gevonden

The Incredible String Band : The Hangman's Beautiful Daughter
To Rococo Rot : Speculation
Ricardo Villalobos : Vasco (cd)
Richard Paul Russo : Carlucci
Peter Ackroyd : London, The Biograhpy
Robert Silverberg : The Second Trip
M. John Harrison : A Storm of Wings
Yukio Mishima : Runaway Horses
T++ : Wireless
Fad Gadget : Fireside Favourites

Als er overigens dit jaar nog een betere plaat uitkomt dan Cosmogramma van Flying Lotus, gelieve mij dan stante pede te verwittigen.

Met het ontslag van Marianne 'Tight-ass Supreme' Thyssen groeit eens te meer de hoop dat we nu in Vlaanderen verlost zijn van de spruitjesgeur verspreidende kapellanen en andere tsjeven*. Te vrezen valt dat deze vervangen zullen worden door nog rechtsere kaakslagvlamingen. Hopelijk hebben de Walen het nu na de landslide van de N-VA eindelijk begrepen. Anders stemt volgende keer 50% van Vlaanderen op Bart de Wever. Of hoe men alsof vanzelfsprekend het ene kwaad voor het andere inwisselt. Daar zullen geen 1000 bladzijden Latijnse spreuken aan verhelpen. Langs de andere kant: als een nationalistisch discours ervoor zorgt dat een homosexuele immigrantenzoon premier van België wordt, is niet alles verloren.

* Dat de kantoren van ex-aartsbisschop Danneels vandaag onder de voet gelopen werden door het gerecht is een smakelijk dessert. Eat that, zoals ze dan zeggen!

Zag net in de etalage van een tijdschriftenwinkel dat er ook iets bestaat als alt.porn. Nader onderzoek op Wikipedia liet zien dat het verschil is met gewone porno verwaarloosbaar is. Wie echte alt.porn wil ervaren, leest beter Hogg van Samuel Delany. Geld erop dat je porno daarna niet meer zo geil vindt.

Gevonden

Iain Sinclair : Edge of the Orison
William S. Burroughs : The Western Lands (nog een deel van de trilogie te gaan)
George Alec Effinger : The Exile Kiss (trilogie compleet)
Kathy Acker : Blood and Guts in High School (+Great Expectations+My Death, My Life, by Pier Paolo Pasolini)

Nieuwe kat in huis. Heb ze zonder één seconde twijfelen Derrida genoemd. Waarschijnlijk fall-out van de docu van Dick en Ziering.

Interessant voor beginnende muziekschrijvers. Na een eerste vluchtige lezing ( je mag ook niet te veel advies aannemen of lezen als je schrijft) ben ik geneigd om de genaamde Douglas Wolk te volgen. Maar er zitten overal wel nuttige tips bij.

Uiteindelijk momenteel vooral relevant voor mezelf, omdat ik - zij die me vroeger wel eens volgden zullen dat wel gemerkt hebben aan het aantal posts dat hier de laatste jaren is verschenen - qua muziekschrijven totaal in een doodlopend straatje zit. Ik zou zelfs niet meer van een writer's block durven spreken. De leegte lonkt al een heel lange tijd. Toch is er nog steeds zin, maar die catalysator mag er wel dringend gaan aankomen, moet ik zeggen. (Tip van de sluier: er is iets gaande, waar ik nu nog niet veel over ga lossen tot het concreet wordt)

Dwingend advies

Na Dining on Stones en Landor's Tower tot mij te hebben genomen, kan ik alleen maar aanraden om alles van Iain Sinclair te lezen. Laat ik er ook niet flauw over doen: als je niks van Ballard, Moorcock en liefst talloze andere Engelse schrijvers hebt gelezen en niet gestaald bent in de Engelse (occulte) geschiedenis van de laatste 40 jaar, heb je er helemaal niks aan. Opvallend trouwens hoe hard de laatste twee boeken van William Gibson door hem beïnvloed zijn (Gibson noemde hem trouwens recent zijn favoriete schrijver). Hij heeft ook een boek over Ballards Crash op zijn conto, maar daar ben ik nog naar op zoek. Aanrader voor hen die - zoals ondergetekende - geloven dat alles met alles te maken heeft.

