Of ze etymologisch iets met elkaar te maken hebben weet ik niet, maar het valt op dat uitgeven (of verspillen)(dépenser) in het Frans de ontkenning is van denken (penser).

Wat zijn ze toch lekker rechts: Donald Trump, N-VA, Sarkozy, Berlusconi, de Ware Finnen, Viktor Orban en zijn maatjes in Hongarije, 'Geertje' Wilders. Je vraagt je af wat ze er allemaal mee willen bewijzen. Hebben die mannetjes iets tekort gehad in hun jeugd? Niet lang genoeg aan de borst gehangen? Was mama te streng? Of juist papa? Gepest op school? Verdoken homosexuelen? Ik vermoed dat hun eerste sexuele ervaring een dieptepunt moet geweest zijn. Anders zijn zulke mannetjesputters nauwelijks te verklaren. En ze zullen! En ze willen! En maar diep genante onzin uitkotsen (we gaan het toch niet 'zeggen' of 'verklaren' noemen?), eerder beesten dan mensen. Blaffen en schreeuwen, met het kwijl op de kin en de schuim op de bek. Altijd heeft de ander het gedaan en zij wassen - natuurlijk, altijd - witter dan wit.

Ben ik wakker geworden in de jaren 1930 of zo?

Aan te raden leesvoer voor al die heren: Ce qui reste d'Auschwitz van Agamben. Maar ja, begrijpen doen ze niet. Ze grijpen alleen.

"Het vak van schrijver houdt in dat hij leert schrijven."

"De natuur heeft een hekel aan kletskousen."

"Schrijven is bijna altijd liegen."

- Jules Renard

"The true life is not reducible to words spoken or written, not by anyone, ever. The true life takes place when we're alone, thinking, feeling, lost in memory, dreamingly self-aware, the submicroscopic moments."

- DeLillo, Point Omega

Als er al een ding is dat ik geloof, na een half leven in deze huid, dan is het dat. 

(En dan in één ruk door beseffen dat DeLillo hier doet wat hij zelf als onmogelijk beschrijft ...)

Zeker niet de meest spectaculaire Davis, maar elke aanvulling op de Davis-canon uit de jaren 1969 en 1970 - de zogenaamde Lost Quintet-periode - is welkom. À la limite is herinterpretatie en uitdieping van Bitches Brew - zo al een hele dimensie op zich in het universum van de jazz - welkom. Vooral omdat het eerste stuk optreden net dat ene is waar Wayne Shorter niet bij kon zijn, zodat het Lost Quintet het voor een keer als Quartet moet doen. Het tweede stuk optreden, Black Beauty/Jack Johnson/Live-evil-periode, met Jarrett en Corea in één combo (één op elke luidspreker!), Bartz op sax en Airto op percussie, is pure nectar voor het oor. Davis op volle sterkte en toppunt van kunnen. Eeuwigdurende grooves met de blik op oneindig. En toen moest 'He Loved Him Madly' nog komen. Enig minpunt dat je dan kan bedenken is dat er amper een uurtje muziek op staat.

In Dinky Toys van Hermans lees ik : "Zou het aan een tekortkoming van de taal geweten moeten worden dat de meeste mensen bedriegers zijn?"

Het is een interessante gedachte: de taal niet als grondslag van het menselijk denken, maar als een ziekte, een virus, dat uiteindelijk meer kwaad dan goed doet.

Dieren kennen geen taal. In dat licht bezien is het dan ook niet vreemd dat dieren van dezelfde soort elkaar nooit onderling hebben uitgeroeid.

De wereld zit verlegen om een Carl Craig remix van 'S&M'.

Overigens heeft de beste man dringend iets goed te maken na de beschamende softporno die hij voor Agoria heeft afgeleverd.

Vandaag naar de bibliotheek Duivels van Dostojevski gaan terughalen. Het leeslint zat nog netjes op de plek waar ik gestopt was met lezen.

"Kanye is als een steen die bovenop een berg stront ligt. Een steen stelt niet veel voor, maar mensen vinden het goed omdat al de rest stront is"

Ik heb de plaat van Nicolas Jaar nog niet gehoord, maar ik denk dat ik hem nu toch maar eens ga beluisteren.

Radiohead. Het momentum is definitief voorbij. Toch altijd weer een prettig wederhoren. En altijd dat besef: wat doet de rest? Weinig, zo blijkt altijd weer opnieuw. Geef me één voorbeeld van een groep of artiest die er nog maar aan durft denken om zijn plaat te openen met iets als 'Bloom'.

Als een terzijde zou ik trouwens willen voorstellen om elke luie journalist die nog het woord 'krautrock' durft te gebruiken, zonder te weten wat het echt zeggen wil, naar Guam of Paaseiland te verbannen.

Wie er nog aan zou twijfelen dat ik mijn al te korte levenstijd in dit land moet slijten met voor één helft gecomplexeerde frustraten en voor de andere helft half-debiele padvinders, weet sinds gisteren voorgoed beter. Soms denk ik dat emigratie nog de enige oplossing is. Andere volkeren steken het parlement in brand bij zulk een tragisch schouwspel. In België eten ze frieten om het te vieren.

"If you think everything is all right, you're just standing on the surface of shit"

Theo Parrish heeft het overduidelijk begrepen.

De deur van je stamkroeg achter je horen dichtslaan, in je eentje door een volledig van enig ander leven verstoken straat wandelen met 'My Dark Ages' van Pere Ubu op de iPod. Als je dat pure poëzie vindt, besef je dat je persoonlijkheid in mineurtonen zingt.

Ontdekken dat Alfred Jarry de begrafenisstoet van Mallarmé volgde op een fiets, in vol wielrennersornaat, dat maakt het leven de moeite waard.

Nieuwe gedachten bevat het mijns inziens allerminst en zoals gewoonlijk zijn de denkmeesters die hij aanhaalt (Mann, Camus, Levi) weer tot knarsentanden aanzettend politiek correct (hoewel: dat stukje lezing van Thomas Mann op pagina 38 had in 2011 geschreven kunnen zijn), maar overigens ben ik het volledig eens met de geest van Rob Riemens De Eeuwige Terugkeer van het Fascisme. Mooi ook dat hij Nietzsche niet, zoals zovele domkoppen, in de fascistische hoek plaatst.

Queen reissues komen eraan in maart. Mmmmmmmmm........

Agamben voortreffelijk uitgelegd en toegelicht, deel 1 en deel 2.

Twee dingen:

1. De eerste lange plaat van James Blake is tamelijk strontvervelend. 
2. Wie Albert Einstein citeert, moet zich daarna wel heel hard inspannen om respect te verdienen.

Beide zaken staan, mocht daar twijfel over bestaan, overigens niet in verband met elkaar. (Of misschien toch wel: ik hou namelijk niet van zachte eitjes.)

En weer één...

Door een kosmische zoeming sta ik gisterenmorgen met een kopje koffie in de keuken 'Cornwall Stone' van Dalis Car te neuriën. Enkele momenten daarna blijkt Mick Karn dood te zijn.