"We are the rebels asking for the storm, and believing that truth is only to be found in an endless search. If the "World Spirit" touches you, do not expect that it will be painless."

"At the right moment, there will always come a miracle in the lives of those who childishly believe in the triumph of truth over lies, of mutual assistance, of those who live according to the economics of the gift."

- Nadia Tolokonnikov

Nietzsche schrijft ergens dat alleen Engelsen het geluk zoeken. Mocht hij nu leven, hij zou eraan toevoegen dat Amerikanen alleen het geluk zoeken. Bestaat ons huidige mondiale politieke probleem er inderdaad niet in dat we opgeschept zitten met de nadagen van een hegemon die er nu bijna 250 jaar op uit is om heel de wereld gelukkig te maken?

Over Zeitgeist van Sterling lees ik op Wikipedia het volgende intrigerende commentaar: "Explores a world in which postmodernism and deconstructionism were literally true in their postulation of reality as a malleable major consensus narrative".

Maar is dat ondertussen niet al een tijdje de wereld waar we in leven? Is dat niet waar William Gibson in zijn laatste drie boeken over schrijft? Het ding is: je moet wel durven daarin te stappen (in die zin dat ik vermoed dat er geen weg terug is eens je die mentale sprong gemaakt hebt). Het is een kwestie van je brein in meerdere mentale verdiepingen of compartimenten op te delen en vlot van het ene naar het andere compartiment te bewegen en daartussen verbindingen te leggen. Het soort gecontroleerde/gewilde schizofrenie dat Deleuze en Guattari meer dan dertig jaar geleden al voorspelden. In die zin kan je het postmodernisme als het ware modernisme opvatten en het modernisme als de voorbereidende fase daarvan, het pre-modernisme.

Het heeft voor mezelf een tijdje geduurd vooraleer ik de voordelen van de internetacceleratie kon appreciëren, maar als je eenmaal mee bent, is er gewoon geen weg terug. Je beseft dan ook ineens dat al die 20ste-eeuws denkende ondergangsprofeten het volledig bij het verkeerde eind hebben. Nee, de vinylplaat, het boek, traditionele sociale relaties en wat weet ik nog waarvan het tragische en gezwinde einde tegenwoordig zo vaak gedacht worden, gaan niet de ondergang tegemoet. Je kan én al het nieuwe én al het oude tesamen hebben. Tradities kunnen in ere gehouden worden, terwijl je tegelijk het nieuwe ten volle omarmt. Het is net degene die dat ontkent of probeert te negeren die tragisch en gezwind weggedacht zal worden.

Het mooie - voorlopig nog utopische - hierbij is dat het kapitalisme, toch de kracht die deze fenomenen in de hand heeft gewerkt, in zulk een situatie uiteindelijk zichzelf gaat oplossen. In een wereld waar ideeën zichzelf steeds sneller gaan vermenigvuldigen en waarin de geest dus finaal de overhand neemt op het materiële kan het niet anders dan dat het concept van geld en bezit steeds minder gaat betekenen.

(Helemaal vreemd wordt het als ik tegelijk met het schrijven van dit stukje een aantal links aangereikt krijg van iemand die ik ken in Tsjechië en ik vervolgens in dit artikel van Dummymag dezelfde namen tegenkom die ik net hierboven heb genoteerd. Veel gekker moet het niet worden. Dit gezegd zijnde staat na een tijdje je kop helemaal op ontploffen van het creëren van zoveel verbindingen tegelijk. Maar ik veronderstel dat je ook dat gewoon wordt.)

Vapourwave dus. Je vraagt je af of het hier om een ruminatie over het kapitalisme en multinational corporations gaat of om de totale, zinloze leegheid die getoonzet wordt, een soort synthboeddhisme, een parfum de meme. Ok, het klinkt beter dan witch house, maar dat stelde ook al niks voor. Opeens lijkt het helemaal niet zo vreemd dat Japanse tieners niet meer aan seks doen. Als dit de soundtrack bij je leven is, heb je in niks meer zin. Het idee "we hebben alles à la minute ter beschikking, maar het interesseerde ons allang niet meer enkele milliseconden nadat we het verlangden". Hierbij kan je alleen nog oplossen of vervliegen. 