Note to self

For Delany, theory "was simply the license to be as intelligent as we could, about pretty much whatever we wanted to".

(Cfr. Isaiah Babel: "You must know EVERYTHING".)

Vinnil

Carl Craig & Moritz von Oswald – Recomposed (Kevorkian & Von Oswald Remixes) [10”, Deutsche Grammophon]

De originele Recomposed kan mij na al die tijd nog steeds niet bekoren (Die ‘Bolero’!). De remixes van Villalobos en Craig - op een aparte 12” - vermochten het heilige vuur wel te ontsteken. Deze 10-inch ligt daar qua afgeleverde kwaliteit ergens tussenin. Von Oswald slaat de handen in elkaar met François K voor een house dub die zowel naar Von Oswalds dubavonturen als naar Kevorkians herboetseren van het latere Kraftwerk verwijst. Het resultaat lijkt, zoals steeds bij Kevorkian, eerst nogal gewoontjes, maar is in realiteit volkomen tijdloze techno die zich voltrekt op het soort onaanraakbare niveau waar andere producers louter van kunnen dromen. Op de flip zet Moritz Von Oswald de dubschuif wijd open en kabbelt op een loom hartslagritme de oneindigheid in. Het levert meanderende postindustriële technojazz op, iets waar zijn huidige Trio ook wel van lust. Met dat verschil dat de dreiging hier door de sluw infiltrerende klassieke schoonheid nauwelijks uit de startblokken komt. Detroit versus Zwarte Woud zeg maar.

Planetary Assault Systems – Remixes [12”, Ostgut Ton]

Nu Luke Slater dankzij het label he-le-maal terug is laat Ostgut Ton de batterij remixers op ‘s mans laatste werk los. Dat betekent in beide gevallen zware emotieloze industriële beats. Zowel de Apple Pips-brigade van Al Tourette’s & Appleblim als Deuce (Marcel Dettmann samen met René Pavlovitz), houden de teugels retestrak aangetrokken. Moet wel, want de beats en percussie die de dubstepproducers hier tevoorschijn toveren dreigen als een ongecontroleerd in gang gezet mechanisme elke poging tot intomen met nijdig gebijt en gespuug ongenadig af te straffen. De Berliners op de flip blijven dichter in de buurt van Slaters eigen esthetiek. Met een obsessief vooraan in de mixt gepleurd irritant piepgeluid als leidraad imiteren ze verbazingwekkend grundlich Planetary Assault Systems’ gouden periode. Een feestpakket voor de rechtgeaarde technoliefhebber.

VA – Variables [12”, Mordant Music]

Volhardend blijf ik voor Mordant Music ijveren. Gewoon abnormaal met hoeveel enthousiasme en inventiviteit ze elk denkbare muziekje blijven recycleren. De mysterieuze en mij verder volledig onbekende Sii combineert 80ies industriële funkbeats (denk Material) met een amalgaam van onverstaanbare kretologie en gefluister, terwijl in de coulissen Chris Carter en Peter Christopherson de knoppen lijken de beroeren. Baron Mordant & Mr Maxted tappen dan weer uit een kosmische vaatje. Alsof Cluster en Klaus Schulze laat in de jaren ’70 een ruzie zitten uit te vechten in de studio met grotesk overgetunede synths als weapon of choice. Mordant Music zelf blijft trouw aan de succesformule: dubstepritmes en –bassen; gemurmel in het decor; pastiches van idm-melodietjes en klinische beats die eerder aan de recht vooruit-mentaliteit van ebm dan aan de open absorptiedrift anno 2009 doen denken. Diep, donker en nooit echt serieus te nemen. Daarvoor zit er teveel wil om de luisteraar een neus te zetten en pastichedrang in Mordant Music. Vindicatrix (onthou die naam!) mag afsluiten in Scott Walker-modus. Wel die van de Scott Walker van 1968, die opeens in The Drift is terechtgekomen. Als ondersteunend ritmeskelet een gedegenereerd overschotje van Derrick May uit 1987 dat door Theo Parrish werd afgemixt in een vochtige schuur. Mooi, mooi, mooi.

