"(...) la vie humaine ne peut être en aucun cas limitée aux systèmes fermés qui lui sont assignés dans les conceptions raisonnables"

- Bataille

Béatrice Dalle én Asia Argento op één foto? En dan ook nog eens gefotografeerd door David Lynch!?! Hal-le-lu-jaaaaah! Piiiiiiii-raise da Lord!

(via)

"an experimental time, in which the outcomes of activities could neither be predicted nor guaranteed; a time which might turn out to be wasted, but which might equally yield new concepts, perceptions, ways of being."

E Viva serendipity! Mark Fisher schrijft nog eens een stuk dat er toe doet. Let vooral - in verband met onderstaande post - op de zeer ter zake doende opmerking over postpunk.

Weer eentje die er de brui aan geeft.

Ik ga niet zeggen dat ik Warburton (en David Toop) compleet volg in alles wat hij te zeggen heeft, maar ik moet toegeven dat ik, zeker het laatste jaar, al een paar keer de drang heb voelen opkomen om volstrekt te stoppen met muziek te verzamelen. Er zal best nog wel veel goeie nieuwe muziek uitkomen (en soms stoot ik er zelfs nog wel eens op) maar het valt toch op dat bijna alle muziek die ik me nog aanschaf van vele jaren geleden dateert. Dat hoeft zelfs geen 'klassiek' spul te zijn, zolang het maar vernieuwender klinkt dan wat heden ten dage voor nieuw en spannend doorgaat. Opvallend is dat bijna alles waar ik naar luister uit de gouden tijdperken 1968-1974 (voor krautrock en Engelse artrock), 1977-1984 (voor postpunk, new wave en enkele laatkomers zoals de late Talk Talk) en 1986-1994 (voor house en techno) dateert. Er zijn periodes dat alleen The Fall, Can, Wire (en dan alleen nog de eerste drie elpees) en Pere Ubu mijn oorschelp mogen betreden. Die periodes worden trouwens almaar langer. Voeg daar nog wat jazz, klassiek en dub aan toe en we zijn er wel. (OK, wie mijn platenkasten ooit heeft aanschouwd weet dat ik overdrijf, maar het gevoel blijft)

In principe is dat ook geen slechte zaak. Na vele jaren wroeten en ziften weet je gewoon wat je goed vindt en op een of andere manier gaat al het nieuwe dat je hoort verwijzen naar de canon die je voor jezelf hebt samengesteld. De meeste dingen klinken dan als aftreksels, imitaties en parodieën van de muziek die ooit je leven een andere richting heeft doen inslaan. Dat heet inderdaad ouder worden. Dat heet blasé zijn. Dat heet teveel muziek beluisterd en ontdekt.

Allemaal helemaal waar, maar toch blijft het gevoel knagen dat vooral de popmuziek (de muziek die het grote publiek bereikt en die in de hitparade - of wat daar nog voor doorgaat - staat) tegenwoordig niet meer aanzet tot het graven naar invloeden. Vroeger vroeg je je constant af wat de bronnen van grote en bekende artiesten waren. Van Bowie naar Neu, van Massive Attack naar vroege hiphop en dub, van shoegaze naar Faust, toen kon dat nog. Nu vinden zogenaamd nieuwe muzikanten hun invloeden zogezegd all over the place en dat zal wel mooi en interessant en breeddenkend zijn, maar het wijst voor mij eerder op richtingloosheid, gebrek aan inspiratie, oppervlakkige kennis en onwetendheid over traditie en geschiedenis. Om Warburton (en The Incredibles) te parafraseren: als iedereen erover opschept dat hij alles en iedereen als een invloed beschouwt, dan krijg je finaal een smaak- en kleurloze brij die amper kan boeien ("I'm not joining conventional rock band / The conventional is experimental / The conventional is now experimental / And is no way noble"), laat staan dat die flauwe soep je leven verandert. Ik voel dan ook dat het moment dat ik me nog enkel met literatuur en filosofie (film, televisieseries in de vorm van dvd-boxen en hedendaagse kunst - zeg maar: het doodgegooid worden met Het Beeld - laten me al helemaal koud) ga onledig houden angstwekkend dichtbij komt.

Waar het ook mee te maken heeft is het voldongen feit dat de cultuur waar ik in opgegroeid ben en die me onvermijdelijk heeft vormgegeven (laten we die heel breed de Europees-Amerikaanse Beschaving noemen) de laatste jaren steeds duidelijker in een decadente staat en soms zelfs in acute ademnood lijkt te verkeren. Een politiek, cultureel en economisch imperium loopt op zijn einde en ik denk dat ik de komende jaren vaker dan niet ga proberen om andere oorden op te zoeken, op zoek naar nieuwe perspectieven waarvan ik vrees dat mijn huidige aan bloedarmoede lijdende omgeving die me niet meer kan bieden.

