet ontslagen worden (touchons du bois) ondanks de crisis. Samuel Delany ontdekken. Jezelf ontzettend veel obsceen goedkope sf-pockets aanschaffen. Volledig opgaan in Miles Davis' elektrische periode. Een nieuw lief vinden. Stoppen met platen kopen. Opnieuw beginnen met platen kopen. Eindelijk een Ipod kopen en dan niet meer zonder kunnen. Na jaren naar mp3's luisteren opnieuw het genot van echt cd-geluid ontdekken. De geneugten van wireless internet ontdekken en dus internet gebruiken zonder te betalen. Eindelijk gelijk krijgen over het walgelijke karakter van het kapitalisme. Een haast fysieke haat over Simon Reynolds verder ontwikkelen. Wekelijks The Economist lezen en toch geen kapitalistisch zwijn worden. Giorgio Agamben lezen. Ontzettend veel boeken kopen en dan de tijd proberen te vinden om die ook daadwerkelijk te lezen. Eindelijk War Fever van Ballard uitlezen. Een cassetterecorder gratis naar je hoofd gesmeten krijgen en je oude tapes beluisteren. En opnieuw zin krijgen om te gaan bloggen natuurlijk.

Back in business

Dames en Heren, waarschijnlijk spoedig opnieuw berichten vanaf de zijlijn. Doe er uw oneindig voordeel mee.

"Why can’t we be intelligent about death?" I asked.
"It’s obvious."
"It is?"
"Ivan Ilych screamed for three days. That’s about as intelligent as we get."

—Don DeLillo, White Noise

30 Platen van 2007

2007 was voor albums een absoluut ongehoord groot jaar. Er kwamen elke week wel platen uit waarop ‘fantastisch’, ‘machtig’ en andere superlatieven van toepassing waren. En dat zowel op diep ondergronds, publiekschuw, experimenteel vlak als in de bovenste regionen van het internationale sterrendom. Het leek wel alsof er iemand goede platen zat te schijten. Een top 10 maken was dan ook haast onbegonnen werk. Maar God moet nu eenmaal zijn getal hebben. De man met voorsprong dit jaar was alweer Burial, en dat voor het tweede jaar op rij. Nog elke dag vraag ik me af waarom zijn eerste album niet ook vorig jaar op 1 stond. Toegegeven, in 2006 was de concurrentie met The Drift en Fizheuer Zieheuer wel heel groot, maar ik heb om eerlijk te zijn meer naar Burial geluisterd in 2007 dan in 2006. Untrue is feitelijk nog beter en nu al een legendarische klassieker, amper twee maanden na verschijnen.

0. Burial – Untrue

Untrue is de plaat die alles verbindt wat dit jaar wel en niet de moeite waard was. Het muzikale nulpunt van de mateloos complexe multipliciteit. Hetgeen geen klein mirakel mag heten. Decadentie en hoop tegelijk. Niet kiezen tussen nostalgie en futurisme, maar ze allebei omhelzen en vervolgens elementen van dubstep, rave, drum’n’bass, ambient, soul en techno dwingen samen te werken om een ongrijpbare alchemie aan het werk te zetten. Met ‘Near Dark’ als absolute future music track van het jaar. En ‘Shell of Light’ en ‘Etched Headplate’ als coda bij alle dromen die je ooit hebt gehad, en nog niet hebt gehad. Wonderlijke plaat die soms als The Orb, soms als Black Dog, soms als Dead Can Dance, en soms als alledrie tegelijk klinkt. Voeg aan die mix nog wat Todd Edwards en dub science toe en je bent er. Richtinggevende release voor nog vele jaren.

1. Grails - Burning Off Impurities

Spannende postrock was vroeger een oxymoron. Dankzij Grails is het nu ook een feit. Dat Burning Off Impurities uiteindelijk meer als krautrock (Tago Mago!) dan als postrock klinkt is daar niet vreemd aan. Maar ook de panoramische gitaren van Echo and The Bunnymen (denk Heaven Up Here) en zelfs een beetje DJ Shadow zitten erin. Met van die sublieme momenten waarop meerdere nummers ineensmelten tot één utopisch lang nummer dat het beste van ingebeelde en bestaande werelden oproept. Muziek als sporenlezer, reisgids en voertuig. Meesterlijk.

2. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare

Zonder twijfel de plaat die ik dit jaar het meest beluisterd heb. Ka-pótgespeeld heb ik dit. Spannend van de eerste tot en met de laatste noot. Meer energie dan de zon. Met een vette grijns op het gezicht, om dan af en toe toch maar een traantje weg te pinken. Met “Who wants to be man of the people when there’s people like you? als rockzinnetje van het jaar. Het geniale van Echo and The Bunnymen, melodieus als het beste van The Smiths (maar niet zo cynisch, noch zo sentimenteel), met de kracht van de beste Pixies. Ook uitgebreide lof voor de uiterst slimme productionele afwerking door de helft van Simian Mobile Disco. En die gasten zijn nog maar twintig. Een orkaan van een plaat.

3. Six Organs Of Admittance – Shelter From The Ash

Ik heb het in 2007 jaar vaak moeten zeggen. Maar ook deze plaat is het beste wat Ben Chasny ooit heeft gedaan. Met voorsprong zelfs. Nieuwe vriendin Elisa Ambroglio van Magik Markers verrijkt Chasny’s getormenteerde countrysymfonieën met de nodige diepte en emotie die nodig zijn om de gitaarstormen te doorstaan. Het grote gebaar is gebleven maar toegankelijker gemaakt door kortere en melodieuzere songs. De gitaarmuren van Neil Young, de naakte sensualiteit van Bonnie ‘Prince’ Billy en de nooit onschuldige natuurmystiek van Current 93 in één enkele plaat.

4. Om – Pilgrimage

Stel je het einde voor van Motiivi Tuntematons ‘Mankind Failed’, maar dan met echte instrumenten. Doe dat maal duizend van intensiteit. Doe daar dan een flinke scheut Billy Cobham en Mahavishnu Orchestra bij. Zachtjes aanlengen met de John Coltrane van OM. Het resultaat dan 75 minuten lang zonder aflaten héél luid spelen. Dit louter als geestesverruimend behartigen is beledigend voor wat erop Pilgrimage plaatsgrijpt. Keith Rowe heeft het deze maand in The Wire over twee soorten muziek: muziek in de tijd, en, de ware avant-garde, muziek als tijd. Om bewerkstelligt hier en très petit comité het zelden voorkomende tweede geval. Op puur muzikaal vlak de plaat van het jaar maar voor de novice wel heel afschrikwekkend. Niettemin een kosmisch spektakel van de eerste orde. Heel straf spul.

5. The Young Gods - Superready / Fragmenté

Om eerlijk te zijn was ik The Young Gods al bijna vergeten. Maar Superready / Fragmenté (die titel ook!) is echt de meest kickin’ rock-‘n-roll ass plaat die ik in jaren tijd heb gehoord. Of moet dat gevoeld zijn? En dat met alleen synths. Dat er in twee talen gecommuniceerd wordt, met mijn twee favorieten Frans en Engels in de hoofdrol, is een bonus prize winner. “I’m one, two, three, four tons of TNT” uitschreeuwen en dat dan waar maken met de muziek. Faut-le faire. What time is space now ? vraagt Franz Treichler zich op een moment af. De vraag stellen is ze beantwoorden. Een mogelijke definitie van Le Très Saint Rock and Roll.

6. Von Südenfed - Tromatic Reflexxions

Mark E. Smith is en blijft een vreemde vogel. Maakt eerst met Post Reformation TLC de allerslechtste Fallplaat ooit. Om daarna samen met Mouse On Mars terug te slaan met dit brutale distillaat van Smiths spuwende en brommende echolaliën en de spastische technoritmes van Toma en St. Werner. Met ten gepaste tijde een Beach Boys-koortje en grotesk rondgestrooide nonsensrijmpjes als extra kruit. Als zowel Smith als de ritmes regelmatig op hol slagen weet de ingewijde dat het wel eens spannend kan worden. Mark E. Smith blijft met gemak de meest intrigerende uit zijn nek lullende dronkelap op deze planeet.

7. Dopplereffekt - Calabi-Yau Space [Rephlex]

Dopplereffekt is door de jaren heen geëvolueerd van een Kraftwerk-kloon, via nare industriële ambient, naar de in de leer gestrenge maar wel altijd sublieme gothic ambient van Calabi-Yau Space waar de kosmische magie van Tangerine Dream en de nagelaten essentie van Drexciya een hecht huwelijk aangaan. Niemand slaagt erin om tot-op-het-DNA zo diep in Detroit Techno te graven en toch tegelijk zo vermoeid Europees te klinken. De vroege Dead Can Dance catalogus geremixed door Kraftwerk, of iets van die onaanraakbare strekking. Het beste wat ze ooit gedaan hebben.