Gatekeeper & Appleblim – Blip/Vansan Remix [12”, If Symptoms Persist]

Ex-Skull Disco soldaat remixt zichzelf op nieuw label met coole naam. Dat betekent grijpgrage ritmes die tussen drum’n’bass en Detroit in een vruchtbare dubniche hebben gevonden. Gatekeeper smokkelt zelfs ongemerkt een net niet ‘trance’ geluid in zijn verder door metal machine beats gepunctueerde landschap. De tonnen bas denkt u er maar zelf bij. Op de flip dan een remix van Appleblims klassieke ‘Vansan’. Gatekeeper beent het nummer uit en houdt een spichtig skelet over dat Basic Channel aan abstracte 2step paart. ‘Dependence may occur’ staat er waarschuwend op het doosje vermeld. Reken maar.

Instra:mental/Skream – No Future (Skreamix)/Minimalistix [12”, Nonplus]

Waar Skream voorbij komt groeit nooit nog iets. Zeker niet na wat hoogstwaarschijnlijk zijn zwaarste track ooit moet zijn. Te weten: zijn ‘Skreamix’ - what’s in a name - van het ook al ontzettend op dreef zijnde Instra:mental-duo. Een vrouw herratelt alarmerende termen als ‘terror’, ‘money’, ‘control’ ‘panic’ en ‘government’ af terwijl op de achtergrond de monsterlijkste beat aller tijden zijn opwachting maakt. Attila de Hun was niks in vergelijking met deze hondsbrutale splinterbom. De drops slaan in als glas dat in je gezicht ontploft. Een tip voor bij de bestorming van Buckingham Palace. Niet voor hartpatiënten. Dat dan weer niet.
Om het helemaal af te maken klinkt ‘Minimalistix’ op de achterkant als een post-2stepversie van - hallelujah! - Robert Hoods Minimal Nation. Knaller van een 12-inch.

2009x20

• Black To Comm – Alphabet 1968 [Type]
• Fantastic Mr Fox & Rich Reason – Plimsoul/Bleepshow [Hemlock]
• Hot City – Hot City Bass [Ramp]
• Ikonika – Fish [Hyperdub]
• Instra:mental – Leave It All Behind [Apple Pips]
• Joy Orbison – Hyph Mngo/Wet Floor [Hotflush]
• King Midas Sound – Dub Heavy – Hearts & Ghosts [Hyperdub]
• Kode9 – Black Sun/2 Far Gone [Hyperdub]
• Kutz – Spaceman V.I.P [Sin City]
• Mark Pritchard feat. Om’mas Keith – Wind It Up [Hyperrdub]
• October - Medium [Immerse]
• Planetary Assault Systems – Temporary Suspension [Ostgut Ton]
• Ramandanman & Appleblim – Justify [Apple Pips]
• Scuba - Volt [Abucs]
• Shackleton –Three EPs [Perlon]
• Shed – Another Wedged Chicken (Martyn’s 131 Remix) [Ostgut Ton]
• Steve Lawler – Kalimba (Shed Turtle Shield Mix) [R&S]
• Supernatural – Heal [Sound on Probation]
• Taho – Energy Fields (Shed’s Ride Disturbance Mix) [Delsin]
• The Detroit Experiment – Think Twice (Henrik Schwarz Remix) [Juno]

And that's a FACT

Deze site is een voorbeeld van hoe het moet. Alleen al die slogan: 'Music is Art'. Als je bedenkt dat KindaMuzik zo had kunnen worden als ze de echte getalenteerde mensen niet hadden weggejaagd (en daar reken ik mezelf bij, dank u) en niet de vreselijke 'is-dat-niet-te-moeilijk-voor-onze-lezers'-toer waren opgegaan, dan stop je gewoon niet met huilen. Geef me een talentvolle webdesigner en een stuk of tien schrijvers die er zin in hebben en vertrokken zijn we. Godverdomme!

Plaat van het Jaar

Nog Hyperdub

Iedereen heeft tegenwoordig een interview met Kode9. Mooi zo. Bovendien kan ook ik me wel iets voorstellen bij het ritueel verbranden van The Sun.