Cultuurpessimisme? You bet! Bijna alles wat ooit vernieuwend en revolutionair was, was een reactie op een bestaande cultuur die ontoereikend werd bevonden en dus vers bloed nodig had. De huidige cultuur schijnt zich enkel nog voort te slepen door steeds opnieuw stilstaand te herhalen hoe goed men wel bezig is en hoe noodzakelijk en onvermijdelijk de bestaande toestand is. Actie - ook verkalking is een actie - is een doel op zich. Re-Actie - in die zin dat men de teller terug op nul moet durven zetten en na grondig zelfonderzoek, hetgeen afstand impliceert, opnieuw beginnen (Beckett's "Try Again, Fail Again, Fail Better") - is onbestaande of uit zich enkel nog in nihilistische en in elk geval voor mij volstrekt oninteressante daden en woorden. Samuel Delany heeft het ooit 'cultural fugue'* genoemd, een soort zelfvernietiging door terminale zelfgenoegzaamheid en oneindig doorschuiven -en dus ontlopen - van verantwoordelijkheid. Gently we are being led into the night.

* in Stars in My Pocket like Grains of Sand. Letterlijk betekent het "a state of terminal runaway of cultural and technological complexity that destroys all life on a world via a singularity". De interpretatie is mijn verantwoordelijkheid.

"Christenen roepen dat ze gediscrimineerd worden omdat ze niet mogen discrimineren. Christenen zijn niet oké."

(via)

Het zal zowat de eerste keer zijn dat ik onderaan een opiniestuk een mening lees waar ik het eens mee kan zijn.

"Ik leg in mijn denken altijd de nadruk op het schandaal, ik wil onnozel zijn, ik wil me verwonderen, in tegenstelling tot de moderne wetenschappers, wie het volstrekt, maar dan ook volstrekt niet meer gegeven is om zich te verwonderen."

- George Steiner

"If equal affection cannot be / Let the more loving one be me"

- W.H. Auden

Want a vision of electronic music's future? Imagine crap trance riffs and recycled one note basslines stomping on a human face, for ever.

Waar zouden we toch zijn zonder The Quietus?

En gooi deze er ook nog maar achteraan als digestiefje.

"Now a book lives as long as it is unfathomed. Once it is fathomed it dies at once. It is an amazing thing, how utterly different a book will be, if I read it again after five years. Some books gain immensely, they are a new thing. They are so astonishingly different, they make a man question his own identity."

- D.H. Lawrence

To me, fair friend, you can never be old,
For as you were when first your eye I ey'd,
Such seems your beauty still.

- Shakespeare, Sonnet 104

Like to a Hermite poore in place obscure,
I meane to spend my daies of endles doubt,
To waile such woes as time cannot recure,
Where none but Loue shall ever finde me out.

- Walter Raleigh

1. There is no such thing as a wise or grownup human being.
2. Expect nothing.
3. You are always right until someone proves otherwise.
4. There are no musts.
5. Go in the direction of something instead of going away from it. The best way out of something is to go through it.
6. Be sparse when speaking and acting.
7. Be as intelligent as possible.
8. Never apologize for who you are.
9. Protect your essence at all cost.
10. Do not try to change anyone except yourself.
11. Do not do anything futile.
12. Trust your senses, not your feelings.
13. Be awake and aware.
14. Evil does exist. Try to avoid it in others and in yourself. If needed combat it with all your powers.
15. Don't be boring.

Wicked deeds have their glamour
but those who commit them
are always bores

- W.H. Auden

Ware vrijheid begint bij het nemen van verantwoordelijkheid.

"Niet het systeem, maar de commentaar is de legitieme vorm waarin de waarheid kan worden ontwikkeld."

- Gershom Scholem

But should you fail to keep your kingdom
And, like your father before you come
Where thought accuses and feeling mocks,
Believe your pain...

- W.H. Auden

I was only that which
you touched with your palm
over which, in the deaf, raven-black
night, you bent your head...
I was practically blind.
You, appearing, then hiding,
taught me to see.

- Joseph Brodsky

Om het maar meteen eruit te gooien: Dit is dus een van de weinige platen waarvan ik echt op een vette remastering zat te wachten.

     "I realize that in this kind of world," Lucas said, "I have no business of being so unhappy. I realize that on a religious level I'll always be a child. It's absurd and I regret it."
     For the first time Herzog smiled.
    "Don't regret it, sir. Perhaps you know Malraux's Anti-mémoires? His priest tells us that people are much more unhappy than one might think." He offered Lucas his hand. "And that there is no such thing as a grownup."

- Robert Stone, Damascus Gate

"Ervan uitgaan dat Sophocles of Dante of Shakespeare min of meer besmet zijn met een imperialistische, kolonialistische mentaliteit is klinkklare nonsens. Westerse poëzie of de roman van Cervantes tot Proust afdoen als 'seksistisch' is blindheid. Net als het verwaarlozen van de creatieve kracht van grammatica's en ontwikkeld vocabulaire onder druk van taalvandalisme en -verarming. Dat Bach en Beethoven niveaus van menselijk streven bereiken die hoger gaan dan rap of heavy metal, dat Keats inzichten uitlokt waar de songteksten van Bob Dylan geen weet van hebben, is vanzelfsprekend, of zou dat moeten zijn, ongeacht de politiek-sociale connotaties - en die zijn er - van zo'n overtuiging"

- George Steiner, Het oog van de Meester