Het is vaak de bon ton om de gelijkluidende biopolitieke conclusies van Foucault in Surveiller et Punir en Agamben in zijn Homo Sacer-cyclus, als zouden we nu allemaal gevangenen zijn (dat wil zeggen: dat de gevangenis en het concentratiekamp het politieke paradigma bij uitstek zijn en dat we constant in tijden van crisis en de toestand van uitzondering leven) overtrokken en zelfs helemaal belachelijk te vinden.

Allemaal goed en wel. Ik daag nochtans iedereen uit om te trachten volledig uit het socio-politieke systeem van registratie, opvolging en toezicht te ontsnappen.

Het voor het overgrote deel van de tijd onzichtbare regime waaronder we leven wordt slechts dan zichtbaar wanneer én als iemand ertegen in gaat. Zodra iemand zich buiten het systeem wil plaatsten - hetgeen zogezegd altijd mogelijk zou moeten zijn, want we zijn toch vrij, niet? - onttrekt hij zich niet alleen aan zijn plichten, maar geeft hij willens nillens ook zijn rechten op.

Het punt is niet dat het onzinnig is om uit de samenleving te willen ontsnappen (omdat er nu eenmaal zoiets als de samen-leving is, heeft men geen behoefte aan om eraan te ontsnappen, zou dan de redenering kunnen luiden), maar dat zelfs de mogelijkheid niet meer bestaat.

De altijd weer ongelooflijk verraste en verbaasde recensies die van Climate of Hunter (1984) tot Bish Bosch (2012) telkens weer de ronde doen over de muziek van Scott Walker zeggen niet alleen veel over de blik die de meeste recensenten (critici zou ik hen allang niet meer durven noemen) op muziek hebben ontwikkeld (of juist niet ontwikkeld: dat is het hele punt), maar vooral nog veel meer over het stuitend gebrek aan ambitie, lef en algemene culturele achtergrond van het overgrote deel van de andere popmusici op deze planeet sinds 1984 (niet toevallig ongeveer het tijdstip waar Simon Reynolds' Rip It Up and Start Again stopt). En dan heb ik het uiteraard nog niet over wat de meeste luisteraars - who am I kidding? ze luisteren niet, ze con-su-me-ren - onder muziek verstaan.

"To accept his writings is an impossibility, to resist them an irrelevance."

"My abnormal devotion to Bataille stems from the fact that nobody has done more to obstruct the passage of violent blanks into a pacified oblivion, and thus to awaken the monster in the basement of reason."

"It is a mere consolation to the timid to imagine that philosophy has died. The fact of the matter is quite to the contrary. Philosophy will be the last of human things; perhaps the efficient impulse of the end."

- Nick Land, The Thirst for Annihilation: Georges Bataille and Virulent Nihilism

"In feite zijn samenleving en politiek eenvoudig, alles is terug te herleiden tot de eeuwige tegenstelling tussen rechts en links: de egocentristen tegenover de sociaalvoelenden, de koudbloedigen tegenover de warmhartigen, de negativisten tegenover de positivisten, de bangerikken tegenover de dapperen, de onderkruipers tegenover de hoogvliegers, de achterwaartsen tegenover de voorwaartsen, de smaldenkers tegenover de breedkijkers, de meelopers tegenover de zelfdenkers, enzovoort..."

via

Wel wat zwart-wit (want uiteraard lopen deze categorieën in de realiteit vaker in meerdere dimensies door elkaar) gesteld, maar in grote lijnen helaas maar al te waar. Overigens ben ik het stilaan beu - en ik hoop velen met mij - om door allerlei bekrompen en gefrustreerd rechts klootjesvolk voor volksvijand versleten te worden omdat ik niet alle andersdenkenden en -doenden stante pede uit mijn blikveld wil gedeporteerd zien. Het discours dat tegenwoordig de boventoon voert begint akelig hard te lijken op dat van de Anti-Dreyfusards en we zijn ondertussen toch weeral in 2012.

Mijn moeder: zij die Humo opzij legt voor haar zoon omdat er een interview met Scott Walker in staat.

"Liefde voor een vrouw is dus alleen mogelijk wanneer die liefde zich niet bekommert om de reële eigenschappen (...) maar alleen wanneer de liefde in grenzeloze willekeur de psychische realiteit van het geliefde wezen vervangt door een totaal andere realiteit."

- Otto Weininger, Geschlecht und Charakter

Die Weininger toch! En toch denk ik dat, als men dit citaat opentrekt, - naar mannen én vrouwen - hier meer waarheid in zit dan men op het eerste gezicht zou denken.

"Nietzsche despised the politics of rancour, not because rancour cannot be justified but because, no matter where it comes from, rancour is bad for the soul. That’s what The White Ribbon is about, revolt poisoned by rancour. At one point Klara kills a pet parakeet with her father’s scissors and leaves it on his desk: evil authority breeds evil in its rebel offspring. These children aren’t just imitating their parents, beating as they are beaten, which would mean more of the same: they are subversives fighting the bad with the bad and portending worse."

"De grammatica wantrouwen is de eerste vereiste voor filosoferen."