(Wat wel opvalt: het is muziek die ook goed klinkt op de speakers van je laptop. Meteen is de hele discussie over geluidskwaliteit van de baan, want ze maken nu ook muziek waarvan het helemaal niet de bedoeling is dat ze goed klinkt. Bij namaak van namaak kan fidelity nooit de bedoeling zijn.)

Vreemder dan vreemd, want ondanks het überdigitale karakter van deze muziek bekruipt je toch ook een zekere paranoïde droefheid. Alsof je door een door iedereen verlaten Beverly Hills rijdt of rondsleffert in een winkelcentrum in Abu Dhabi waar de tijd stilstaat. Als je moet geeuwen terwijl er een nauwelijks merkbare rilling over je rug loopt, is Ballard nooit veraf.

Je stelt je voor dat Roland Barthes toch enkele pijpen meer dan gewoonlijk zou nodig hebben om hier iets zinnigs over te formuleren. Zelfs Baudrillard zou hier verloren in lopen. Het doet ook denken aan het door Bruce Sterling gepropageerde Gulf Futurism van Sophia Al Maria. Wie dit wil begrijpen raad ik Sterlings briljante Zeitgeist aan, een boek waarin Brian Eno het geniale citaat "Not doing the thing that nobody had ever thought of not doing" in de immer ironische mond wordt gelegd.

Hoe meer ik naar deze video kijk/luister, hoe vreemder hij wordt. En dat was toch weer een tijdje geleden.

(Ik constateer bij nalezen dat ik hier alleen in sinueuze - bestaat dat woord? - en discontinue gedachtenkronkels kan over berichten, alsof een lineaire language string hiervoor volkomen ontoereikend is.)

Op het Unsound festival in Polen heb ik iemand leren kennen omdat hij met Gravity's Rainbow rondwandelde. Nadat we enkele minuten in tussentalig Engels meningen over The Pynch' en muziek hadden uitgewisseld, bleek hij gewoon een Belg uit Vlaanderen te zijn. Dezelfde kerel heeft me vervolgens twee avonden erna met zachte dwang naar de live-set van RP Boo, de uitvinder van footwork, geleid en dat was zowat het beste wat ik van dansmuziek heb gehoord de laatste vijf jaar. The Pynch' saves!

Amper te geloven dat dit weeral tien jaar oud is. Het is met voorsprong het meest relaxte interview dat ik ooit gedaan heb (een goede vriend had enkele meters verderop Ivan Smagghe aan de microfoon en die was zoals gewoonlijk zijn coked-out lullige Parijse zelf). Ik herinner me dat ik 'Losing My Edge' gelukkig de dag ervoor in een dj-set van Patrick Pulsinger gehoord had en dat ik al even gelukkig de nacht ervoor naar zijn dj-set was gaan luisteren. Anders had ik zelfs niet geweten waarover te praten. Nee dus, Win Butler, James Murphy is geen hipster douchebag. (Ook weer typisch dat de frontman van een groep die afwisselend als U2, Bruce Springsteen en het slechtste van Simple Minds klinkt, zulk een mening eruit flapt.)

Verder toch vooral gelachen met het feit dat ik ooit het lef had om onder de naam da volgaBabe berichten het internet op te sturen. Daar ben ik mee opgehouden toen een jong en geil manspersoon me contacteerde om een afspraakje te maken met het meisje dat zo mooi over Coil kon schrijven. Ah, to be young!

"(...) when Murder is too inconvenient, Self-sacrifice must do."

- Thomas Pynchon, Mason & Dixon.