Zijn die Zweden overigens helemaal betoeterd? De Nobelprijs voor de Vrede geven aan iemand die twee oorlogen aan het voeren is? Las gisteren een relevant stuk van Naomi Klein (met wie ik overigens voor de rest niks heb), waarin ze betoogde dat we (versta daar dan onder: Europa) met Bush tenminste nog ruzie konden maken. Met Obama kun je helemaal niks. Ik begin hem een beetje een lafaard te vinden. Wat wil je ook? Iemand die zo gefixeerd is op en verkozen is dankzij opiniepeilingen en internetrotzooi, kan geen kant meer uit. Maar dat is politiek: je doet altijd mensen pijn. En net dat is waar we vanaf moeten in deze onzalige tijden. Haast niemand durft nog de goorste middelmaat overstijgen. Niemand durft zelfs nog zeggen dat hij/zij ergens tegen is. Want wat zullen de mensen zeggen? Wel, ik ben er tamelijk zeker van dat mensen vooral willen dat hun leiders nu eindelijk eens weer beslissingen durven nemen. Welke dat ook zijn, als ze maar eens eindelijk opnieuw dat rillerige en all-bases-covered toontje durven af te leggen.

p.s. Valt het op dat het woord 'eindelijk' ontzettend veel voorkomt in deze post?

Kode9

Het zoveelste interessante interview met Steve 'Kode9' Goodman. Lees vooral dat laatste stuk over 'micronations'. Goodman is zonder twijfel een van de weinigen in het wereldje die echt iets te zeggen heeft.

En ga dan nu (nu! nu! nu!) die Hyperdub-compilatie kopen. Ofwel volgen, ofwel toegeven dat je er helemaal niks meer van snapt.

En nu we toch bezig zijn: Waarop wacht u om Shackletons 'Three EP's' aan te schaffen?

Yes!!!!

Eindelijk.

AUB

Michael Jackson was a supernova; we loved him, we worshiped him, we found his appearances and performances almost godlike — and this “we” was probably one of the widest, most inclusive “we”s in the history of the world. — Steven Shaviro

(via)

Misschien kom ik hier nog op terug (misschien ook niet, omdat ik Michael Jackson helemaal niet zo interessant vind), maar laat me nu al het volgende stellen: Speak for yourself. Alstublieft?!?

Vreemd toch hoe zelfs - of moet dat 'vooral' zijn - linkse intellectuelen er altijd weer van uit gaan dat ze voor iedereen (hier een vage 'wij') spreken. Ze bedoelen feitelijk: voor mijn maatjes van The Wire en Goldsmiths University.

Overigens is die plotse academische interesse voor Jackson het zoveelste bewijs dat die hele Cultural Theory al lang op de bodem van de prullenbak van de geest zou moeten liggen.

Hebben Kodwo Eshun en Owen Hatherley, mensen die ik respecteer, echt niks beters te doen?

Vinnil

808 State – Quadrastate [Rephlex]

Moet je natuurlijk gewoon gehoord hebben voordat je sterft. Belangrijker is dat op de welgekomen Rephlex reissue ook de eerste maxi, met daarop de kosmische acidtranceklassieker ‘Deepville’ (waaruit zowat het hele oeuvre van niet alleen Dan Curtin is voortgevloeid ), op de tweede plak is toegevoegd. Voor de leken: luister naar übertopklassieker ‘Pacific State’ en besef wat je eind jaren ’80, begin jaren ’90 hebt gemist. Voor zij die erbij waren: zet ‘Pacific State’ nog eens op en weet weer even voor altijd dat die tijden nooit meer terugkomen.

Theo Parrish – Space Station [Sound Signature]

Na enkele vervelende op automatische piloot zwevende en neuzelende 12-inches is Parrish weer op niveau. Blijkt dat op het intergalactisch rondreizende titelnummer homeboy Omar-S de mixtafel beroert. Met de lange oriëntaalse intro die herinnert aan zowel Ash als Sun Ra, het knisperende oldskool Chicago klankenpalet en het typerende monotoon trefzekere maar toch dynamische tempo stuurt hij Parrish als een stonede raket de ruimte in. Achterkant ‘Going through Changes’ flaneert als vanouds op vertrouwder jazzy terrein en herinnert een beetje aan de vroege Recloose. Aanrader.