8. Islaja - Ulual Yyy [Fonal]

Die Stem! Klaaglijk, hopeloos, toch vaag geil, in de verte verwant aan de ijzige sirenenzang van opperpriesteres Nico, absoluut niet toonvast. Islaja is bedwelmend, raakt je op plekken van je lichaam en geest waarvan je niet wist dat ze bestonden. My Bloody Valentine meets Billie Holiday meets Faust meets de bossen en meren van het koude Finland. Soms zelfs té intens.

9. Colleen - Les Ondes Silencieuses [Leaf]

Verstillende plaat waarop een Frans meisje dat ook wel eens met muziekdozen speelt in de weer is met vergeten Renaissance-instrumenten. Retro-klassiek of een logische conclusie? Op de sofa, ogen dicht en gewoon luisteren. Een singer-songwriter die geen woorden meer nodig heeft om te spreken.

10. Pan Sonic – Katodivaihe

Ruwe en aartsbrutale noisetechno van het legendarische Finse duo, die, hoe hard hij ook zijn best doet om het niet te doen opvallen, op een volstrekt ondenkbare manier swingt. Perverse funk, niet bang om hard uit te halen. Doetjes houden ze op afstand houdt door van schreeuwend non-geluid schurende primaire techno te maken. Ondertussen zoeft het legendarische Finse duo wel regelmatig een paar keer angstwekkend dicht tegen de essentie van het geluid aan.

Verder genot, verrassing en verbijstering met

Area C – Haunt
Ben Frost – Theory of Machines
Blues Control - Blues Control
Britney Spears - Blackout
Circle – Tower
Diana Rogerson - The Lights Are On But No-One's Home
Dominik Eulberg – Bionik
El-P – I’ll Sleep When You’re Dead
Faust & Nurse With Wound - Disconnected
Gudrun Gut – I Put a Record On
Henrik Schwarz - Live
Interpol – Our Love to Admire
Kiss The Anus Of A Black Cat – Interlude To The Outermost
Library Tapes - Höstluft
Panda Bear - Person Pitch
Pole – Steingarten
Psalm Alarm – Blk Paintings Vol.1
Ricardo Villalobos - Fabric 36
Shining – Grindstone
The Patron – To Kill a Petty Bourgeoisie

33 x Vet Vinyl 2007

1. Shackleton – Blood on My Hands (Ricardo Villalobos Mix) [12” Skull Disco]

Dat ik Ricardo Villalobos al enkele jaren als de sleutelfiguur van het huidige technowereldje beschouw weet de betere tussen-de-regels-lezer ondertussen al wel. En ook dit jaar doet hij het weer, met deze epoche-bepalende remix waarin hij dubstep en minimale techno onder één vlag weet te scharen. Shackletons tribale treurzang, om te beginnen al geen fuifnummer, smeert hij diep en breed uit tot een bijna twintig minuten durende depressietrip. DeLillo’s Falling Man lezen zonder in je hoofd het eeuwige “When I see the towers fall, fall, fall…” te horen is er onmogelijk door geworden.

Villalobos lijkt wel de enige technoproducer die iets te zeggen heeft over de wereld van vandaag. Vooruitkijken is de boodschap en Villalobos heeft dat bij uitstek begrepen. Niet om vrolijk van te worden, maar waarom zou je dat überhaupt nog willen in een wereld waar 99.9% van alles wat gezegd en getoond wordt pure leugen is? “As flesh is weak / The forms break down / It cannot last forever” Nagel op de kop! Ik zou het van de daken schreeuwen, maar ik heb spijtig genoeg hoogtevrees.

Prettig nevendetail is het feit dat Shackleton zelf tot één van de heetste remixers van het jaar is gepromoveerd, met een remix voor Pole en zelfs een vierkwartsmaat remix van Simian Mobile Disco. Mensen die elkaar op positieve wijze besmetten, het mag ook wel eens.