Die zogenaamde verloren solidariteit die door het laat-kapitalisme (Waarom noemen ze het feitelijk laat-kapitalisme, als er helemaal nog niks nieuw op til of in zicht is? Is dat utopisme of toekomstgnosis?) grondig tot gruis vermalen is en in losgeslagen individualisme (om niet te zeggen egoïstisch narcisme - of omgekeerd?) is omgetoverd, was die ooit wel het doel van de gezamelijke mensheid? Of zaten we allemaal gewoon te wachten tot er zoiets als het kapitalisme eindelijk aankwam om eindelijk uit volle wil de zichzelf ontwikkelende individuen te worden die we altijd al zo graag wilden zijn, opdat we eindelijk die mogelijke nadelige gevolgen voor het collectief die daarbij horen als collateral damage in een speciaal daarvoor Darwiniaans geselecteerd hoekje van de hersenen zouden kunnen wegmoffelen?

One of those serendipity days. Opvallend als je tegelijk Bleeding Edge aan het lezen bent, waarin vaak Gibsons hackerneologisme meatspace gebezigd wordt en Peter Browns The Body and Society (dat zich trouwens vaker dan niet in het zelfde vaarwater als Foucaults L'Usage des Plaisirs begeeft), waarin uitgebreid verslag wordt gedaan van de verzaking/vernedering aan/van het menselijke lichaam van de vroege christenen (genre Origines, de Heilige Antonius en Valentinus). Even doorspringdenken dan en beseffen dat het internet wel eens als een geseculariseerde versie van het streven naar de goddelijke verlossing/omhelzing zou begrepen kunnen worden. (En dan je afvragen of het mogelijk is dat nog nooit niemand daarbij heeft stilgestaan. En indien wel, dan wie? En hoe dan de aanwezigheid van de paus, Gods vertegenwoordiger op aarde, op het internet te begrijpen?) Zie ook Bug Jack Barron en The Three Stigmata of Palmer Eldritch, waar mensen via de wetenschappelijke en/of hallucinogene weg, naar onsterfelijkheid streven, een eigenschap die we normaal gezien alleen met God associëren. Of zoals ik op een van mijn eerste internetposts ooit suggereerde: het denken over de toekomst van de meesten is voor de kapitaalkrachtigen allang realiteit.

"I know a girl who won’t speak to anyone for three months after they’ve read Gravity’s Rainbow, because, let’s face it, that’s really all you want to talk about after you’ve finished."

Weeral een nieuwe Pynchon. Groovy! Feitelijks nauwelijks te geloven dat V al vijftig jaar oud is.

(Elke keer als ik in De Slechte verzeild geraak - oeps, dat moet tegenwoordig Polare zijn, een naam die mij eerder aan een schimmige start-up doet denken dan aan lezen - staat daar wel een exemplaar van Gravity's Rainbow of Against the Day te verwezen. Dan denk ik altijd weer: "Weer eentje die er maar niet door geraakte." Deze week stonden er zelfs twee exemplaren van het eerstgenoemde.)

Van zo'n verhaal moet je toch even bijkomen.

"We make out of the quarrel with others, rhetoric, but of the quarrel with ourselves, poetry"

 - W.B. Yeats

Een Laat-Romeinse voorloper van Monsieur Acéphale?

Ik wou deze toch even linken omdat (1) ik het een pakkende post vind en (2) omdat de muziek van Spencer Kincy niet genoeg geprezen kan worden. Hopelijk komt het ooit nog in orde met de goede man, die zich blijkbaar al een tiental jaren in de hel van de paranoïde schizofrenie bevindt.

"A good sense of musical taste just isn’t available on software or an IPhone app."

Je zegt het, Jeff, je zegt het. Inderdaad: het ontwikkelen van een (muzikale, literaire, culturele) smaak die naam waardig neemt tijd in beslag (en verveling en onvrede zijn daarvoor uitstekende aandrijvers, hetgeen wel eens vergeten wordt). Maar iedereen maakt zich wijs dat hij geen tijd heeft. De cirkels zijn tegenwoordig wel heel snel rond. De-volutie en de-generatie (durch Technik) zijn de woorden die ik zoek (en al snel vind).

(addendum: wat is de perfide rol van de omnipresente lijstjes en overzichten in deze de-volutie?) 