Levon Vincent – Solemn Days [Deconstruct]

Opkomende man Levon Vincent zet vastberaden koers naar het dubtechnokwadrant met wat op het eerste gehoor twee loutere vingeroefeningen lijken. Bij meerdere luisterbeurten ontvouwt zich op vooral titeltrack ‘Solemn Days’ tussen de plooien van een brutaal stompende beat en rudimentaire ritmetrack een donker psychedelisch niemandsland, doorkruist door onheilspellende uitgerekte tonen die zo uit het oeuvre van Cluster of Konrad Schnitzler lijken geplukt. Of hij echt een Grote Meneer gaat worden staat nog niet vast, maar maak toch alvast maar die mental note.

Skream/Benga – Tectonic Plates Volume 2 [Tectonic]

Skream zowel als Benga zijn in technomood op de volgende 12-inch van de Tectonic Plates 2-serie. Zoals steeds neigt Benga meer naar electro, hier in een ravevariant met tonnen bas. Skream zet, een beetje te gemakkelijk lijkt het soms wel, de kraan met de vette tripgeluiden open en zoekt in recht vooruit!-modus de dubdiepten op. Zeker geen openbaringen, maar wel waar voor je geld en op de dansvloer gegarandeerd vlam in de pijp.

Shackleton/Mordant Music – El Din/Olde Wobbly [Mordant Music]
Mordant Music – The Tower [Mordant Music]

Shackleton laat nog eens horen dat hij de bastaardzoon is van meerdere overleden vaders (in casu Muslimgauze, PWOG en Augustus Pablo). ‘El Din’ sluipt rondt in door tijd vergeten en de woestijn begraven steden, maar wel op het mentale grondplan van het Engeland van de vroege 21ste eeuw. Blijft met gemak op zijn eentje de verpersoonlijking van de dubstep avant garde.

Van Mordant Music denk ik alweer een tijdje dat ze zowat het beste zijn van wat er op het moment aan vooruitstrevende techno voorhanden is. Echt alles wat ze tot nu toe hebben uitgebracht is verplichte kost. Aardig ook van het duo om een deel van cd-only langspeler The Tower op vinyl te zetten. De medevaandeldragers van de Hauntology schenken hun gebruikelijke cocktail van industriële techno (zowel de AFX- als de Coil-variant) en dubstep, aangelengd met een forse dosis spookachtige vervreemding. Het dolle duo creëert met opzet een ongemakkelijk sfeertje en het was toch weer van Himadri geleden dat iemand dat nog met zo’n pervers genoegen op de dansvloer deed.

Hot City Bass – Hot City Bass [Ramp]
Falty DL – To London [Ramp]

Van nostalgie gesproken. Ramp haalt met Hot City Bass een eerste klas ravemonster in huis. Ze mixen clichés als aanzwellend publieksrumoer, cheesy stabs en gillende diva’s door elkaar op een stevige onderlaag van 21ste-eeuwse baskracht en Todd Terry-achtig houseplezier. Achterkant ‘Sweat’ gaat meer richting 2step, maar behoudt de lage tonen en de trefzekere rave-gemeenplaatsen. Klinkt gemakkelijk, is aartsmoeilijk.

Falty DL heeft net een é-norm album uit op Planet Mu en zijn 12” op Ramp is een mixed blessing. ‘To London’ mixt knap oude IDM en 2step en komt zo, niet verrassend, uit op iets dat zowel met Burial als met de vroege AFX van Polygon Window trekken gemeen heeft. Van de flip kan ik na meerdere luisterbeurten niet beslissen op welke snelheid je hem moet draaien. Iemand?

Cooly G – Narst [Hyperdub]
King Midas Sound – Dub Heavy/Hearts & Ghosts [Hyperdub]
King Midas Sound – Cool Out [Hyperdub]
Lee Perry w. Samia Farah vs Kode9 – Yellow Tongue [On U-Sound]

Over Cooly G doen ze in de UK een beetje hyperig. Ze maakt house en de plaat komt uit op Hyperdub. Nu ja, het piepjonge ding, dat je op het labelplaatje vanaf een urban playground (met verplichte graffiti wall) uitdagend in een Von Dutch T-shirt zit aan te staren doet dat keurig. Toch doet ze op ‘Narst’ in feite weinig meer dan Carl Craig en DJ Gregory opvoeren met extra UK bas. Van de twee mixen van flip ‘Love Dub’ is de eerste de beste, maar ook hier zijn de invloeden (allerhande electro, R&B en deep house) nogal voor de hand liggend. Afwachten of de jongedame meer in haar mars heeft dan deze eerste aanstekelijke maar nog adolescente worp.