2. Dusty Kid – Kore [12” Boxer]

Vet Geluid mag dan ondertussen al een beetje een lijkgeur verspreiden, dat betekent daarom nog niet dat het kadaver geen vruchtbare grond heeft opgeleverd. ‘Kore’ is de meest onweerstaanbare groove die ik dit jaar heb gehoord. Beats ergens tussen messcherpe electro en spannende house in, een atmosfeer die voortdurend twijfelt tussen wanhoop en extase, vette maar afgetrainde bassen, mooie maar niet overdonderende functionele breaks: een voorbeeld van zorgvuldig ingehouden Synthetik die toch met verve scoort.

3. Appleblim - Vansan [12” Skull Disco]

Niet Shackleton maar maatje Appleblim levert de dubstepplaat van 2007 af. Dieper dan deze plaat kan je in dansmuziek niet gaan. Het messcherpe en agressieve van techno gecombineerd met het weidse van de beste dub science. Op de dansvloer zal je het zelden tegenkomen, in je hoofd des te meer. Met plezier de dieperik in springen: de perfecte belichaming van waar deze wereld naartoe lijkt te gaan. Elk nadeel heb ze voordeel.

4. Tolga Fidan – Venice/Tanbulistan [12” Vakant]

Mijn puristendagen liggen gelukkig ondertussen toch weeral enkele jaren achter mij. En als er één plaat was die in 2007 de cross-over tot uitdrukking bracht is het deze. Beide kanten spelen met overgave met ingehouden sfeer aan de hand van goed gekozen etnische samples, akelige kinderstemmetjes, nooit echt knallende beats, subtiele percussie en weer dat ingehouden sfeertje, dat, als de producer het goed speelt, tien keer meer overdondert dan 37 platen van Justice en Digitalism tesamen. Geniaal van de eerste hi-hat tot de laatste beat. Overklast bovendien zonder moeite alles wat dit jaar op het klasselabel Vakant is uitgekomen.

5. Inner City – Till We Meet Again (Carl Craig Remix) [12” Planet E]

Carl Craig heeft dit jaar weeral enkele klassieke remixes afgeleverd (Faze Action, Siobhan Donaghy), maar deze is de meest effectieve. Vooral omdat hij hier ongegeneerd voor de dansvloer en de duisternis kiest. Perfect opgebouwd met een voortdurend van intensiteit veranderende Moroder-beat en een uit het diepst onzer aller ziel komende gospelschreeuw. Zolang Carl Craig leeft, zal techno nooit sterven.

6. Prinzhorn Dance School – You Are the Space Invader [7” DFA]

Dit nummertje duurt amper enkele minuten en is zowat de meest minimale rockplaat ooit. Het staat alleen al in deze top 10 voor het sublieme zinnetje “CCTV’s stolen their soul”. Post-milenniale Schmerz beschreven met brokjes fundamentele lyriek: “You’re hiding from your past life / You’re hiding from your neighbour / You’re hiding from your doctor” Kijk, daar kan ik me één en ander bij voorstellen.

7. Peter Grummich – Gomorra EP [12” Wacked]

Apocalyptische techno, dat ik het nog mag meemaken. Drie nummers lang gromt, spuwt, brult en vloekt Peter Grummich in de Heilige Technokerk, terwijl hij elk knopje in zijn arsenaal tot bloedens toe kapot draait. Techno zoals het ooit bedoeld was: extatisch en aards tegelijk.

8. Burial – Ghost Hardware EP [12” Hyperdub]

Ghost Hardware is als opstap tussen Burial en Untrue de sleutelplaat in Burials nog steeds ongrijpbare oeuvre. Waanzinnig complexe beats, vervreemdende en vluchtige soul en bassen dieper dan de Marianentrog. Met het enkel op vinyl verschenen ‘Shutta’ als 2007-update van Aphex Twins Selected Ambient Works. Zieke muziek voor een zieke wereld. En toch onaards mooi.

9. Skream – Moving Snares [12” Disfigured Dubz]

Skream mag dan een stuk krapuul-van-de-straat zijn zoals ze dat alleen in Londen kennen (enfin, zo ziet hij er alvast wel uit), hij is wel de ultieme dubstepproducer. Hij lijkt geniale nummers uit te brengen op hetzelfde tempo waarmee andere mensen naar het wc gaan. Dit nummer, haast ongemerkt verschenen op een absoluut onbekend ondergronds label is de reden waarom ik van dubstep hou. Tonnen subbas rijten je trommelvliezen open, de distortion van de snares staat op 11, ronduit smerige amuzikale elementen infiltreren de melodieën, en het geheel rockt op zijn minst even hard als de beste techno. Wie dit niet aanvoelt zal nooit iets van dubstep begrijpen.