"Who can embrace wholeheartedly what gives him no delight? But who can determine for himself that what will delight him should come his way, and, when it comes, that it should, in fact, delight him?"

- Augustinus

Deze week zit er bij The New York Review een facsimile van het (vermoed ik eerste) nummer dat vijftig jaar geleden uitkwam. Wat stond daarin? Besprekingen van onder andere Naked Lunch, One Day in the Life of Ivan Denisovitch, Canetti's Masse und Macht, Genet's Les Paravents en Who's Afraid of Virginia Woolf. Bij de critici duiken namen op als Mary McCarthy, John Berryman, W.H. Auden, Susan Sontag, William Styron, Norman Mailer en Gore Vidal. Geen mens die gelooft dat je vandaag, laat staan binnen vijftig jaar, met zulk een slagorde het culturele leven tegemoet kan treden. Ik zie geen beter bewijsstuk om aan te tonen dat we, en wat tegenwoordig nog voor de intellectuele klasse pleegt door te gaan in het bijzonder, er op kwalitatief vlak in het bijzonder en op cultureel vlak in het algemeen overduidelijk op zijn achteruit gegaan.

De wereld almaar groter lijkt te worden, maar De Blik is angstwekkend vernauwd. Kritiek en ware discussie hebben plaatsgemaakt voor louter descriptieve benaderingen, die altijd weer op de achtergrond impliceren dat de wereld is wat hij is en nu toch niet meer veranderd kan worden. Misschien nog belangrijker is de fundamentele breuk tussen cultuur en politiek. En dan heb ik het alleen nog maar over de Verenigde Staten, een land dat ondanks al zijn gebreken voorlopig nog een ijkpunt blijft voor de mondiale culturele bewegingen. De implicatie dat het elders nog veel erger is, krijg je er gratis bij.

Het mag dan misschien(!) waar zijn dat er vandaag de dag minder heilige huisjes te slopen zijn, er minder muren van vooroordelen en gescleroseerde tradities moeten geslecht worden en dat de mens heden ten dage het met minder zekerheden moet doen, dat doet weinig af aan het feit dat er van de dromen van de jaren zestig nog weinig overblijft. Een nieuw Trahison des Clercs laat dan ook op zich wachten. De vraag "Wie Durft" is daarbij irrelevant. De vraag is eerder: "Wie heeft nog genoeg carrure om zich daar met de nodige morele autoriteit aan te wagen?". De vraag stellen is ze beantwoorden.

Het zal natuurlijk weinig uithalen om daarover te blijven zeuren, maar een mens smacht toch naar een vonk die zulke verloren denkwerelden opnieuw aan het branden kan brengen. Wie durft?

"Bevan called it the "dark light" of UK club culture: being ecstatically lost in a moment that is not named, tagged, tweeted, vined, live-streamed or recorded for posterity from 17 different angles; lights down, head down, music playing out. We want that mystery, we want that transcendental escape from digital permanence, but we want to know everything about our heroes and what they had for breakfast, too. We're dicks, basically."

You are dicks, wil je feitelijk zeggen? Als iemand die zijn (sinds drie maanden na aankoop half kapotte) smartphone gebruikt om te bellen, geen Twitter- noch Facebook-account heeft, geen enkele klantenkaart op zak heeft, televisieaansluiting, auto, eigen huis, noch kast vol modieuze kleren heeft, niet in dure wijnen geïnteresseerd is, feitelijk niet graag op restaurant gaat en absoluut niet elke dag iemand anders wil zijn én er bovendien geen enkel probleem mee heeft dat de overgrote meerderheid dat allemaal wel wil, vind ik dat ik wel eens mag zeggen: Speak for yourself, please en besef dat er ook nog mensen zijn die het bewust anders willen doen. En zullen blijven doen, hoe massief ook de vloedgolf bagger die de verzamelde mensheid over hen blijft en zal blijven uitkieperen.

(via)

Warrior Politics. Why Leadership Demands a Pagan Ethos.

Niet gelezen, maar wat een titel!

De Waarheid = Het bruikbare.