Dan toch liever King Midas Sound. Alleen al omdat alles wat Kevin ‘Macro Dub Infection’ Martin aanraakt in goud lijkt te veranderen (zie ook The Bug en Cult of the 13th Hour). De nieuwe 12’’ op Hyperdub is zowat de plaat van de maand. Dub Heavy – Hearts & Ghosts komt aan het begin van de zomer aanzetten met de drie donkerste dubs van 2009. Met een meticuleuze basarchitectuur als enige constante wiegen en stromen door de drie nummers de spoken van overleden dubpoëten de nacht in, door de muze van de Dub aangevuurd het meest door maatschappelijk rot aangetaste kwartier van de stad bij nacht en ontij uit te kammen, om daarna hun ervaringen in muzikale vorm het getto uit te smokkelen. De desolate bruingrijze hoesfotografie krijg je er gratis bij. Een duistere diamant aan het begin van de zomer.

Om van de depressie te bekomen is ook de eerste King Midas Sound herperst. ‘Cool Out’ biedt met de aanwezigheid van een menselijke stem nog een uitweg, al probeert de zware en onpeilbaar diepe bas je immer diep onder het oppervlak te trekken. Op de flip krijg je er niet wereldschokkende mixen van Dabrye (slow bass met Derrick May-sample), en Flying Lotus (geflipte licht percussieve triphop) gratis bij.

Labelbaas Kode9 heeft als Ultieme Eer Lee Perry mogen remixen voor On-U Sound. Veel dub is er niet meer in terug te horen. Je krijgt hier dezelfde aquatic electrobass (dwz Inner City in een remix van Drexciya) als op zijn laatste 12”, maar dan met de doorrookte devotiekreten van Opperhoofd Perry als opzettelijk dwalende gids. Doet denken aan de eerste twee platen van Horsepower op No U-Turn en dat is maar een half compliment. Want toen waren we in 2002.

Vinnil

Zomby - Liquid Dancehall/Strange Fruit [Ramp]

Herinner je de eerste keer dat je Kalkbrenners 'Tatü-Tata' hoorde. Zo'n de zinnen teisterende en oprekkende ervaring is 'Strange Fruit'. Melancholische rave, zoiets bestaat dus. Klinkt als Richard W. James. Met de W van Wagner welteverstaan. Burial treurt op de puinhopen van de rave, Zomby danst er gewoon op. Wie heeft er dan gelijk? Waarschijnlijk de plaat van het jaar. En dat ondanks (of dankzij?) de U-96-vocoder.

Scuba - Bleach [Abucs]
Untold - I Can't Stop This Feeling [Hessle Audio]

Zelden kwam een dubstepproducer dichter in de buurt van techno dan Scuba op deze plaat. Is 'Bleach' nog minimale dubstep dan is 'Volt' gewoon techno. Alleen de bassen verraden hier nog vaag de Jamaicaanse roots. De rest is duistere minimale meditatie met een dubstephoek eraf. Aphex Twin in een remix van Basic Channel. Scuba's nieuwste klinkt nog meer minimal. Dan blijkt niet onverwacht dat bij de feitelijke stap naar techno pur sang een 'blijf bij je leest'-gevoel zich opdringt.

Untold gaat orenschijnlijk wonky doen op 'I Can't Stop This Feeling', maar de tribale drilboordrums geven aan dat hij ook de dubstepno van Digital Mystikz ter harte genomen heeft. Minuut gesneden breaks die geen moment de verveling toelaten en gelukkig ook het basmonster ruim spel geven. En het Techno Continuum, het breidde zich uit.

Nacho Patrol - Futuristic Abeba [Kindred Spirits]

Als een in het electromilieu gepokt en gemazeld producer overschakelt naar slow house, is er altijd wel iemand die "Carl Craig!" gaat roepen. Te veel eer voor deze bekwame maar toch eerder doorzichtige proeve in het "Laat-ik-die-Ethiopische-verzamel-cd's-eens-leegsamplen"-syndroom. Kosmische Afrobeat, iemand? In kleine doses aanbevolen.