- Ludwig Wittgenstein

Doe mij maar deze voor 12-inch van het jaar.

Geloof The Quietus maar. Dit is misschien wel de beste plaat van 2012. Dat ik deze gemist heb!

Niet voor mijn beurt spreken natuurlijk, want ik heb de nieuwe Scott Walker nog niet gehoord.

Als ik een rocker was, zou ik deze lijst gewoon het einde vinden. Maar zelfs in het andere geval ben ik onder de indruk, en dan vooral van die drie Wipers-platen. 

"L'inconditionnel, en général, répond au goût des belles âmes pour l'absolu et le pur. (...) Mais il renonce à penser la réalité effective."

- Sylviane Agacinski, Journal Interrompu

Sowieso is Shackleton momenteel de meest relevante van alle electronische producers, maar zijn meer dan anderhalf uur durende live in de AB gisteren was gewoon verpulverend. Toen het eindelijk  - na, zowaar, een bis - gedaan was, was ik niet alleen een kilo zweet lichter, maar heb ik ook - en ik denk echt dat dat de eerste keer ooit was - iemand omhelsd uit pure vreugde en extase. Waarlijk goede muziek vaagt elk cynisme weg.

Je weet dat je relatie finaaal naar de kloten is, dat het echt nooit meer goed komt, wanneer je Blood on the Tracks uit de platenkast trekt.

Als ik er nog zo goed uitzie als ik 69 ben, dan geef ik een klein feestje denk ik.

Ik heb de gewoonte ontwikkeld, als ik een boek van een bepaalde schrijver heb gelezen dat me op een of andere manier uitzonderlijk bevalt, om dan ook zo snel mogelijk zo veel mogelijk andere boeken van diezelfde schrijver te lezen, al was het alleen maar opdat het enthousiasme dat je voor dat ene boek voelde te kunnen laten doorwerken in de volgende boeken die je leest. Het mooie is dan dat je vaker dan niet uit je comfortzone wordt gehaald. Daarmee wil ik zeggen dat je daardoor ook boeken leest die je normaal qua thema, onderwerp of stijl niet zou lezen.

Dat gebeurt momenteel met de boeken van Paul Auster. Hoewel ik niet ongelooflijk onder de indruk ben van Austers The New York Trilogy (Ik vind dat hij bepaalde stukken van de drie verhalen te veel in het ongewisse laat en aan in principe boeiende premissen en ideeën moeilijk een voldoening schenkend einde kan breien. Hoewel dat allemaal de bedoeling kan zijn, zal hij daardoor momenteel nooit een van mijn favoriete schrijvers worden, denk ik, eerder een middenmoter.), heb ik de drie boeken wel in een paar dagen uitgelezen omdat de aperte verwijzingen naar Maurice Blanchot en Borges voor mij aan de leeservaring net dat beetje extra gaven en de intriges geheel in de lijn van mijn favoriete thema's liggen (metafysica, metafictie, mysterie en duisternis, dubbelgangers, mensen die ten onder gaan aan het leven in hun eigen hoofd, etc...) Laat ik besluiten met te zeggen dat Auster in The New York Trilogy naar voren komt als een Blanchot of Borges light. Hetgeen verre van slecht is, maar niet goed genoeg om 's mans boeken ook daadwerkelijk aan te schaffen.

Niettemin ben ik dan vandaag maar begonnen in Man in the Dark, dat bijna twintig jaar later geschreven is en, hoewel het bijna onvermijdelijk aanverwante thema's bevat (het gaat hier tenslotte om dezelfde schrijver), bijna science fiction is - er zit een beetje van Philip Dick in, en dus in de verte ook weer een beetje Borges. En dat boek heeft me de laatste uren al een paar keer tranen doen verbijten omdat de situaties en levensverhalen die erin verhaald worden zo herkenbaar diepmenselijk en onnoemelijk treurig zijn.

Hoe je het ook draait of keert, het komt er uiteindelijk toch altijd op neer dat, wat je ook onderneemt, hoe stoer je jezelf ook voordoet, hoeveel succes je ook boekt, hoezeer je ook je dromen tot realiteit maakt, hoe optimistisch je het leven ook tegemoet treedt, hoe hard je ook je best doet om te houden van anderen en jezelf met de wereld te delen, hoe vaak je de rug weer recht of opstaat nadat je weer eens met je smoel tegen de vlakte bent gegaan, dit leven je uiteindelijk toch breekt. Het geluk bestaat erin, denk ik, om elk moment dat de moeite waard is zo intens mogelijk te beleven en elke kans op dat vluchtige geluk aan te grijpen, ook al wordt het uiteindelijk niks. Iets is altijd beter dan niks.   

En die gedachten leiden dat er vervolgens toe dat ik waarschijnlijk ook Invisible en Travels in the Scriptorium de volgende dagen ga verslinden.

"Schaeffer made me hardcore"

Omdat we de toekomst voorlopig nog niet kunnen voorspellen, hebben we daarom maar peilingen uitgevonden. Die dan vervolgens ofwel voorspellen wat niet gaat uitkomen ofwel bevestigen wat we allang wisten. 

"I think there's a natural instinct to hone in on the darkest elements of life when you're being creative."