10. Henrik Schwarz – Walk Music [12” Moodmusic]

“Blade Runner techno“ noemde OMC het. Van een perfecte omschrijving gesproken. House heeft de laatste jaren zelden zo een perfectie bereikt als in dit nummer. Visioenen van een betere wereld en de belofte dat het ondanks de overvloedige smeerlapperij uiteindelijk allemaal toch de moeite waard is: dat roept ‘Walk Music’ op. Missie volbracht.

…en ook uitgebreid genoten van en/of overdonderd door volgende platen, waarbij ik zeker nog een stuk of twintig platen opzettelijk vergeet, zo groot was het aanbod dit jaar. Hetgeen weer eens bewijst dat op de meest stinkende mesthopen de mooiste bloemen groeien.

Ada – Fizzmann EP [Areal]
Andy Stott – Fear of Heights [Modern Love]
Cobblestone Jazz – DMT [Wagon Repair]
Cristian Vogel – The Never Engine [Tresor]
Gescom – EP 1 & 2 [Skam]
Hercules & Love Affair – Classique #2 [DFA]
Kraftwerk – Aerodynamik (Hot Chip Remix) [EMI]
L.v. – Globetrotting/Takeover Dub [Hyperdub]
Mark Ashken – Skream Remixes [Leftroom]
Melchior Productions Ltd. – No Disco Future [Perlon]
Melchior Productions Ltd. – Don Juan/In the Spirit [Perlon]
Moodymann – I’d Rather Be Lonely [KDJ]
Motiivi Tuntematon – Mankind Failed [Kompakt Extra]
Osunlade – Elements Beyond [Strictly Rhythm]
Pan-pot feat. Hugh Betcha – Charly [Mobilee]
Pier Bucci – Chiloé EP [Crosstown Rebels]
Population One – Rush Hour (Convextion Remix) [Rush Hour]
Ricardo Villalobos – Sei Es Drum [Sei Es Drum]
Simian Mobile Disco – Attack Decay Sustain Release [Wichita]
The Bug feat. Killa P + Flow Dan– Skeng [Hyperdub]
Underground Resistance – Kill My Radiostation [UR]
VA – Box of Dub [Soul Jazz]

Duizend Muren

Voor die ene keer dat postmoderne theorie toepasbaar blijkt, is het op deze manier. En meteen weet je weer waarom de Joden het grootste aantal Nobelprijswinnaars in hun rangen hebben. Zoals gewoonlijk slinger je heen en weer tussen bewondering en afgrijzen.

Peter Grummich - Gomorra

Eerlijk gezegd begrijp ik de mensen niet die 2007 een mak muziekjaar vinden. Alleen al op technogebied is dit het vetste jaar sinds het waanzinnige lustrum 1991-1995. Neem nu deze nieuwe 12-inch van Peter Grummich. Drie nummers, maar meer dansvloerschade kan je in een plaat amper kwijt. Dat de man een van de alumni van Shitkatapult is kan en/of wil hij niet verbergen. Deze plaat bulkt van de smerige, overstuurde en verwrongen geluiden.

Het titelnummer zou perfect dienst kunnen doen als soundtrack bij de ondergang van de gelijknamige stad. Kompakte en gedrongen ravestabs, een enge jumpchord en vegen vuige acid rijden op een verroeste en rammelende carrosserie de apocalyps tegemoet. Op het einde wordt het zelfs op z'n Detroits nog even ingetogen, maar dat is dan alleen maar omdat er niks meer rechtstaat.

Verwoestend prijsnummer is het ronduit eschatologische 'Rhythm & Saw', dat vanaf de eerste tonen alle lucht uit je karkas zuigt en nadien alleen nog maar aanzwelt. Stormen steken op, de percussie ratelt alsof er op verschroeide skeletten wordt gedrumd. Al snel ruikt het naar verbrande aarde en waar dit nummer is langsgeweest tref je langs alle kanten uitgeputte en krankjorum gedraaide neurodansers aan. Carl Craig, maar dan met een rothumeur dat al maanden aansleept.