Reade Truth - Crimen Excepta [Planet E]

Toch weeral een tijdje geleden dat er nog spannend ep-werk op Planet E verscheen. Maar wat maakt deze 4-tracker (mmmm.... een viertracker op Planet E) dan zo bijzonder, zo aantrekkelijk? Kent alle trukjes van Ome Carl (en past ze ook toe). Kamt zelf in één nummer alle kanten van het technospectrum uit. Opteert voor klassieke dichotomieën door een snelle eerste kant met vreemde, nooit echt losbarstende minimale nerdpunktechno te koppelen aan een tragere tweede om het oceanisch gevoel te verkennen. Doet denken aan de nu vaak irreeel lijkende tijden dat er haast elke maand op Planet E zulke off the wall meesterwerken uitkwamen. Mmmmm....

Shed/Sterac - Delsin II Remix EP 2 [Delsin]
Shed - Remixes [Ostgut Ton]

Shed is de meester van de vreemde, altijd op het eerste gehoor wat houterige beats. Tot je in de groove komt en wilt dat ie nooit meer stopt. Zijn remix van Taho bereikt middels stoterige en hinkende bewegingen ook nu weer een perverse elegantie. Steve Rachmad levert dan weer een beredegelijke electrotech remix af die hevig de vaak terugkerende wens doet insluipen dat Aril Brikha verdomme meer nummers had gemaakt als 'Groove La' Chord'. De gebruikelijke kwaliteit van Delsin, waar ze al een tijdje betere Detroit uitbrengen dan in Detroit zelf.

Op Ostgut Ton laat vooral Martyn nog eens horen dat hij de man van het moment is. Zijn ergens tussen 2step en Detroit in sprankelende remix van 'Another Wedged Chicken' is niet alleen een dansvloermonster maar klinkt ook nog eens als een klok. Kenny Larkin meets Burial op een drie dagen durend spikey electrodieet. Spijtig dan dat de nochtans in vorm verkerende Surgeon op de voorkant eerder vervelende techno brengt.

Martyn - Great Lengths [3024]
Martyn/2562 - Tectonic Plates Volume 2 [Tectonic]

Zo vroeg al een album uitbrengen is om problemen vragen. Great Lengths is een prima plaat (en vooral een technoplaat, sterf dus puristen!). Ze levert ook een tenenkrullend Diddy-moment op met het vreselijke "songs-voor-beginners-met-gratis-ravepiano"-afleggertje 'These Words'. Mocht hij de te neutrale 2stepno van 'Seventy Four' nog hebben weggefilterd, een meesterwerk had tot de mogelijkheden behoort.

Want 'Right?Star!' is stevig pompende slo-house in de beste traditie van Theo Parrish, New World Aquarium en Kid Sublime. 'Far Away' verpakt de menselijke stem dan wel verstandig in breaks en daardoor wiegt afwisselend wipt het geheel lekker Balearisch weg. Nog beter is 'Elden St.' (zoek de sample), dat weerom Parrish in gedachten brengt, maar door de hogere snelheid ook nog eens op de technovloer kan en zo stiekem het beste nummer van de plaat wordt. 'Hear Me' en 'Is This Insanity?' (Spaceape & Martyn bereiken op het laatste samen de hoogten (of diepten?) van Cult of The 13th Hour) zijn dan op de laatste plaatkant vreemd genoeg de enige twee dubsteppers. Martyn is een baas.

Hetgeen hij meteen dan maar kracht bijzet door met maatje 2562 bij te dragen aan de verjaardag van oerdubsteplabel Tectonic. Martyn toont daar nog eens aan dat vooral Detroit en gebroken beats, niet zozeer dubstep, zijn echte ding zijn. 'Kontrol' van 2562 is een dan weer een voorspelbaar hitje, maar hengelt je met de te bekende DBX-sample iets teveel naar makkelijk succes. 2562 kan beter. Toch mooi dat hij de link dubstep-techno nog eens extra in de verf zet.

Levon Vincent - Six Figures [Novel Sound]

100% loepzuivere diepe house diamant.
Denk 'Contemplation' van King Britt.
Denk aanzwellende violen.
Denk Roy Davis Jr.
Denk niet.
Dans!