Afsluiter 'Oooohh!!' neemt schijnbaar gas terug, maar de metalen percussie komt op het voorplan en even verderop vechten afgebeten stukken stem en verloren gelopen machinegeluiden om de lekkerste brokken. Pisnijdige muziek is dit en de agressie wordt maar net binnen de perken gehouden. Alsof een roedel helhonden met bakken schuim op de bek je door een eindeloze tunnel achterna zit. Je kleren hebben ze je al van het lijf gescheurd. Een geluk bij een ongeluk: dan kan je het tenminste niet meer in je broek doen.

Peter Grummich is een baas, zoals mijn Nederlandse broeders dat dan zeggen.

Cristian Vogel - The Never Engine

Een van de dingen die ik na meer dan 20 jaar hardcore muziekliefhebberij heb geleerd is dat je niemand, maar dan ook echt niemand, kan afschrijven als terminaal of vanaf-nu-oninteressant. Ik ben nu wel nooit echt een liefhebber van Cristian Vogel geweest, maar hij was wel altijd iemand waar ik als producer veel respect voor had, vooral omdat hij altijd vooruit dacht. En natuurlijk is zijn remix van Jiri.ceiver's 'Osiac' één van de beste technotracks aller tijden. En laat ik evenmin het monotoon stampende maar oh zo effectieve 'Blue Arsed Fly' vergeten.

Een stap in de goede richting was zijn optreden/dj-set deze zomer in de Spiegeltent in de Antwerpse haven. Ik werd bijna half tegen mijn zin meegesleurd door vrienden maar Vogels set was fenomenaal. Ik (her)kende absoluut niks van wat hij bracht maar ik wist wel zeker dat echte techno zo moest klinken.

En dan is er nu The Never Engine, niet alleen een tour de force bij uitstek, maar ook nog eens uitgebracht op Tresor, een ooit groots label waarvan ik de laatste jaren amper wat vernomen heb. Dan opeens, out of the blue, met dit monster van een elpee geconfronteerd worden, is het nirvana van elke technoliefhebber. Acht nummers, acht keer het soort muziek waarvan je zeker weet dat een bepaald soort muziekliefhebber ervan gaat opmerken 'dat dit toch geen muziek is'.

Want Vogel slaat en hakt er hier op los zoals zelden nog gehoord sinds 2000. Aartsminimaal, archi-brutaal, ultra-repetitief, rechtdoor, niet in je zij, maar recht op je neus. Geen mededogen. Een beetje te vergelijken met de fenomenale bulldozerfunk die Luke Slater vroeger met regelmaat op de planeet afvuurde. Dat er op de labels een machine afgebeeld staat is allerminst toeval, want dit is 100% not soulful. Maar wel razend opwindend. Denk Daniel Bell, maar dan met een speedrush van heb ik je daar in de aderen. Piep, tuut, boing, boom, tschak, maar dan tegen lichtsnelheid. Van een comeback gesproken!

Six Organs Of Admittance - Shelter from the Ash

Er zijn dit jaar al wat platen voorbijgekomen die tot het beste van dit millenium kunnen gerekend worden. Grails en Arctic Monkeys springen onmiddellijk voor de geest, maar ook deze nieuwste van Ben Chasny aka Six Organs Of Admittance. Ik had persoonlijk gedacht dat hij zijn meesterwerk van vorige jaar, The Sun Awakens, een tijdje niet meer zou kunnen overtreffen. Maar Shelter from the Ash is echt nog een heel stuk beter. Het typische Takoma-geluid is nog wel aanwezig, zij het nog enkel als onderlaag. Belangrijker is dat Chasny nu volop voor songs gaat. Geen nummer gaat over de tien minuten en dat komt de gebaldheid van zijn boodschap ten goede. Die boodschap is overigens, zoals meestal, nogal apocalyptisch (zinnen als "You lost your final wing, never to grow back again" en "They may even eat the horse that you're riding" zijn niet van de lucht), waarschijnlijk een direct gevolg van zijn verblijf bij Current 93. Maar Chasny verzuimt ook niet af en toe heel hard de versterker open te gooien en het op een dramatisch gitaarrammen te zetten. Een indrukwekkende en vaak pijnlijk directe plaat die per beluistering dieper in de ziel kerft.